Niemand zou iemand anders aanraden te gaan gokken. Het is een gevaarlijke, statistisch kans-onvriendelijke bezigheid. Maar niemand vertelt je dat je maar beter niet verliefd kan worden. Over liefde lijkt de consensus juist andersom te zijn. Vrijwel alles lijkt geoorloofd in het spel der liefde.
Maar dat is natuurlijk hartstikke ongezond. Net zoals gokken, is proberen lief te hebben gevaarlijk. De kans dat je in een van beide gevallen iets wint, is vrijwel nihil. En toch draait onze samenleving om liefde. Kinderen huilen luidkeels in winkels, straten lijken overbevolkt met glimmend gelukkige stellen en als we daar dan nog niet toehoren, is er wel een online datingsite die soelaas biedt. Niet liefhebben lijkt de uitzondering op de regel.
Terwijl het statistisch gezien vrijwel onmogelijk is om een geschikt lief te vinden. Er zijn in Nederland alleen al ongeveer 17 miljoen mensen. En van die mensen zijn er 16,999,900 totaal onuitstaanbaar, vervelend, onsympatiek of gewoonweg niet leuk. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheid om al deze miljoenen mensen ooit eens te hebben ontmoet - laat staan leren kennen. En dan hebben we het alleen nog maar over liefde vanuit een eenzijdig perspectief! Als je dan eindelijk een geschikt exemplaar gevonden hebt, is de kans vrijwel afwezig dat hij of zij er precies zo over denkt.
En dan spreken mensen mij toe om niet bitter te worden. Maar hoe kan je nu niet heftig melancholisch worden van zulke wetenswaardigheden? En hoe kan je nu niet langzaam wegzinken in een onmogelijke modderpoel als je iedere keer opnieuw teleurgesteld wordt? Als je al die mensen om je heen ziet, die er geen moeite voor lijken te doen, en die totaal eenvoudig de partner van hun dromen in hun armen vinden.
Het gaat ook niet om de partner an sich. Het perfecte geluk. Ach nee. Maar er gaat bij mij altijd iets mis, na de eerste ontmoeting. Ik kom nooit in het volgende level van de liefde terecht, en krijg daardoor nooit de kans echt plezier aan het spel te beleven.
Ik ben altijd game over... en dan zijn de muntjes op.
Hanna zoekt ze erop uit. Zodra ze een café, club of restaurant binnenstapt, glijden haar ogen over de mensen heen. En ze zijn vrij gemakkelijk te herkennen. Na de derde al, had ze een feilloos gevoel voor het uitzoeken van het type. Niet dat ze het al meteen doorhad, dat ze hen er eigenlijk onbewust op uitzocht.
Meestal zijn ze aantrekkelijk. Netjes in pak gekleed, of in een wat meer casual stijl, maar altijd netjes en verzorgd. Daarom spreken ze haar ook aan. Daarom stapt ze dan ook op hen af. Vanwege het subtiel sluimerende schuldgevoel zijn ze net wat liever dan hun andere soortgenoten. Ze vragen haar naar haar mening, zijn vriendelijk en tegelijkertijd afstandelijk. En later op de avond, worden ze eenvoudigweg geil. Daar houdt Hanna ook van. Het directe. Want ze kunnen geen tijd verspillen.
Als ze dan rond een uur of elf alle moed bijeen hebben geraapt - wat overigens alleen van toepassing is op de beginners, want de gevorderden hoeven geen moment moed te vergaren - gaan ze naar Hanna's huis. Geen hotel, dat is te riskant. En ze willen maar al te graag zien waar ze woont. Natural habitat bekijken.
Ze zijn altijd weg van haar. Vinden haar leuk, sexy, cool, lekker open en wat dan al niet meer. En dat streelt Hanna haar ego.
Meestal vraagt ze er naar. Waarom, wat ze missen. Meestal geven ze geen antwoord, draaien om de hete brij heen of verklaren gewoonweg dat ze 'spanning' willen. Of iets anders. En dan vraagt Hanna altijd - niet omdat ze ze weg wil jagen of pesten, maar gewoon omdat ze het echt wil weten - waarom ze dan nog bij het oude blijven, als er blijkbaar iets mist.
