Roos schrijft!

Stichting Brein vs. The Pirate Bay

2012-01-11T15:44:00.000+01:00

Aka: hersenloze uitspraak (zie nieuws: Ziggo en XS4ALL moeten Piratebay blokkeren)

Een organisatie als Stichting Brein dient opgeheven te worden. Per direct. Of ze dienen zich aan te passen aan de day and age waarin ze opereren. Het is 2012, we maken al een behoorlijk aantal jaren gebruik van het internet. Via het internet is het gemakkelijk informatie en media te delen. Direct, zonder maanden te hoeven wachten op een postduif of een EMEA-release. Dat is nice. Daarom houden we van het internet.

Downloaden is niet illegaal

Brein is nog zo achtergesteld dat ze denken dat een torrentsite zoals The Pirate Bay illegaal is. Terwijl de Nederlandse Hoge Raad bepaald heeft dat het downloaden voor eigen gebruik geheel legaal is. Maar Brein gaat er vanuit dat alle gebruikers die via TPB downloaden, ook automatisch uploaden. Dat is niet waar, dit ligt aan je software. Ook kan je je afvragen in wat voor mate het illegaal is een film die je download voor eigen gebruik aan 1 tot 2 gebruikers te seeden. Lijkt me niet veel anders dan mijn DVD of CD uitlenen aan de buren. (Trouwens, die kunnen gemakkelijk een CD’tje of DVD’tje branden. Dat is dan ook weer legal, zolang het voor eigen gebruik is.)

Online censuur

Waar, vraag ik me dus af, zit nou het grote probleem? Brein is op een valse kruistocht, om de onschuldige gebruiker dermate het internet af te terroriseren – door een zaak te winnen die nu al het gevaarlijkste precedent van Nederland schept. We kúnnen geen providers gaan dwingen het internet te censureren. Een democratisch land als Nederland kan en mag op geen enkele manier mensen de mond snoeren – en dat is precies wat censuur inhoudt. Het is überhaupt belachelijk dat de censuur neergelegd wordt bij de partij die de infrastructuur biedt – niet eens het product (TPB) zelf. What’s next? KPN moet telefoonlijnen gaan afsluiten, omdat er criminele zaken besproken worden?

De Nederlandse politiek moet zich hier héél hard mee gaan bemoeien. Dit kan niet. Dit mag niet. Een stichting die de belangen van een industrie zou moeten behartigen, mag niet dermate ingrijpen in een mensenrecht: vrijheid.

P.S. Downloaders kopen de meeste entertainmentproducten van allemaal (zie menig onderzoek in de afgelopen jaren uitgevoerd). De ‘industrie’ die Brein zogenaamd steunt, loopt geen verlies door (il)legaal downloaden. En dat is nog niet eens waar het nu om draait. Censuur is altijd een -1.

Geen gratis SOA-test meer in Nederland

2012-01-03T07:00:00.000+01:00

De schande van vandaag, dit keer uit de Metro. Ik loop al jaren lovend te spreken over de vanzelfsprekendheid en laagdrempeligheid van het Nederlandse SOA-beleid, wat gewoonweg fantastisch en een lichtend voorbeeld is (of moet zijn) voor gezondheidsorganisaties over de hele wereld.

Wat als de SOA-test niet gratis meer is

In Duitsland stuitte ik bijvoorbeeld op het probleem dat een algehele SOA-test een paar honderd euro kost bij de arts – wat vooral binnen het kader van Berlijnse lonen heel veel geld is. Om nog maar te zwijgen over de moeilijke hordes die angstige en onzekere jongeren moeten nemen om via de huisarts of bij ziekenhuis aan de test moeten komen. We weten allemaal: dan ga je niet – of te laat.

Juist de groep die de hulp het hardst nodig heeft.

Uiteindelijk vond ik daar een gratis kliniek, ergens in de outskirts van de stad. Na een gesprek, uitleg en ook wat mentale ondersteuning, mocht ik daar een test doen. Daar pasten ze de methode al toe die de Nederlandse overheid het binnenkort wil gaan doen: alleen chlamydia wordt getest. En alleen als je ‘aantoonbare’ redenen hebt voor overige tests, mag je die ook.

Met open mond zat ik naar de vrouw te luisteren die mij dat vertelde. “Maar, hoe ben je dan ooit 100% zeker dat je helemaal gezond bent? Als je toch een vaste partner hebt en je wilt er zeker van zijn dat je samen zonder condoom seks kan hebben, dan moet je toch allebei een volledige screening hebben?”

Tja. De mevrouw in kwestie was er ook geen fan van, maar ze kregen nu eenmaal niet meer subsidie.

De Nederlandse SOA-kliniek

Mijn persoonlijke situatie daargelaten, op deze manier bouw je als kliniek zélf veel hordes in. Bezoekers willen zo makkelijk en anoniem mogelijk geholpen worden. Als je eerst een gesprek over de exacte omstandigheden en redenen moeten gaan voeren, denk je er wel vijf keer over na voordat je er een bezoek gaat afleggen.

De Nederlandse overheid wil vanaf dit jaar beperkingen gaan invoeren in de populaire SOA-klinieken. Hier kan je tot op heden altijd terecht voor een gratis en anonieme test, voor alle SOA’s. De beperkingen die ingevoerd gaan worden betekenen dat alleen risicogroepen (mensen die met prostituees in aanraking komen of zijn, mannen die met mannen seks hebben/ gehad) nog voor het complete pakket in aanmerking komen. Andere bezoekers krijgen alleen een chlamydiatest (vanuit de medische redenatie dat mensen met een SOA, bijna altijd óók chlamydia hebben) en bij een positieve uitslag, wordt er verder gekeken.

Want de Nederlandse SOA-kliniek is te populair en dus te duur. Alsof er zoiets bestaat als je té goed laten testen. Het is intens dom dat deze essentiële zorg ingeperkt wordt. Het is zó belangrijk dit soort hulp zo laagdrempelig, makkelijk en gratis mogelijk te houden. Al decennia lang maken we reclame voor veilige seks en je regelmatig laten testen, en nu gooien we gewoon onze eigen ruiten in door criteria in het leven te gaan roepen. Wie gaat er straks nog veel geld betalen voor een test als je ‘betrouwbare’ partner je al maanden overtuigend voorhoudt dat hij/ zij écht geen SOA heeft? En als de kliniek om de hoek je toch de test die je wilt niet wil afnemen…

Uiteindelijk is dit wederom korte termijn denken, want straks mag dezelfde staat betalen voor mensen die met een test dit ziekbed bespaard hadden kunnen worden.

De kanttekening van het verhaal is dat al het merendeel van de mensen zich netjes bij de huisarts laten testen (en de kosten dus braaf bij de zorgverzekering/ gebruiker zelf terecht komen). Ga je naar de kliniek, dan is alles gratis.

"Ik kwam uit de kast in de kerk"

2011-12-13T16:55:00.000+01:00

Dat uit de kast komen niet altijd gemakkelijk is, weten we maar al te goed. Je eigen gevoelens ontdekken kan maar wat moeilijk zijn, om nog maar te zwijgen over het vertellen aan je vrienden en familieleden. De 27-jarige Nora vertelt deze maand over haar coming-out.

“Sinds mijn zestiende begon het te dagen dat ik op meisjes viel, maar op de middelbare school durfde ik daar nog niet voor uit te komen,” vertelt Nora. “Een beginnende crush op een meisje had ik toen wel, maar ik had ook even een vriendje. Je denkt toch ook even dat het de beruchte ‘fase’ kan zijn.”

“Ik had dus alleen een vermoeden, maar had nog geen relatie met een vrouw gehad.“ Tijdens haar middelbare schooltijd wacht Nora dus rustig af, bewust van het feit dat ze misschien wel echt op vrouwen valt.

Uit de kast op de universiteit

Als ze vervolgens op haar achttiende aan het studeren slaat, leert Nora een lesbisch meisje kennen. “Ze zat bij mij in de klas en was openlijk lesbisch. Iedereen reageerde daar zo lekker normaal op, dat ik toen heb aangegeven, dat ik misschien ook wel op een vrouw verliefd zou kunnen worden.”
En alsof het een sprookje is, leert Nora enkele weken later zelf een bijzonder meisje kennen. “Ik was echt helemaal tot over mijn oren verliefd op haar. Ik zat op een roze wolk en wilde van de daken schreeuwen dat ik verliefd op haar was!”

Coming out in de kerk

Nora kan zich niet meer inhouden en tijdens een hoorcollege, dat plaatsvindt in een kerk, klapt ze uit de school. “Zittend in de kerkbanken, vertelde ik mijn studievriendinnen dat ik verliefd was op een meisje. Dat was wel een hilarisch moment.” Ze wordt meteen geaccepteerd door haar vriendinnen.
“De week daarna vertelde ik het aan mijn familie en vrienden. Iedereen reageerde heel positief.”

Ik ben er altijd heel eerlijk over

En het bijzondere meisje? “Uiteindelijk heb ik zeven jaar een relatie met haar gehad,” vertelt Nora. “En ik ben overal uit de kast. Op het werk, bij de hockey – en ik ben er ook altijd heel eerlijk in. Als iemand er moeite mee heeft, is dat niet mijn probleem.”
Vandaag de dag werkt Nora als communicatie-adviseur en is het op relatievlak – zoals Facebook zo mooi zegt – “complicated”.

Een huis kopen maakt oud

2011-11-17T18:32:00.000+01:00

Ze zeggen dat je tien jaar ouder wordt als je een huis koopt. Ervaring leert me: zeg maar gerust een paar decennia. Na een maandenlang zich voortslepend proces van smotsige huizen op slechte locaties, lelijke appartementen op hot spots en onbetaalbare stukjes leuk real-estate, denk je er eindelijk te zijn op de dag dat je een voorlopige koopakte tekent.

En dan laten we zelfs nog even het hele hypotheekverhaal buiten beschouwing.

Service? Wat is dat?

Als ik een pak melk koop in de supermarkt krijg ik service, doen de mensen netjes en beleefd – en als ik een vraag hebt, wordt er geduldig naar geluisterd en antwoord op gegeven. Als je een huis koopt, zou je verwachten, dat de service en klantvriendelijkheid een tandje naar boven wordt geschroefd. Je spendeert namelijk wel iets meer dan de centen voor een pak melk.

