Alles is leuk

De eenentwintigste eeuw is de eeuw van leuk. Alles is en hoort ‘leuk’ te zijn. Onze banen, relaties, gezinnen en huizen. Leuk, perfect – of op zijn minst gewoon prima. Overal om ons heen worden we doodgeslagen met beelden van ideale gezinnetjes waarbij het leven onbezonnen en ‘leuk’ aan ze voorbij kabbelt. *
 

Wat als je het niet leuk vindt?

En niet alleen daar. Want als een collega of een vriend vraagt hoe het gaat, dan gaat het altijd ‘goed’. Je baan is een beetje stressig, maar natuurlijk wel ‘leuk’.  En wat als je daar dan staat, als iemand die het leven, of zijn familie op dat moment (even) helemaal niet zo leuk vindt. En bovenal dapper genoeg is om dat toe te willen geven.

Leuk is het nieuwe succes

Sinds wanneer is het leven ‘ leuk’  geworden? En erger: sinds wanneer is de maatstaf voor ons levensgeluk (ook zo’n overhyped concept) de ‘leukheid’ geworden. Niet alles is nu eenmaal altijd leuk – en bepaalde dingen hóren ook helemaal niet leuk te zijn.

The Line of Beauty #projectboekenkast

Het eerste boek dat ik uit de boekenkast pakte voor de mijn eigen motivatieproject om meer verschillende boeken uit mijn boekenkast te lijf te gaan. The Line of Beauty is een boek uit 2004, hetzelfde jaar waarin ik het boek kocht en hetzelfde jaar waarin Alan Hollinghurst de Booker Prize won. Een goed boek dat literair goed in elkaar steekt, dus. 

Maar dat was niet de reden dat ik dit boek kocht. Het hoofdthema van dit boek is namelijk homoseksualiteit – de hoofdpersoon is een jonge man in de jaren ’80 in Londen – en de sfeervolle English-style coming of age die daar mee samen gaat. Al snel werd dit boek ook verfilmd door de BBC, waar de editie die ik in handen heb, een tie-in van is.

Alan Hollinghurst schreef eerder boeken waarin homoseksualiteit centraal staat. The Line of Beauty is daarentegen iets meer ‘mainstream’ en door de Booker Prize door veel verschillende lezers en critici gewaardeerd. Het mooie aan dit boek is de subtiele samenkomst van momenten van vrij directe en sexy gay seks met literair élan en woordgebruik dat er voor zorgt dat je letterlijk de zon op je wang voelt schijnen, tussen de bladeren van de semi-private tuin in Notting Hill.

Maar laat me duidelijk zijn: je hoeft niet op de bandwagon van pro-gay zitten om dit mooie, goed geschreven literair werk te lezen.

Project Boekenkast: Take-off

 

Dit is (een deel van) de boekenkast in kwestie.

Dankzij de altijd lieve en inspirerende H. kwam ik op het lumineuze idee om mijn eigen boekenkast te gaan herlezen. Met de wereld als mijn welbenodigde stok achter de deur. In sommige boeken is de boekenlegger op treurige wijze halverwege – of zelfs minder ver dan dat – blijven hangen. Sommige boeken las ik meer dan een decennium geleden. Of sommige boeken verdienen het om binnen een jaar al herlezen te worden.

•  Met andere woorden: alle boeken in mijn boekenkast worden gelezen.* Iedere week zal ik één boek uitkiezen. Niet blind, niet at random, maar gewoon zelf een boek uitkiezen.
• Ik zal er over twitteren op Twitter met #projectboekenkast, in de hoop mede-lezers te motiveren en stimuleren.
• Iedere week komt er na afloop van het uitlezen van het boek als bewijs een persoonlijke review. Over het boek, waar ik het vandaan heb, waarom het fijn is en met een paar memorabele citaten.

Het eerste boek voor deze week is The Line of Beauty van Alan Hollinghurst. Een boek dat ik ooit vol passie heb aangeschaft, maar nooit ver in ben geraakt.

* Excl. non-fictie van het genre academische literatuur, zoals bundelingen aan artikelen en anthologies.

Scheefhuren - En Hoe Snel Dat Wel Niet Afgeschaft Moet Worden

Mening! Mening! Over enkele thema's word ik boos. Zo boos, dat ik er bijna VVD'esque meningen op na ga houden. Niet vanuit woede - okee, misschien ook dat een klein beetje - maar vanuit unfairness. Scheefhuren is daarvan een thema. (Net weer in de nieuwsen: http://www.nu.nl/geldzaken/3001846/extra-huurverhoging-rijkere-huurders-gaat-niet.html )

Want, was is nu het probleem? Het kopen van een huis is (tegenwoordig) niet makkelijk. Je mag nul studieschuld op je naam hebben staan en met een niet-vast contract voor onbepaalde tijd, kom je er ook al niet meer in. Als het dan wel lukt, moet je grote bedragen per jaar aflossen en ben je meer dan 65% van je maandelijkse netto inkomsten kwijt aan de hypotheek. (De persoon in dit hypothetisch verhaal is alleenstaand, dus kan je extra indenken hoe zwaar deze last is.) Maar: jeej, een huis gekocht.

Dan heb je aan de andere kant van het spectrum: huren. Huren in een randstedelijke stad is duur (en daar moet je wonen vanwege je werk). Privésector woningen zijn vrijwel niet beschikbaar en indien beschikbaar, dien je daar tenminste duizend euro per maand voor neer te leggen (excl.). Logisch dat veel mensen liever een huis kopen.
De andere subgroep aan huurtype is sociale huur. Hier kom je voor in aanmerking als je minder dan modaal full-time-ig verdient. Onder de 34.000 bruto per jaar - zo even uit mijn hoofd. Dat is bruto per maand (incl. alles, dus ook 13e maanden en vakantiegelden) rond de 2.750. Dat is nog best goed betaald.

Waarom het Systeem van Sociale Huur in Nederland Zo Dom Is

Kill the content: 90% van je website kan verwijderd worden

Gerry McGovern verkondigt op 13 november op het Congres Webredactie in de Jaarbeurs dat maar liefst 90% van alle content op onze websites verwijderd kan worden. Wop, wop, de schaar er in en verbetering is imminent. Hij draagt een case van het Scandinavische telecombedrijf Telenor aan, waarbij na een contentcut van 87%, het bedrijf conversie met 100% zag stijgen en er 35% minder service telefoontjes werden gepleegd. Winst en kosten gecut, tegelijk.

Dus: de schaar in je website

Met als conclusie dat een kleinere website met minder content tot een duidelijker en vooral minder verwarrend platform voor de klant leidt. En er daarom meer verkocht en minder gebeld wordt. Welke business wil dat nu niet?