Soms zijn ze dan stil. En heel soms, zien ze dan in dat ze dit helemaal niet willen. Gaan ze twijfelen. Op hun lip bijten en kunnen ze haar niet meer aankijken. Trekken ze snel hun kleren weer aan en lopen wat verward de deur uit.
Soms zijn ze dan stil. En heel soms, zien ze dan in dat ze dit helemaal niet willen. Gaan ze twijfelen. Op hun lip bijten en kunnen ze haar niet meer aankijken. Trekken ze snel hun kleren weer aan en lopen wat verward de deur uit.
Meestal blijven ze gewoon. Beginnen ze haar te zoenen met een passievolle afstandelijkheid die ze uitdagend vindt. En veilig. Want ze weten allebei dat het niet lang duurt, dat er achteraf niet geknuffeld wordt en dat er geen gevolgen aan verbonden zitten.
Het begon ooit zonder dat ze het wist. Want wie kiest er nu doelbewust bezette, ingenomen, getrouwde mannen uit? Je begint geen relatie met iemand waarmee het eerste contact sowieso al een bedrog was.
Hanna speelt tijdelijk vliegende keep in het spel der liefde, zegt ze altijd tegen haar verontwaardigde vriendinnen. Die netjes een nette kerel naast zich hebben zitten. Maar Hanna kan hen niet meer vertrouwen - mannen - omdat ze helaas uit ervaring weet dat er schijn bedriegt.
lady gaga love game
Nee, dat moet je niet als beperking zien. Het is een bevrijding. Je hebt eindelijk alle tijd ter wereld om eindelijk eens aan al die dingen toe te komen die je al je hele leven hebt willen doen. Maar waar iedere keer dat werk maar tussenkwam.
Zoals winkelen. Maar dat gaat niet, want je hebt geen geld.
Of als reizen. Maar dat lukt ook niet echt, zonder geld.
En plots word je er weer eens extra bewust van dat alle dingen in het leven geld kosten. En dat het verdomd moeilijk is iets van je leven maken, als je meest basale behoeften (werk, inkomen) wegvallen.
Terug naar de oude baan dan maar? Leuk idee, daar waar die ex werkt, die aan wie het nog steeds pijn doet om te denken.
Een heerlijk stereotype. Eindelijk afgestudeerd, en dan ook eindelijk ontslagen. Heerlijk. Het pruttelt van genot, diep in mijn hart. Heeft mijn hoofd alleen even niet door - dat denkt alleen maar aan waar in hemelsnaam het geld voor de huur vandaan gaat komen. En wat ik in hemelsnaam uit moet voeren met al mijn tijd, waar ik mijn levensbevestiging als individu opeens vandaan moet halen.
Maar ach. Tegenslag en tragiek hoort bij het leven. Net zoals Forrest Gump, die zei dat "life is like a box of chocolates". Zit je met een grote doos vol chocola op je kamer, de hele doos leeg te schransen, krijg je vervolgens buikpijn en kots je de volgende ochtend vanwege morning sickness het er allemaal weer uit. Yup, life is like a box of chocolates.
A bitter delight.
En op dat soort momenten moet je niet in aanraking komen met een bepaald type mensen. Van die mensen die al-tijd geluk hebben. Met hun carriere, in de liefde - en van die mensen die ook nooit een pukkel hebben, nooit overgeven na teveel drinken of nooit eens hard op straat op hun bek gaan (zoals alle normale mensen onder ons). Van die types die zo heerlijk nonchalant kunnen reageren op de problematiek van anderen.
"Oh, goh, echt? He, wat rot voor je. Maar jij vindt zo weer iets anders!" Met zo'n kleine stemverhoging op met woordje 'zo' dat je meteen medelijden doet krijgen met de mensen die haar collegae zijn.
Maar vanaf heden ga ik voor de belichaming van een nieuwe vorm van onverschilligheid. Je druk maken om alles en niets maakt niets beter. En geld is en blijft toch maar een materieel goedje. Niet dat ik nu bijzonder veel geluk heb op andere vlakken außer werk, maar ik heb in ieder geval al mijn ledematen nog, val nog niet uit elkaar - en misschien vind ik juist door mijn huidige frustraties wel iets nieuws en fantastisch, op carriere-vlak.
Hoop. Een stroperig goedje.