Van het kastje naar de muur

Maar nee, het tegenovergestelde, zelfs. Na vermoeiende sessies over voorwaarden en bepalingen, valt dan eindelijk de koopakte op de deurmat. Na het ding weken door te ploeteren en er problematische bepalingen uit te halen, krijg je te horen dat er inhoudelijk niets veranderd kan worden aan de akte. Ook als er – talig en dus wettelijk gezien – zaken in staan die niet kloppen. Meewarig en onzeker kies je er dan toch uiteindelijk voor te tekenen. Een halve dag moet je er voor opofferen, om naar een veraf gelegen makelaarslocatie te reizen. Daar wacht het tekenen.

Koopaktes tekenen

En blijkt dat de verkoper nog niet heeft getekend. Er staat spoed op de sleuteloverdracht, want ondergetekende woont al een half jaar gedwongen in een achteraf gelegen dorp, waardoor ze vier uur per dag bezig is naar het werk te geraken. Daarom is het een onwelkome verrassing dat er niet geanticipeerd is op het tekenen van de verkoper.

Maar – rustig ademhalen, hier is niets meer aan te doen. Extra spoed gaat erachter en zelf probeer je ze goed als het kan alles zo vloeiend mogelijk naar de notaris door te sluizen, zodat er op 30 november alles gedaan kan zijn er sprake kan zijn van een sleuteloverdracht. Eindelijk denk je dat het langzaam de goede kant op begint te kruipen.

Garantie op nieuwbouw

Totdat er vanuit de verkoper wordt verteld – ná ondertekening van de aankoopakte – dat het garantiecertificaat (SWK, voorwaarde bij alle nieuwbouwwoningen, red.) niet aangeleverd kan worden. De woning voldoet namelijk niet aan de eisen. Er moet een aangepast certificaat opgesteld worden, wat wederom door ondergetekende getekend moet worden. Met een extra vertraging van twee weken op het aankoopproces.

Al veertig appartementen zijn er verkocht, deze informatie ligt al maanden klaar, en als koper krijg je dit pas te horen na aanschaf?

Huilen en gillen, moet je er van. En weer tien jaar aan rimpels aan je fysieke leeftijd toegevoegd, om over alle mentale stress nog maar te zwijgen. Maar goed dat het bijna Sinterklaas is en ik de Goedheiligman mooi om een setje Botoxinjecties kan vragen. (“Auw? Kom er eens kijken, wat er in mijn schoentje ligt?” Een injectienaald…)

Brenda werd in april geopereerd: “Nu is het leven als vrouw pas echt begonnen”

2011-11-14T14:18:00.003+01:00

Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Fred Teeven diende afgelopen maand een wetsvoorstel in waardoor het gemakkelijker moet worden voor transgenders om hun geslacht op hun geboorteakte te laten wijzigen.

In de praktijk betekent dit dat iemand geen complete geslachtsoperatie meer hoeft te ondergaan om officieel erkend van geslacht te zijn veranderd. Bij een female-to-male transitie moest je bijvoorbeeld tot op heden je als voormalig vrouw onvruchtbaar ‘laten maken’ om aan de eisen te voldoen. Het nieuwe wetsvoorstel moet het makkelijker maken op papier van geslacht te veranderen.

Alsof iemand mijn dagboek online had gezet

Een paar jaar geleden surft een jongen over het internet. Hij leest artikelen van het COC, komt op pagina’s over transgenderonderwerpen uit en plots staat zijn hele leven op zijn kop. “Het leek gewoon alsof iemand mijn dagboek online had gezet. Het was heel erg confronterend.”

Deze jongen heet tegenwoordig Brenda en is 31 jaar oud. “Ik moest wel even aan het idee wennen, maar ben er uiteindelijk voor de volle 1000% procent voor gegaan.” Na de eerste ontdekking geeft ze zichzelf een jaar lang de tijd om te wennen en werkt samen met een coach aan het verwoorden van de haar gevoelens. “Ik ben langzaam begonnen met het vertellen van vrienden en familie. Soms ging dat proces te snel. Dan had ik al vrouwenkleding aan terwijl mijn ouders het nog niet helemaal verwerkt hadden.”

Geen homo, maar juist vrouw

“Sommigen in mijn omgeving dachten dat ik homo was, maar nu ik vertelde dat ik me eigenlijk vrouw voelde, begonnen ze me pas écht te begrijpen,” vertelt Brenda. “Ze hadden er respect en begrip voor. Begonnen ook echt te begrijpen waarom ik bepaalde dingen deed en tegenwoordig doe.” De puzzelstukjes vielen op de plaats en door veel te blijven praten wordt het begrip in Brenda’s omgeving alleen maar groter.

Sommige praktische zaken zijn best moeilijk als je een geslachtsverandering ondergaat. Zo wordt tegenwoordig het laseren van lichaamshaar niet meer vergoed vanuit een standaard verzekeringspakket. “Heel erg,” aldus Brenda,”je blijft namelijk lange en donkere haren op je lichaam houden door de hormonen.” Zeker geen droom van de gemiddelde vrouw.

Een ander geslacht op papier

Daarbij komt kijken dat je een rechtszaak moet aanspannen tegen de Nederlandse staat om de wijziging van je identiteitspapieren rond te krijgen. Een dure bedoening waar je alleen al voor de rechtskosten €900,- moet meebrengen. Brenda: “maar als je het niet doet, bega je officieel gezien een misdrijf, omdat er een ‘M’ op je paspoort staat in plaats van de ‘V’ die er in de realiteit voor je neus staat.”

Tegenwoordig woont en werkt de 31-jarige Brenda in Noord-Holland en kijkt, naar eigen zeggen, graag de poes uit de boom. In april werd ze geopereerd, na een lang proces bij het VUMC – hét toonaangevende ziekenhuis op het gebied van geslachtsoperaties – te hebben doorlopen. Afgelopen week mocht ze haar rijbewijs en identiteitskaart ophalen. Vanaf nu is ze niet alleen in hart en nieren, maar ook op papier officieel vrouw.

Duits is vies

2011-11-04T14:21:00.001+01:00

Ze zocht het land op voor de taal. De ruwe, harde en bijna smerige klanken. Met Duits in haar oren klonk het leven altijd een stuk beter.

Sanne was dapperder en doortastender in de meest wellustige stad van Europa. Ze had Berlijn nog nooit gezien voordat ze er met vijf koffers en een oude fiets naartoe verhuisd was.

Ze zat iedere ochtend in de S-Bahn naar Warschauer Straße, om haar droom te leven. In het Duits was alles mooi, zelfs werken in een callcenter. De flauw-flirtende afdelingsmanager werd een droomman, waarmee ze zich al in een kleine Duitse Bauernhof zag wonen. De traditioneel-verplichte labrador zou Heinz heten en de poes werd de gestiefelde kater, of het nu een kater was of niet. Dat maakt niets uit, want in het Duits was alles fijn.

Vijf mannen verder – en meerdere jaren later - begon het Duits zijn glans te verliezen. De callcenterfunctie werd een nette baan met een normaal salaris en een beetje aanzien. Maar de droom was realiteit geworden. En niets is zo afstotend als de werkelijkheid. De klanken klonken niet meer veelbelovend, maar herinnerde aan ervaringen die ze liever wilde vergeten.

De echte man die iedere vrijdagavond met liefde currywurst in de keuken stond te bereiden was te voorspelbaar, te bekend. Ze hield niet eens van worst met kerrie en begon de ooit met sprankelende ogen ontdekte Duitse supermarkten te haten. Een stad vol mogelijkheden werd een plek die haar constant herinnerde aan alle verloren kansen.

***

Het is de allerlaatste week, over een paar dagen gaat ze deze stad voor altijd verlaten. Tenminste, als inwoner. Ze haalt haar schouders op en kijkt zonder interesse naar de huizen en straten waar ze jarenlang met glimmende blikken doorheen heeft gelopen, gefietst en gereden. Het doet haar niets meer. Fronsend en een chronisch gevoel van teleurstelling en frustratie met zich meeslepend loopt Sanne door. Een auto toetert als ze door een rood stoplicht loopt.

'Arschloch,' mompelt ze de bestuurder na. Duitsers zijn in de afgelopen jaren de vleesgeworden duivels voor haar geworden, ze haat ze nu stuk voor stuk. Het naïeve geluk is sluipendlangzaam veranderd in bitterheid en afketsende woede. Als ze bijna thuis is piept haar iPhone.

'I am on my way home,' schrijft haar baas. Een Duitser, maar een die zijn Engels wil verbeteren door met haar in het Engels te communiceren. Een van de weinige mannen waar haar buik nog op reageert als ze aan hem denkt. Het leven in een stad als Berlijn doet een vrouw vroeger of later alle gevoel voor romantiek verliezen.
'Ok,' typt ze met moeite terug. Ze haat ook de iPhone, symbool voor haar hoogtepunt van carrière in Berlijn. Het typen is bijna onmogelijk op de touchscreen.

Ze draait zich vastberaden om en loopt weer terug naar het kruispunt. Het is middernacht en de hemel is zo donker en troostend als zij alleen in Berlijn kan zijn. Als een geruisloos deken om de wilde en groots verlichte stad gewikkeld.

Haar baas woont om de hoek, ook in Prenzlauer Berg, vlakbij de Schönhauser Allee. Hij was altijd haar baas, maar eigenlijk waren ze vanaf dag één vrienden. Zoals alleen mannen kunnen zijn, zonder een woord te zeggen, vol vanzelfsprekendheid. Alsof het niet anders had gekund. Hij was jong, probeerde zijn macht enigszins te etaleren en had een mooie roodharige vriendin. Ze werkte ook bij hen.

Bij 'Neubauer' belt ze aan. Ze is hier al eens eerder geweest, ze weet dat hij op de bovenste verdieping woont, in een grote loft.

Glimlachend doet hij de deur open.

'Je ziet er anders uit, ' zegt Sanne. 'Je bent veel afgevallen. '

'Ja,' knikt hij, 'maar niet bewust. Vanwege stress.' Hij kijkt even naar zijn handen. Dan kijkt hij Sanne weer aan en gebaart haar naar binnen te gaan. 'Je ziet er goed uit.'

Hij heeft een giletje aan, zijn handelsmerk mode-item, en een gladgestreken designblouse. Iets van Hugo of Armani, weet Sanne. Hij lijkt een beetje nerveus, een ontwapenende gewoonte die ze koestert.

'Wil je iets drinken? ' vraagt hij en zet zonder op een antwoord te wachten een glas roséwijn voor haar neus. Sanne zit op de bank, kijkt naar het glas en pakt het op. Het is donker buiten, en rustig – de typische rust die zich alleen aandient als het grootste gedeelte van de stad ligt te slapen. Een bijzondere soort van rust, waardoor je je bijzonder voelt. Alsof je de enige bent die er nu nog is.

Het is bijna half één.

'Wil je Mad Men kijken?' vraagt hij en haalt zijn iPad tevoorschijn. Sanne knikt.

Hij kruipt naast haar op de bank en houdt het tabletbeeldscherm op zijn schoot. Hij neemt haar hand in de zijne en begint langzaam haar vingers te strelen.

De haartjes op haar hand, haar arm en haar rug staan meteen rechtop. Kriebels en koude rillingen rollen over haar lichaam. Uitroeptekens vormen zich in haar gedachten. Zonder woorden, alleen luid roepende symbolen. Even heft hij zijn hoofd op en kijkt hij haar aan.

'Alles goed?' fluistert hij.

'Ja,' knikt ze.

Dan draait hij zich om en neemt haar gezicht in zijn handen. Een, twee, drie, vier seconden kijkt hij haar aan. Diep, diep in haar ogen. Sanne bijt haar lip, ze weet niet wat ze moet doen. Ze kan hem niet zo oprecht in de ogen kijken.

Hij kust haar. Niet vies, niet ranzig, niet een ik-wil-seks-met-je-zoen, maar een echte. Een met gevoel, vertedering en liefde. Een soort zoen die Sanne in al die jaren in Berlijn nooit heeft gehad, maar altijd heeft gezocht.

Morgen komt de verhuiswagen. De dozen staan al klaar.

iNovelise: Waarom we bloggen, twitteren en facebooken

2011-11-01T13:16:00.000+01:00

Ik (micro)blog, dus ik besta. Geen vreemd statement in de digitale wereld van vandaag de dag, waarin we allemaal lijken te beschikken over een Twitteraccount, een Facebookprofiel of ten minste een blog. Waarom? Om de wereld te laten zien dat we belangrijk en relevant genoeg zijn? Er is meer aan de hand dan alleen een egotrip.

Leer jezelf kennen: stalk iemand online

Alles wat we op de computer (in laptop of tabletvorm) ondernemen, is een gemedieerde activiteit. We communiceren letterlijk én figuurlijk door middel van dit stuk technologie. Banale mediatheorie leert ons al dat we door te werken met een computer, indirect bezig zijn met onszelf. Alle media zijn slechts middelen waardoor we met onszelf geconfronteerd worden – steeds opnieuw en op een andere manier. De computer is een – tegenwoordig al niet meer zo nieuw – medium waardoor we via de ander naar onszelf staren.

Het Facebookprofiel van die vervelende oud-klasgenoot is slechts een manier om onszelf te zien, om iemand af te zetten aan ons eigen beeld. Is hij gelukkiger? Hebben wij het niet eigenlijk beter gedaan? Door de huidige sociale kanalen die we tot onze beschikking hebben worden we constant geconfronteerd met het succes (of het falen) van bekende en minder bekende mensen in onze omgeving. En indirect spiegelen we onszelf constant aan deze mensen.

Het noveliseren van je eigen leven

Waarom zitten we massaal online onze statussen te updaten? Waaruit bestaat deze drang om ons te beschrijven – beter gezegd: in te schrijven – op het internet?

De mens beschikt over een inherente drang tot schrijven, tot tekstueel zin te geven aan ons eigen bestaan. Literatuur heeft zich door de eeuwen heen op bijzondere manieren aan de technologische ontwikkelingen aangepast. Een lichtend voorbeeld hiervan is de novelisation, een literatuurvorm die aanvankelijk opkwam als boekje voor bij de film. In de jaren dertig hadden we slechts een keer in de maand de kans een film te zien; een samenvatting om mee te nemen was dus geen overbodige luxe. Tegenwoordig bestaat dit genre nog steeds, maar vervult het een hele andere functie. De novelisation van vandaag de dag is onderdeel geworden van een groots crossmediaal spectrum, waarin we hetzelfde verhaal door verschillende media consumeren. Het boek van de film, maar dan andersom.

Het internet is een speelparadijs voor het schrijven van je eigen verhaal. Facebook en Twitter zijn platformen die je de tools in handen geven om een verhaal te kunnen schrijven, ook als je er nog geen verhaal in ziet. Foto’s, updates en tweets vertellen gebundeld een heel leven – om over de inhoud van een blog nog maar te zwijgen. Door de inherente convergentie in het internet en onze hedendaagse media, vormen alle stukjes media-uitingen samen een veel groter (zelfs collectief) verhaal.

iNovelise

Boeken zijn geen boeken meer, ze zijn onderdeel van een grotere inter- en multimediale ervaring. We lezen een boek, pluizen een recensie door, schrijven zelf over onze mening, beluisteren een audiobook en kunnen zelfs een door fans geschreven stuk fanfiction lezen. Al deze online platformen bewijzen meer dan ooit dat tekst de basis is van onze media-uitingen. En media beperken zich niet tot kranten en websites – alles wat betekenis draagt is een medium. We vertellen nog steeds een aloud verhaal. Waarom maken we dus collectief gebruik van social media? Om te schrijven. Het multimediale en alles omvattende medium van het internet heeft vandaag de dag de plek ingenomen van de novelisation in de jaren dertig. Facebook en Twitter zijn de boekjes bij ónze film.

Dit artikel verscheen in oktober op frankwatching.com

Don't know what you got 'til it's gone

2011-10-26T14:09:00.002+02:00

Ze zingen het en je hoort het. Je weet het en gelooft het. Maar voelen doe je het pas als je al verder bent gegaan met je leven en er helemaal van overtuigd bent dat je de dingen van andere plekken en andere tijden niet meer mist – of ooit nodig gaat hebben. Totdat op een onbewaakt ogenblik, als je al maanden verder bent en zelf verrast door het gebrek aan gemis, opeens een klap op je hoofd krijgt van een bijzonder hard stuk karton. Alsof je tegen een luchtkasteel oploopt dat plots van beton blijkt te zijn.

Ik woon niet meer in Berlijn en dacht dat ik daar echt aan toe was. Ik was het zat, ik was er klaar mee en ik zat er al maanden op metaforische houtjes te bijten. Het was gewoon niet meer het lekkere Berlijn voor mij waar ik al die jaren verliefd op was geweest. Waar het precies aan lag – geen idee. Een gevoel, een verandering van gemoedstoestand, een nieuwe levensfase – een van alle of geen van de drie.

Maar pas als je écht afstand hebt genomen, en de gevoelens en de directe tastbare herinneringen uit je verdwenen zijn, pas dan kan je echt gaan missen. Als je in de zo lange gemiste Albert Heijn naar flessen wijn staart, en opeens volschiet omdat je niet in de Rewe aan de Schivelbeiner Strasse staat. Omdat je niet vier verdiepingen naar je kleine appartement omhoog hoeft te lopen. Je niet op vrijdagavond naar een bekende en vertrouwde bank fietst om urenlang naar heerlijke mind-numbing Unterschichten (onderlaag des samenlevings) TV te kijken.

Make me shut my Playboy mouth

I've had a little bit too much

Britney in Ahoy: Oops, She Did It Again

2011-10-20T09:53:00.002+02:00

Na zeven jaar was het eindelijk weer zover: Britney terug in Nederland. Na voor het laatst in 2004 in een uitverkocht Ahoy te hebben staan kwam Britney Spears gisterenavond tijdens de Europatour van haar nieuwste album “Femme Fatale” weer terug naar Nederland. Na de voorgaande avond in Keulen haar show te hebben gegeven, kwam Britney op met een spetterend “Hold It Against Me” als openingsnummer naar Rotterdam.

Britney: you either love her or hate her. Er lijkt geen middenweg te bestaan bij de kindster die ooit onze harten veroverde terwijl ze in een kort schoolmeisjesrokje “Baby, Hit Me One More Time” zong. Na een decennialange carrière met hoogtepunten en dieptepunten zoals alleen levens van popsterren die lijken kennen, kwam Britney een paar jaar geleden met een succesvolle comeback: het album Circus. Zelfs muziekcritici keken verbaasd op uit hun stoffige LP-hoekjes. Femme Fatale is nu al het tweede volwassen album met een onmiskenbare sound van Britney Spears, met een lekker clubsausje.

It’s Britney, Bitch

Niet helemaal uitverkocht, maar met een bezetting van ruim 95% was de Ahoy optisch vol. Parkeerfiles en reusachtige rijen aan de deur waren het gevolg. Regelmatig klinkt er “It’s Britney, bitch” vanuit een groepje verdwaalde tieners. Het publiek van de avond: jonge meisjes, oudere vrouwen en homomannen. Naast Cher en Kylie als doodgeverfde gay icons, is ook Britney al vanaf haar eerste hit een homo culticoon geworden.
Britney Spears in Ahoy was een – zoals te verwachten – groots spektakel: reusachtige opgebouwde toneelstukken, veel gebruik van video op grote schermen, laserstralen – tot aan een climax met roze en witte glitter die de hele zaal in schoot. De sfeer zat er goed in, met ieder nummer werd passievol door het gehele publiek meegezongen – met “Hit Me Baby One More Time” als collectief hoogtepunt. Er werd gevarieerd gedanst met behulp van spannende kooien, een Mini, zweefconstructies en heuse Egyptische boten.
Aan het begin van haar Femme Fatale tour deden zich verongelijkte publicaties de ronde dat Britney er dik en slecht uit zou zien: niets is minder waar. Met een stralend gezond afgetraind en vrouwelijk lichaam stond ze ruim twee uur in ondergoed-esque niemendalletjes op het podium. Nog steeds heeft de 30-jarige ster een oogverblindende uitstraling.

Gimme More

Men weet dat Britney door de bank genomen niet live zingt op concerten. Daarvoor compenseerde ze dit keer met een wél live gezongen nummer (“Don’t Let Me Be The Last To Know”) en met een oprechte betrokkenheid met het publiek. Enkele lucky few mochten zelfs samen met Britney op het podium dansen. En de makkelijk te beantwoorden vraag “are having fun, Rotterdam” kwam ook regelmatig uit de mond van de blonde popprinses. Het kon niet anders dan dat de doelgroep van Britneyfans en liefhebbers deze avond eindigden met een grote glimlach op het gezicht.

Opvallend was dat ook Rihanna’s hitsingle “S&M” de revue passeerde, een single die enkele maanden geleden ook als Britney-remix is uitgebracht. Bovendien kreeg de Trinidadiaans-Amerikaanse raplegende Niki Minaj een rol toegedeeld op het grote scherm, aangevuld door de shots van Wil.I.Am in (het wel op Femme Fatale uitgebrachte) “The Big Fat Bass”.

Je gaat niet naar een concert van Britney Spears voor een intiem live concert met mind-blowing vocals, je gaat naar Britney voor de atmosfeer, de dynamiek en de fysieke aanwezigheid van een van de grootste popsterren van de westerse wereld. Oops, she did it again.

Lacan on the Impossibility of Love

2011-10-14T11:06:00.000+02:00

~~♥ Lacan~~

Jacques Lacan, one of psychoanalysis' most loved and hated brilliant theoretics, points out that although love is a futile chasing after something that does not exist, there is nevertheless a love beyond this “making love,” a love that exists beyond lack and limitation and that involves a sort of ecstasy of being. The irony is that in making love we think we know what we want, but it turns out to be an illusion, while this other love touches on a real experience of which we know nothing.

The mundane view of love involves an element of receiving something. Like “I love chocolate” really means that “I enjoy getting the experience of the taste of chocolate.” This is the same for love, where “I love you” implies “I enjoy touching your body,” or “I enjoy believing that you will give me security or protection,” or “I enjoy having sex with you” (or “I want to have sex with you"). As a result, Lacan, in his teachings about love, describes the typical act of love as “polymorphous perversion.” That is, we look for satisfaction in all the various titillating parts of the body but never find what is truly sought. How gloomy. Actually, all this Lacanian conception of love comes up to is that you cannot find love through sex?

Essentially, we simply cannot ever acquire that which we essentially desire: an impossible perfection of a fleeting fantasy.

De tekst is dood, lang leve de tekst

2011-10-10T11:33:00.002+02:00

Na een sessie web futuristics van Gerd Leonhard te hebben aangehoord, zijn er twee content-gerelateerde issues die ik graag onder de loep wil nemen.

Voor het web hoef je geen goede teksten meer te schrijven.
Over drie jaar worden al onze teksten automatisch vertaald.

Ten eerste gaat tekst nooit verdwijnen, dit is een hysterische en misplaatste suppositie die door enkele mensen opgepikt is. Door de signaleren dat mensen van beeld en multimedialiteit houden, kan je nooit tot de conclusie komen dat tekst er “dus” niet ofwel minder toe doet. We zijn te veel geneigd te denken in “of-of” constructies – de meeste kanalen en mediavormen kunnen fantastisch naast elkaar bestaan en zelfs van elkaar profiteren. Zo gaat in Nederland nog ieder jaar opnieuw het aantal uur dat we voor de televisie doorbrengen omhoog, ook in de internetera.

Taal verdwijnt

Een bijzonder controversieel punt dat Gerd maakte, was dat over drie jaar vertaalcomputers zo vergevorderd gaan zijn dat we tekst direct real-time in alle mogelijke talen ter wereld produceren. Met als gevolg dat concurrentie natuurlijk massief de grenzen gaat overschrijden.

Maar: hoe kan een stukje vertaalsoftware de onzichtbare betekenissen van tekst vertalen? Een combinatie van woorden en zinnen is niet gelijk aan een optelsom die factueel te vertalen is. Taal is een gevoel, een cultureel geladen expressie van actualiteit, gewoonte, geschiedenis en een emotie. Als een mooie Nederlandse tekst vertaald wordt door software in correct Chinees, is deze tekst technisch vertaald, maar niet inhoudelijk vertaald.

Zo kan je een tekst die ik voor de Duitse markt schrijf niet zomaar vertalen en inzetten in Nederland, waar aanspreekvormen een hele andere connotatie hebben. Daar waar “u” altijd verplicht is in reclame-uitingen bij onze Oosterburen, kan de beleefdheidsvorm in Nederland voor specifieke doelgroepen heel erg fout werken. En dat is maar één snel voorbeeld waarom vertalen nooit een geautomatiseerde bezigheid kan en zal worden.

De beste tekst wint

Content en tekst zal juist – met en door de introductie van steeds beter wordende vertaalsoftware – steeds meer gescreend worden op kwaliteit. Als de vertaalsoftware zo geavanceerd is dat we er echte talig correcte teksten mee kunnen uitpoepen, zijn zoekmachines meer dan ooit verder in het vaststellen van algoritmes die deze teksten kunnen herkennen. Unieke tekst wordt een waardevol bezit en alleen de beste tekst en de beste content zal overleven.

Jaren geleden deed ik mooi onderzoek naar de novelisation, een genre dat zich puur en alleen kenmerkt door de tekstuele tegenhanger te zijn van een in essentie visueel en extreem experience-driven medium: de film. Juist nu hechten mensen veel waarde aan het conventionele medium van de tekst. Het woord heeft en zal de eeuwige connotatie van de waarde, de authenticiteit, blijven behouden.

Starter en nu een huis kopen?

2011-10-03T16:22:00.000+02:00

Als eerste heb ik een bijzondere hekel aan het woord 'starter'. Ik werk al bijna vier jaar en ben (helaas) al lang afgestudeerd. Toch ben ik een starter, als we het over de huizenmarkt hebben. In Berlijn woonde ik tegelijkertijd met baan nummer één al in een mooi eigen optrekje in de meest geliefde hoek van de stad. In Nederland zit de huizenmarkt anders in elkaar - een constructie die zich maar moeilijk laat uit te leggen in andere landen. Toch ben ik terug verhuisd naar Nederland. Niet voor de fabuleuze woningmarkt, en ook niet voor het gebrek aan spannende cosmopolitain cultuur die Berlijn in iedere adem uitspuwt, maar voor andere zaken.

Berlijn klinkt mooi en perfect, maar zonder minimumloon, geen CAO en geen standaard loonsverhoging ieder jaar, zit je ook daar niet zo lekker als de flexibele huurwoningmarkt zou doen vermoeden. Dus hou ik op met foutief-nostalgisch appels met peren te vergelijken.

Huis kopen: ja of nee?

De huizenmarkt anno nu is wel behoorlijk onzeker. Van iedere kant schreeuwen mensen dat je niet moet kopen - of juist wel. Griekenland doet ons nog ten onder gaan, we moeten allemaal de riem strak gaan trekken, etc, etc. Laat ik voorop stellen dat ik zulksoortige donkere berichtgeving echt háát. Economieles 1: de economie is onderhevig aan een conjunctuurbeweging. Nu zitten we op dit moment in een aparte positie die niet puur en alleen aan een conjunctuur te wijten is, maar toch. Basisuitgangspunt is en blijft dat consumeren de economie goed doet. In plaats van verschrikkelijke, donkere en omineuze berichtgeving uit te sturen, zou het een beter plan zijn om geen reusachtige gevoelens van onzekerheid op te roepen bij de bevolking. Want mensen trekken al hun centen naar zich toe, worden huiverig en spenderen niets meer behalve de dagelijkse boodschappen. Met als resultaat dat de crisis (wat een rotwoord) alleen maar verder in het slop raakt.

Ik moet een huis kopen

Ja, roepen analysten, nog tien jaar wachten, dán heb je een koopje te pakken. Nee, nú kopen, roepen er anderen. Of je er goed aan doet te kopen of niet, daar kom je altijd pas achter als het eigenlijk al te laat is, als je tien of twintig jaar verder bent en je glimlachend terug kan kijken op je aankoop van een Amsterdams grachtenpand voor de invoering van de euro.
Maar waarom koop je een huis? Omdat je de primaire levensbehoefte van woonruimte in vervulling wilt doen laten gaan. Ik zoek op dit moment heel concreet een huis, omdat ik geen andere woonruimte heb. Tien jaar wachten om te kijken waar de markt naartoe gaat? Nee, dacht het niet. Mijn woongenot én leefgenot zijn de drijfveren voor mijn huisaankop - en de meeste mensen met mij. Dus laten we collectief deze "crisis" uit het slop trekken met de enige remedie die aan de gewone mens is overgelaten: consumeren, consumeren, consumeren!

De nieuwe Facebook News Feed

2011-09-21T09:44:00.003+02:00

Ze doen het op zijn tijd. Dan komen alle planners en ontwerpers en visionairies van Facebook bij elkaar. Lekker brainstormen, want dat doe je als groot en belangrijk bedrijf. En dan komen ze met nieuwe ideeën. Veranderingen, zoals ze ooit met Facebook Ads kwamen, om de hele boel toch een beetje winstgevend te doen laten zijn, met miljarden aan users wereldwijd. De Ads vonden we prima. De Wall en de News Feed ook. Niet allemaal zonder tegen te strubbelen, maar zo gaat dat met verandering. Eerst roepen we allemaal heel hard "nee", maar voordat je het weet zijn we als makke lammetjes tevreden.

De nieuwe News Feed september 2011
Sinds vandaag is er weer een verandering van Facebook live gezet.En dit maal vind ik hem zo vervelend, dat ik er niet stil over kan blijven.
Want wat is nu het geval? In de nieuwe versie van de News Feed kan je als gebruiker niet meer zelf aangeven hoe je de updates (en vooral welke) van je vrienden je te zien krijgt. In de vorige versie kon je aangeven alle updates in chronologische volgorde van je vrienden te willen zien, zodat je logisch en gemakkelijk overal langs kon scrollen. De nieuwe, huidige versie, elimineert deze keuzemogelijkheid. Facebook zelf (een super slim algoritme, zeggen ze zelf) maakt deze keuze voor je en selecteert de "top stories" die het meest relevant zijn voor jou.

Doordat Facebook gaat kiezen welke updates er wel relevant zijn, kiest het tegelijkertijd welke vrienden belangrijker zijn dan anderen. Voor mij. Door gebruik te maken van een algoritme kan het systeem van Facebook natuurlijk alleen maar kijken naar de interactie binnen Facebook - terwijl er genoeg vriendschappen tussen gebruikers bijzonder actief kunnen zijn, maar dan buiten Facebook. Toch maakt Facebook de keuze vóór mij dat deze updates en vrienden minder "relevant" zijn. Deze updates worden namelijk door het algoritme buiten gesloten. Voilà: en onbetrouwbare selectie aan zogenaamd "relevante" updates. Voor meer informatie, de oorspronkelijke blog op Facebook is hier.

Enfin: Facebook, een grote fail op een turning point in social media history. Google +, here I come.

Update! Voorlopige oplossing voor het probleem van de News Feed! Het aanpassen van de taal via Account Settings > Language > English (UK). Hiermee omzeil je de update en krijg je Facebook in de 'oude' versie terug.

Psychologie student

2011-08-23T10:55:00.002+02:00

Twee lichtblauwe ogen kijken me aan vanuit de deuropening. Ik doe net alsof ik toevallig langs loop, op weg naar de wc in de lange gang. Je kijkt me aan, met die opvallende ogen. Je haar is donker en je huid is ook niet licht – maar je ogen zijn zo lichtblauw dat ik steeds denk een ander mens te zien in je ogen.

Vanaf het allereerste moment dat ik je zag lopen, wilde ik je hebben. Op wat voor manier wist ik toen nog niet. Ik zat in de achtertuin en je kwam zomaar binnen.

“Wie is dat?” vroeg ik zodra je weer weg was. “En wat doet hij hier?”

Je was Iris’ nieuwe huisgenoot, die tijdelijk bij haar woonde. Je was een man, maar je deed een jongen. Alsof je volwassen mannenlijf constant ondergedompeld was in druipende jongensachtigheid.

Ik zie je telkens als ik bij Iris ben en denk dat jij mij ook ziet. We praten over normale mensendingen, maar ik lees tussen onze woorden een eigen subtekst.

Die avond sta je in de deuropening van de gang. Ik loop naar je toe en vraag of “het” nog leuk is. Je hebt vrienden op bezoek, jonge mannen die bierfles na bierfles legen. Je knikt en kijkt me met je blauwe ogen aan.

Ik wil je nog steeds hebben, maar weet dat zodra ik een actie onderneem de consumerende honger die ik nu voel als ik voor je sta, ophoudt.

Als ik wegloop, knaagt het toch. De honger blijft aanhouden.

Een paar uur later vraag je of ik naast je kom zitten. Je zit, samen met de jongens, in de voortuin de laatste uren van de late nacht in te luiden. De barbecue is koud geworden en verdwaalde stukjes vlees liggen op de tegels. Ik weet dat ik eigenlijk naar bed moet gaan, maar de honger is zo dominant dat ik niet zonder eten naar bed kan gaan.

Dus ga ik naast je zitten. Je zegt dat ik narcistisch en hautain ben, en dat je daar wel van houdt. Ik probeer een man te zien, achter die blauwe ogen, maar je blijft een jongen.

Vroeger was het genoeg om woorden te horen die je zelf niet had uitgekozen, en was een compliment flexibeler. Als je met je hand over mijn benen begint te aaien, spat de ongrijpbaarheid kapot. Je grijpt me vast en ik haak me los.

Slapen gaat altijd beter alleen.

Mannen in de trein

2011-08-22T13:54:00.001+02:00

Schuin tegenover mij zit hij in de trein.
Met een dik, plastic gekaft bibliotheekboek.

Ik kan vanaf mijn groene treinbankje door een gapend stukje stof van zijn overhemd heen kijken. Zachte licht behaarde stukjes vlees. Ik kan ze zien. En bijna voelen.. Donkerder dan het haar op zijn hoofd, want hij is blond.
Lichtblond, als een Scandinavische wegwerpfantasie.

Hij heeft geen ring om zijn vinger. Iedere ochtend leest hij aandachtig in zijn geleend boek. Stiekem ben ik trots. Dat er nog zulke mooie mannen zijn die literatuur lezen.
Alhoewel - het is me nog niet gelukt een glimp van zijn titel op te vangen.

Iedere ochtend, als hij ook uitstapt op Sloterdijk, moet ik me inhouden hem niet te achtervolgen.

Pedofielenverenigingen zijn niet slecht

2011-07-20T10:59:00.002+02:00

Als een (relatief jonge) vrouw, vind ik het wederom eens nodig om mijn standpunt te uiten over pedofielenverenigingen. Vanmorgen stond in de Volkskrant een interessante uiteenzetting over verschillende pedofielenpartijen (in binnen- en buitenland) en een schetsing van de pedofilie-acceptatie van de laatste jaren. Vooral dat laatste is bijzonder interessant, want in de jaren voorafgaand aan het epische kindermisbruikschandaal van Marc Dutroux, was de rehabiliatie en maatschappelijke acceptatie van pedofilie goed op weg.

Goed op weg, ja, want ik pleit expliciet voor een groter maatschappelijk bewustzijn en begrip voor pedofilie. Het probleem van de hedendaagse samenleving (gevoed door sensatiehongerige klopjachten in de media) is dat pedofilie een synoniem voor kindermisbruik is geworden. Dit is incorrect.
Er zijn meer dan genoeg mensen die kinderen misbruiken zonder pedofiel te zijn, en meer dan genoeg pedofielen die geen kinderen misbruiken.

Het meerendeel van mensen die pedofiele gevoelens koesteren, doen daar niets mee. Ze hebben het moeilijk omdat de maatschappij hun (oprecht ervaarde) emoties bagatelliseert. Door actief de samenleving op te roepen alles rondom pedofilie te verbieden en expliciet te haten, wordt angst en wanhoop alleen maar meer en heviger - in beide kampen.

Waarom acceptatie voor pedofilie belangrijk is

Heel pragmatisch gezien beschikt de maatschappij nu eenmaal over een aandeel aan mensen die gevoelens voor kinderen koesteren - of dit nu om seksuele of meer onschuldige gevoelens gaat. Het is aan ons om juist deze mensen te helpen deze gevoelens correct te kanaliseren zodat ze geen toevlucht gaan of hoeven te nemen in het misbruiken van kinderen.

Begrip - tenminste de bereidwilligheid tot het begrijpen - is altijd de eerste stap om mensen te kunnen helpen. Niemand heeft baat bij het uiten van haatdragende woorden om bepaalde groeperingen maar "af te maken". Wat bereik je ermee? Je drijft pedofilie meer de kast en de underground in - met alle gevolgen vandien. Als je toch al gehaat wordt door de samenleving zonder iets te hebben gedaan, is het verleidelijk om "de straf betekenis te geven".

Dus kunnen we nu ophouden met als blinde hongerige wolven naar de broekspijpen van een pedofielenvereniging als Martijn te happen?

Makelaars, ik haat jullie

2011-07-12T16:27:00.002+02:00

Al enige tijd ben ik op zoek naar een huis in Nederland. Zo'n echt huis, waar je dan helemaal volwassen in gaat wonen en dan ieder vrij weekend bij de Gamma en de Intratuin gaat doorbrengen. Waarna je dan met de buren over volwassen thema's als overlast en hypotheekrente-aftrek gaat praten.

Zo'n huis zoek ik dus. Maar huizen kosten geld. En voordat je geld hebt, moet je veel werken. Full-time werken, heet dat. Als ik dus een huis wil bezichtigen (en dat ook nog wil kunnen betalen), moet ik dus na het werk een huis bekijken. Avond- en weekendbezichtigen zijn heel normaal binnen de hedendaagse makelaardijscene.

Dacht ik.

Het telefoongesprek dat aan mijn desillusie vooraf ging:

Ik: Hallo, met Roos de Snaeck. Ik wilde even vragen of het mogelijk was aanstaande donderdag de Wezelstraat de bezichtigen.
(Op de achtergrond hoor je al een vermoeide zucht.)
- Ja, dat gaat niet. Wij werken van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: ja, ik dus ook. Daarom wil ik het huis 's avonds bezichtigen.
- Wij werken echt van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: ja, dat snap ik. Maar is dat niets een flexibele oplossing voor te vinden?
- Nee, wij werken van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: nou, dan kan ik het huis dus niet bezichtigen.
- Ja, veel succes.

Als eerste: WTF? Maandag tot en met woensdag? Noemen we dat full-time werken?

Logischerwijze maakte een verblindende razernij zich heer en meester van mijn gemoedstoestand. Schreeuwend, mijn tanden zettend in de nieuw aangeleverde computers op de werkvloer, en luid grommend kroop ik door de gangen van mijn werkplek. Hoe kán je nu op zo'n manier gewoon géén service verlenen?

En dat terwijl een makelaardij niets anders is als een eenvoudige salesoperatie. Het product (huizen) moet aan de consument gebracht worden. Belangrijk bij alle vormen van verkoop is dat je klantvriendelijk te werk gaat. Zo leerde ik tijdens mijn zes-jarige carrière bij de Albert Heijn dat het aller-aller-allerergste is wanneer je een klant "nee" moet verkopen. En mocht dat dan eens in een benarde situatie van kerstavond-en-de-rosbief-is-op tóch gebeuren, dan gaf je minstens de klant een tegoedbon. En verontschuldigde je je heel vaak, om tenminste sympathiek te zijn. Want ja, als vakkenvuller is het niet jouw schuld dat de rosbief niet genoeg ingekocht is - of er gewoon niet genoeg koeien zijn geslacht.

Overigens stuurde ik nog besloten en daadkrachtig een schrijven naar de eigenaar van de desbetreffende makelaar, om mijn onvrede te uiten. Van hem kreeg ik wederom exact dezelfde tekst te horen als van de "klantvriendelijke" vrouw aan de telefoon. (Ja, deze dame heeft op de website in haar persoonlijk profiel staan dat ze zo bijzonder - en ik citeer - "klantvriendelijk" is. Nu had ze op zijn minst wat meer begrip van klantvriendelijkheid kunnen uiten aan de telefoon. Maarja, niet iedereen is er voor weggelegd om met mensen te werken.)

Liefde is fret

2011-06-10T12:52:00.003+02:00

Genesis

Op een vroege ochtend in mei was het koud voor de tijd van het jaar, er hing een beklemmende kou in de lucht. Toch werden er maar enkele witte watjes afgetekend tegen een helblauwe lucht.

Met een onbekend gevoel in mijn maag ging ik op mijn vertrouwde plekje zitten, bijna vooraan, op de tweede rij. Ik voelde me op een bepaalde manier opgelaten, het was net alsof ik iets heel spannends ging doen. Toch kreeg ik in dit geval slechts een les Nederlands. Wat zoekende keek ik het lokaal rond. Het was nu het tweede lesuur en de meeste leerlingen waren nog flink slaperig, waaronder ikzelf.

Meneer de Bruijn kwam het lokaal binnen, zoals altijd op het laatste moment en, zoals altijd, met een kopje thee in zijn rechterhand. Ik pakte vluchtig mijn boek uit mijn tas en nestelde mij behaaglijk op mijn plekje, voor zover mogelijk op een schoolstoel, geheel in afwachting van wat er komen zou. Nederlands was altijd al een van mijn favoriete vakken geweest, sinds vorig jaar tenminste. In de brugklas hadden we de oude Lafeber gehad, een wat ouderwetse man die nog nooit les aan eersteklassers had gegeven, zodoende stond bijna de volledige klas een onvoldoende. Tijdens ons tweede jaar van verplichte educatie kregen wij vervolgens les van mevrouw van Vlijmen, een vriendelijke vrouw die op haar manier ons dwong weer tot het andere uiterste te gaan. Iedereen moest en zou van haar een map van niet verwaarloosbare grootte bij zich hebben waarin wij dan alle zinnen moesten opschrijven en strepen plaatsen tijdens het ontleden. Omslachtig, maar wel effectief. Alle cijfers schoten omhoog, zo ook de mijne.

En zo eindigen we bij vandaag, bij de man die nu achter zijn bureau plaatsneemt en de trotse titel draagt van ‘mijn leraar Nederlands’, ookal zal zijn periode van dienst maar kort zijn. Deze man was heel anders, een speciaal soort mens leek hij wel. Hij deed iets met mij, iets onbeschrijflijks, maar het voelde goed.

Hij ging zitten en mompelde iets onverstaanbaars naar Kamiel, die helemaal vooraan zat, tegen zijn bureau aan, een rij voor mijn bankje. De lessen van hem begonnen altijd redelijk rustig, meestal met een inleidende anekdote over zijn vrouw en kinderen. Dat hij trots op ze was kon je alleen al aan zijn lichaamstaal aflezen.

Na zulke enthousiaste verhalen van mijn leraar ben ik voor het eerst in mijn slechts vijftien jaren tellende leven na gaan denken over het hebben van een gezin. Trouwen en kinderen krijgen heb ik nooit als toekomstbeeld gezien, maar iets in de intonatie van zijn stem als hij zo vertelde, het was zo mooi en romantiserend, dat het me opeens gewoonweg fantastisch leek. Even was ik dan weg, afgevoerd naar zijn perfecte familiewereld waarin ik de mooiste rol speelde. Diep geraakt was ik dan altijd als hij ophield en ik dan wederom besefte dat ik slechts in een lokaal voor hem zat, een onbeduidend individu voor een man als hij. Na enkele maanden van onveranderlijke ervaringen zoals deze, besefte ik dat ik jaloers was. Jaloers op zijn vrouw.

Meneer de Bruijn kwam het lokaal weer binnen, vermoedelijk was hij naar buiten geglipt terwijl ik in dromerige gedachten verzonken uit het raam staarde. Hij had een van de veelvuldige gebruikte schooltelevisies bij zich en zette deze op een strategische plaats voor het bord neer. Ik realiseerde me dat ik het koud had, ik rilde. Vertwijfeld keek ik naar mijn benen, beide in een gloednieuwe panty gehuld. Veel te koud voor deze tijd van het jaar, maar toch had vanmorgen in een weemoedige bui een rokje aangetrokken. Als ik me maar op een warme zomerdag kleedde, werd het vanzelf wel warm weer, beredeneerde ik koppig.

“Vandaag laat ik jullie een fragment van de film ‘Spoorloos’ zien, een verfilming van ‘Het gouden ei’ van Tim Krabbé,” verklaarde hij voor het bord. Met gemengde gevoelens ving ik zijn plan op, het was jammer dat we geen ‘echt’ les zouden krijgen, maar die film leek me stiekem wel interessant. Dat boek zou ik toch nodig eens moeten lezen, bedacht ik terwijl ik genoot van de intrigerende verdwijning van een jonge vrouw die zich voor mijn ogen op het televisiescherm voltrok.

Terwijl de spannende gebeurtenissen elkaar opvolgden, dwaalden mijn gedachten toch weer af. Ik was me bewust van zijn aanwezigheid, een luttele meter achter mij stond hij overzicht te houden. Mijn toekomst was het onderwerp van mijn razende gedachtestroom. Ik voelde me altijd zo anders, zo verkeerd, in paste gewoon niet in het plaatje waar iedereen wel in leek te passen. En nu zat ik hier, vijftien jaar oud, serieus na te denken hoe het zou zijn als díe leraar van mij was. Logisch dat niemand mij begreep, wie zou zoiets snappen? Hij was oud, getrouwd en zijn liefde had hem zelfs kinderen geschonken. Ik zuchtte, want hoe zou ik zoiets ooit kunnen evenaren?

Misschien was ik wel ziek, zo ziek dat er gewoon iets heel erg mis met mij was. Dat ik me vreemde dingen in ging beelden. Dat ik niet meer op leeftijdgenootjes viel, maar op oudere mannen die mij slechts zouden zien als een ‘meisje’, gewoon omdat ik ziek was.

Toch wist ik op een bepaalde manier al dat het een verloren zaak was. Dat deze man iets van mij had afgenomen dat ik nooit meer terug zou krijgen, een stukje van mijn hart. Verliefd was niet het juiste woord, ik leek werkelijk van deze man te houden. Alles waardeerde ik aan hem, gewoon alsof het niets voorstelde hield ik van ieder minuscuul dingetje dat met hem te maken had.

Terwijl ik dit bedacht en huiverde, stond hij nog steeds dicht bij mij in de buurt. Als hij het toch eens zou weten. Plots rilde ik. Even kon ik mijn gevoelens niet begrijpen, ze waren niet te analyseren. Ik begreep mezelf nog altijd wel, maar nu leek het alsof ik niet eens meer wist wie of wat ik was. Verlamd zat ik daar maar, alsof ik iets onderging.

Met mezelf had ik altijd goede gesprekken, ik kon mezelf altijd heel goed en effectief doorgronden. Ik was gewoon simpelweg de enige die mij begreep en dat zal altijd zou blijven. Nooit maar dan ook nooit zal er een ziel zijn die ziet wat ik zie en die voelt wat ik voel. Niemand kan mij echt leren kennen.

Opeens voelde ik mezelf ietsjes beter, iets hoger en machtiger dan ‘De Rest’.

Alsof ik iets wist dat zij nooit zouden weten.

Deux

Het snerpende geluid van de bel sleurde mij terug de normale wereld in. Zo langzaam als ik kon, na weken van oefenen had ik dan toch de perfecte balans gevonden, pakte ik mijn tas in en bleef samen met Renée in het lokaal achter. Hij vroeg ons wat we van de film vonden. Vol enthousiasme greep ik deze zeldzame kans aan en vertelde ik voluit over hoe spannend de film wel niet was. Maar tot mijn schaamte moest ik bekennen dat ik het boek nog niet gelezen had.

In een flits kreeg ik opeens een mentaal beeld voor ogen dat mijn leraar liet zien, hij zat aan tafel met een kindje op schoot. Op een vreemde onbekende manier leek ik ook in dat plaatje thuis te horen. Snel probeerde ik het van me af te schudden.

Op vriendelijke, en tegelijkertijd met die irritante diplomatie die iedere leraar leek te bezitten, glimlachende wijze nam hij afscheid van ons. Terwijl hij het lokaal afsloot, bleven Renée en ik nog wat nadrentelen op de gang. We babbelden wat over de film, op ons langzame tempo waarmee wij beiden aangaven dat we wel wilden praten, maar dat ons lichaam simpelweg niet mee wilde werken. Op hetzelfde moment dat er enkele luie woorden mijn passieve mond verlieten, bedacht ik mij plotseling dat deze man toch wel heel aantrekkelijk was. Alsof een wolk zich boven mijn hoofd had geopend en de zon als goddelijke openbaring op mijn onbevlekte hoofd scheen, realiseerde ik mij dat ik deze man knap vond.

Mijn getrouwde volwassen vader zijnde leraar Nederlands deed mij op onbewaakte ogenblikken huiveren van een vreemd soort gevoel dat men als genot zou kunnen ervaren. De ironie was groots. Deze man, een man die binnen enkele jaren de veertig zou bereiken, ‘ja’ had gezegd tegen een vrouw van wie hij hield en al zijn vaderliefde aan zijn jonge kinderen schonk, wist mij tot tranen te beroeren. En dat te bedenken dat ik, slechts een meisje dat in de kinderschoenen van het bestaan staat, vijftien jaar jong is.

Ik kon wel huilen van ironie.

De ironische lading van mij afschuddend, hobbelde ik naar Duits. Lichtelijk nam ik een gemoedstoestand van vrolijkheid waar, waar ik me fervent aan vastgreep. Zo vaak kon ik niet van deze momenten genieten, gelukkigheid leek iets te zijn dat alleen voor een selecte maatschappelijke groep was weggelegd, waartoe ik zeker niet behoorde. Volgend jaar zou ik de beruchte tweede fase betreden en daarvoor had ik een langslepende profielkeuze moeten maken. Duits was eruit gerold als mijn belangrijkste vak, waardoor mijn motivatie voor deze heerlijke taal was toegenomen. Dat mijn huidige leraar een oude jeugdzonde in de vorm van kortstondige verliefdheid was geweest, vergat ik dan even spontaan.

Genietend van het moment, de korte minuten voor de aanvang van de les waarin je je nog koortsachtig af kon vragen wat er even later gebeuren zou, ging ik op mijn plekje zitten. Meneer Poppema trad van zijn bureau vandaan, een stapeltje nagekeken werkjes in zijn handen. De schriftelijke overhoringen, so’s in het leerlingenjargon, stonden op het punt terug te keren naar hun schrijver. Met bonzend hart wachtte ik totdat het mijn tijd was, uren had ik hier op geleerd, ik verlangde zo naar perfectie. Toen het blaadje ten slotte op mijn tafel viel, gleed ik meteen weg in een sluier van ongeloofwaardigheid.

“Een drie? Dat kán toch niet?” Of ik het nu dacht of hardop zei, dat was eigenlijk irrelevant, het ging erom dat ik het niet kon geloven. Ik zag mijn transparante tranen zachtjes op mijn blaadje vol met rode strepen dwarrelen. Het was alsof ik ergens anders was en er vanachter een glazen wand bijstond en er slechts naar keek. Sarike kwam zachtjes naar mij toe lopen.

“Hee Roos, gaat het een beetje?” Ik snikte zachtjes, mijn tranen waren nu toch niet meer te verhullen.

“Nee, niet echt,” probeerde ik zo fatsoenlijk mogelijk te antwoorden. Sarike kwam naast me zitten en wreef troostend over mijn rug. Stiekem kon ik een heel klein beetje uithuilen. Echt deed je zoiets niet op school, niet iedereen hoefde direct geconfronteerd te worden met mijn zwakke geest.

Toch voelde het goed, geruisloos en zo onopmerkzaam mogelijk snifte ik nog luttele minuten na.

Verhuizen in Duitsland: waarom dit nooit doen

2011-05-30T13:45:00.001+02:00

Verhuizen is het allerergste wat je vrijwillig kan doen. Erger dan naar een kaakchirurg voor je verstandkiezen, of op een blind date met het sociaal gehandicapte neefje van je buurman. Verhuizen is een van de weinige zaken die zelfs vandaag de dag - na web 2.0 en het optimaliseren van veel processen des levens - nog een heuze hel is. Doutzen Kroes zit over een tijdje in een ruimtevaartschip in het heelal, maar voor de normale mens is verhuizen nog erger dan een ingegroeide teennagel.

Maar nog erger dan verhuizen, is verhuizen in Duitsland. Beter gezegd: vanuit Duitsland.

In Duitsland zijn ze namelijk meer dan trots op hun lange traditie van bureaucratie. Een bureaucratie die al een vruchtbaar leven had aan de vooravond van de tweede wereldoorlog en ook gekoesterd werd tijdens de DDR en Stasi-tijden. Duitsers zijn nu eenmaal dol op papier. Op alles documenteren. In veelvoud, in ettele kopieen en meervoudige uitgaves.

Een contract in Duitsland is niet als een contract in Nederland. Een contract in Duitsland kan - als je niet oplet - voor meerdere jaren worden afgesloten. Met minimumlooptijden van een jaar en opzeggingstermijnen van zes maanden is het contractuele landschap behoorlijk illegaal en extreem frustrerend.
Voor het kopen van een electronisch product wordt veelal naar geldige legitimatie en bewijs van inwonerschap in Duitsland gevraagd. Het "Meldeamt" is dan ook een vervaarlijk klinkende instantie waar je als beginnende Duitser niet om heen kan. Aanmelden is de eerste stap op de weg naar alles in dit land.

Maar dit is slechts bij het afsluiten van een contract - laat staan het opzeggen van een contract.

Als je het land verlaat, mag je met het bewijs van uitschrijving (van het Meldeamt) je contracten gaan opzeggen. Aan te raden is om dit driedubbel te doen. Zo schreef ik een officieele opzeggingsbrief, stuurde ik deze per post én per fax, en belde ik er vervolgens nog achteraan. In Duitsland moet je achter al je papierwerk aan, anders word je - zonder dat je het door hebt - heel hard in je blozende Hollandse billen genaaid.

En het allerergste van alle instanties is de Hausverwaltung, de huisorganisatie die voor mijn gebouw en mijn appartement aansprakelijk is. Deze organisaties zijn altijd voorzien van de meest onwelwillende, onvriendelijke en onvaardige vrouwen. Die werken hier niet omdat ze graag willen werken, of levensgeluk zoeken, maar puur en alleen vanuit haat en terreurlust. Er gaat geen dag voorbij dat ze onschuldige huurders het leven zuur maken.
Dienstverlening, heet dat, hè. Daar werken altijd de mensen die inherent de meest onverdienstelijke creaturen ter aarde zijn. Twee uur per week hebben ze een telefonisch spreekuur. En natuurlijk is nooit de dame aanwezig die voor mijn huis verantwoordelijk is. En natuurlijk heeft ze ook geen e-mailadres wat ik kan gebruiken.

En dat terwijl ik zo keurig driedubbel gedocumenteerd mijn huis heb opgezegd en slechts een volgende huurder erin probeer te organiseren. Zodat ik zo spoedig mogelijk de administratieve hel op aarde (lees: Duitsland) kan verlaten.

Gay

2011-05-25T12:49:00.004+02:00

gorgeous
admirable
you

Met verwachtingsvolle ogen keek ze op, maar de deur was nog steeds dicht. Ze zuchtte. Waarom lukte het haar nou nooit? Zo vaak deed ze haar best, maar nooit mochten haar wanhopige acties baten.

Ze was voorbestemd om overgeleverd te worden aan haar eigen hongerige obsessies. Alhoewel ze verstrikt was geraakt in haar eigen ingenieuze web van lust en verliefdheid, kon ze zich het niet opbrengen om ook maar een enkele stuiptrekking te maken. Want ze wilde juist helemaal niet weg, niet vrij zijn uit haar web. De verstikking was voor haar juist een bevrijding. Want was er niets heerlijker dan regelmatigheid en standvastigheid? In haar eigen benauwende gevoelens was er gelukkig geen ruimte voor verandering.

Want juist als je iets niet verwacht, gebeurt het. Langzaam begon ze met haar wijsvinger de ruwe materie van de muur te bevoelen. Verloren, voelde ze zich. Plots hoorde ze stemmen van achter de bekende deur komen. Zij kwam eraan. Het was afgelopen. Ze wist van spanning en verwarring niet meer wat te doen. Opstaan? Wegrennen? Blijven zitten? Gaan praten?

De rozige deur ging langzaam open.

“Veel succes in ieder geval,” sprak een honingzoete stem.

“Ja, nou, in ieder geval hartstikke bedankt hoor!” zei een tweede, oudere en zwaardere stem.

Ze kon alleen maar kijken en verlangend staren. De bezoekster van middelbare leeftijd was weggelopen, enkel de kleur van haar jas was te onderscheiden in de slechtbelichte schoolgang. In de deuropening stond zij nog. Ze was jong, slechts 28 en had kort krullerig blond haar. Met een speelse glimlach om haar lippen keek ze het meisje aan dat op de stoel naast de deur wat plompverloren zat te staren. Ze stapte vanuit haar lokaal de gang op en ging naast haar leerlinge staan.

“Zo, wil je ook even komen praten over je betoog?” grapte ze.

Het meisje glimlachte verlegen en zocht wanhopig haar herseninhoud af naar een leuke anekdote. Maar die kwam niet.

“Euhm, ja, zou leuk zijn,” mompelde ze,” maar ik ben al wel bezig met mijn herkansing hoor. Ik heb al een proefbetoog geschreven.”

“Goh, echt?” vroeg haar lerares oprecht geïnteresseerd.

Het meisje kneep haar dieproze lippen op elkaar. Waarom kon ze nou niets zeggen?

Toen ze hier om half zeven aan gekomen was, had ze zelfverzekerd de deur van de ingang opengeduwd. Gedurende haar uitdagende fietstocht naar school had ze allerlei leuke dingen bedacht die ze zou kunnen zeggen. Over dat ze Nederlands ging studeren, over boeken die ze had gelezen, over boeken die ze graag haar lerares wilde aanraden en zo nog vele andere. Maar nu ze hier zat, met haar grote verlangen vlak voor haar, klapte ze dicht. Ze wist niet meer wat ze wilde zeggen, het maakte allemaal niks uit, zolang ze maar naar haar kon kijken. Als ze haar zag, was alles goed.

Het meisje keek op en haar blik viel meteen op de stralende frisse grijsgroene ogen van haar lerares. Deze glimlachte weer. Maar nu was er iets storends in het beeld. Want het holle geluid van naderende voetstappen bereikte haar oren. Kwam er nou alweer iemand aan? Ook haar lerares keek op en en verwelkomde vriendelijk de volgende ouder.

Het meisje staarde verdrietig naar haar lerares en de andere vrouw. De deur zou zo wel weer dichtgaan, bedacht ze.

“Doeg,” zei haar lerares zachtjes en ze zwaaide terwijl ze de deur achter zich terugtrok.

De deur was dicht. De gang was bijna leeg. Nog enkele ouders dwaalden al zoekende rond, met verfromfraaide papiertjes in de hand en een door haar ingeschonken bekertje koffie.

Nu was het te laat. Nu kon ze het wel vergeten. Ze kon nu net zo goed wel terug naar huis gaan. Ze zou haar toch niet meer spreken. Verslagenheid maakte zich meester van het meisje. Zuchtend stond ze op en ging ze op zoek naar haar koffiekarretje. Dan maar weer gewoon koffie rondbrengen.

“Wilt u ook nog iets in de koffie?” vroeg ze beleefd aan een kalende man die verlekkerd naar de koffie staarde.

De man schudde zijn hoofd. “Nee, dankjewel, zwart graag.”

Het meisje glimlachte. Ze vond mensen die hun koffie zwart prefereerden altijd sympathieker. Hoe het precies kwam, wist ze ook niet. Dat ze het zo was, daar was ze zeker van. Haar lerares dronk haar koffie ook zwart.

De avond begon aan zijn einde te lopen. De meeste ouders waren al naar huis en het meisje had zelfs al afscheid genomen van verscheidene leraren. De school leek steeds leger te worden en de rust begon weder te keren. Over een uurtje zou ze klaar zijn en naar huis gaan. Niet dat ze het erg vond, koffie schenken op de ouderavond. Nee, zeker niet. Dit jaar was haar laatste jaar, dus probeerde ze zich zoveel mogelijk met school bezig te houden om nog maximaal te kunnen genieten van haar laatste maanden.

Ze schuifelde weer loom met haar karretje langs lokaal 02, het lokaal van haar lerares. Het licht was nog steeds aan. Ze bracht het koffiekarretje tot stilstand en zachtjes liep ze naar het raam. Als ze lichtelijk op haar tenen ging staan, kon ze precies het lokaal binnen kijken. En ja hoor, daar zat ze, geanimeerd in gesprek met de zoveelste ouder van deze avond. Tweeëntwintig had ze er, dat had ze gezegd.

Toen ze het einde van de lange gang had bereikt, ging de zoemer af. Vanaf een afstandje kon ze de deur weer open zien gaan. Ze werd opeens jaloers op de deur, op het object dat altijd zo dichtbij haar kon zijn, zonder er ook maar enige moeite voor te hebben hoeven doen. Was ik maar een deur, verzuchtte het meisje.

Haar lerares sloot de deur af, pakte haar tas van de grond en begon te lopen. Snel graaide het meisje blindelings naar haar kar, ze wilde ook snel de gang uit. Ze wilde snel de koffie opruimen, naar de lerarenkamer lopen en dan haar daar tegenkomen. Zo hoorde het. Zo zou het moeten gebeuren.

Haar handen traceerden de zijdezachte rondingen terwijl ze de geur van haar liefste probeerde op te nemen. Hoe kon iets zo heerlijk en perfect zijn? Ze kuste de donzige lippen en inhaleerde de geur van haar goudkleurige lokken. Iemand kreunde. Er was licht. Perfectie in haar zuiverste vorm. Liefde.

En toen werd het meisje weer wakker. Ze herinnerde zich de vorige avond. Hoe ze blij was geweest dat ze ’s avonds op school had mogen zijn, hoe treurig ze de school die avond had verlaten en hoe ze toen van ongelukkigheid aan het drinken was geslagen.
Zacht snikkend stapte ze uit haar bed. Vandaag moest ze weer met een uitgestreken gezicht bij de les verschijnen. Misschien werd haar lerares vandaag wel spontaan verliefd op haar. Blijven hopen. Altijd blijven hopen.

1.117 woorden. 18/19-11-2003 ©

Homo

2011-05-20T12:42:00.001+02:00

Het was Dennis die het had geroepen, zich op dat moment nog onbewust van de gevolgen van zijn gemoedsuiting. Misschien had hij het zelfs goed bedoeld, maar zodra hij het woord zijn mond hoorde verlaten, wist hij dat het te laat was. Hij had het onbespreekbare besproken, hij had het onaanraakbare aangeraakt.

Joost stond daar maar, schuldig van het zogenaamde misdrijf, door Dennis boven tafel gehaald. Hij wilde zich niet slecht voelen, want hij had zichzelf geaccepteerd, hij was zoals hij was. In zijn eigen ogen was hij net zo gewoon zijn als de rest. Maar voor hem was alles logischerwijze anders, hij leefde niet in de wereld waar al zijn vrienden van genoten. Dit moment, deze precieze seconde was een cruciaal punt voor de rest van zijn leven.
Moest hij liegen, zijn eigen persoonlijkheid verraden en voortleven zoals iedereen het liever zag? Of moest hij het moeilijke, maar eerlijke pad kiezen en zichzelf trouw blijven? Het was een te zware keuze om in deze nanoseconden te maken. Joost staarde maar voor zich uit, hij voelde de hitte van zijn lichaam naar zijn hoofd trekken, kleine zweetdruppeltjes op zijn slapen vormend.

Hij was een jaar of zeventien, toen hij zijn eerste openbaring had gekregen. Al zijn hele leven had hij zijn eigen gevoelens genormaliseerd; je gaat er als kind altijd vanuit dan jouw visie de juiste is. Maar de laatste jaren begon er iets te dagen. Er was iets anders aan hem, maar hij kon er niet precies zijn vinger op leggen. Dus leefde hij jaren in onverschilligheid, onwetend van wat hem eigenlijk bezighield. Tot die dag aanbrak waarop Pieter ten tonele verscheen. In zijn jeugd had Joost een speciale vorm van respect voor mannen gehad, maar nu hij zijn jonge aardrijkskunde leraar zag en zulke diepe en onverklaarbare gevoelens de kop opstaken, wist hij dat het iets anders was geweest.

Hij viel gewoon op mannen.

Stiekempjes en met behulp van vele ingenieuze smoesjes spande hij zich tot zijn uiterste in voor zijn nieuwe lievelingsvak: aardrijkskunde. Half had hij zijn eigen gevoelens erkend, hij wist dat hij iets speciaals voelde voor Pieter, maar echt bewust handelen met 'liefde' in zijn achterhoofd kon hij nog niet. Hij genoot gewoon van deze weken van aandacht, intensieve studie en stilletjes beminnend naar zijn leraar starend.

Natuurlijk vond hij het vreemd. Twee mannen, wie vond dat nou niet vreemd? En Pieter, hij was een 24-jarige jongeman, zo'n type dat het altijd wel goed deed bij de dames, een echt schatje. Niet iemand om dus zomaar 'homo' te zijn. Joost dacht in het geniep wel zo liefkozend over Pieter, maar toegeven kon hij gewoon nog niet. Hij had veel tijd nodig om zijn eigen gevoelens te verwerken. Hij was al zijn hele leven zo geweest, maar nu pas kreeg hij de gevolgen van het begrip op zijn bordje.

In het felle daglicht ging zijn leven onveranderlijk voort. Hij ging uit met zijn vrienden, leerde voor zijn toetsen, sportte bij zijn volleybalvereniging en ging iedere dag naar school. Alles leek hetzelfde te zijn gebleven. En dat was het ook, behalve in Joost’s gedachten. Soms bestrafte hij zichzelf wel eens, als zijn fantasieën te ver gingen. Want hij was en bleef een man, geen mietje, ookal had hij van zulke gekke gevoelens. Als hij een meisje was geweest had hij het misschien wel verteld, maar als jongen lagen de zaken rondom homoseksualiteit heel anders. Mannen waren gemaakt om macho te zijn, om op te scheppen en om zo cool mogelijk over te komen. Het doel van zijn bestaan was dus niet het ongestoord en romantiserend naar zijn leraar staren.

Zijn beste vrienden zouden het vast wel begrijpen en zelfs zijn ouders zouden niet kwaad worden, daarvan was Joost overtuigd. Maar toch durfde hij de stap niet te nemen. Waar was het überhaupt ook voor nodig? Het was nou niet alsof hij zich in een relatie bevond. Hij had alleen maar zijn leraar lief.
Niemand die eronder leed, behalve hijzelf.

En nu was vandaag het onvermijdelijke gebeurd. Hij was weer eens achtergebleven met aardrijkskunde, om de atlassen op te ruimen en om wat dingen aan Pieter te vragen. In de laatste maanden waren ze best goed bevriend geraakt, ze bleken heel erg op elkaar te lijken, tot grote vreugde van Joost. Hij had nooit kunnen geloven dat er iemand out there was die zoveel op hem leek, iemand die zo perfect voor hem was. Joost had aan Pieter was informatie over de studie Geografie aan de Universiteit van Utrecht gevraagd en Pieter had vele brochures en blaadjes uit zijn kast gevist.

"Hier, dit zijn de specialisatiemogelijkheden," zei Pieter en hij wees naar een kleurig kader waarin een lange lijst met opties stond aangegeven. Joost knikte beleefd en nam het boekje over van Pieter.

"Hmm," verzuchtte hij.

"Niet echt wat je zoekt?"

"Ja-jawel, maar ik weet het gewoon nog niet echt."

Pieter glimlachte en gaf Joost een schouderklopje. Joost werd warm van binnen en beet op zijn lip om zichzelf zoveel mogelijk in te houden.

"Hé Joost, je zit toch niet ergens mee?"

Joost schudde verwoed zijn hoofd. "Nee, nee."

"Want ik mag dan misschien niet je mentor zijn, maar je kan altijd bij me terecht."

Joost kromp ineen. De laatste tijd was het zo goed gegaan, hij had echt het gevoel gehad dat hij en Pieter een bijzondere relatie hadden, niet zomaar leraar en leerling. Maar nu kleineerde Pieter hem zo, door op een pedagogische methode het gesprek voort te zetten. Joost wilde heel hard wegrennen en nooit meer terugkomen.

Joost stond op, pakte zijn tas en wilde het lokaal verlaten.

"Hee Joost, ga je nu al weg?"

"Ja, euhm, sorry, ik moet de bus halen." Dom, dom Joost. Je woont hier in het dorp, je gaat nooit met de bus.

"Ow," zei Pieter zachtjes, maar Joost was al op de gang. Hij wilde zo snel mogelijk weg. Hij voelde zich opeens zo slecht en verward. Hij verlangde naar iemand waar hij mee kon praten.
Geheel overstuur liep hij op zijn fiets af en opende zo snel het kon zijn slot.

"Joost!" Het was de stem van Dennis, een van Joost zijn beste vrienden. Joost wilde liever Dennis negeren en stilletjes naar huis fietsen, maar hij wist dat hij er niet onderuit kon.

"Joost, wat is er met jou aan de hand? Je ziet eruit alsof je het meest verschrikkelijke ooit hebt gezien," brabbelde Dennis verder.

"Hmm, ja, zoiets." Joost was ondertussen al aan het fietsen en Dennis volgde zijn vriend snel op.

"Zo, vertel het maar, ik zie dat je iets kwijt wilt," zei Dennis begripvol.

Joost grinnikte. Hoe ironisch. Hij wilde helemaal niks kwijt, hij wilde gewoon weg.
"Nee, niks, ik ben gewoon overstuur."

"Oeh Joost, worden we opeens gevoelig? Homo!"

Dat was het geweest. Precies dat moment. Dennis had het woord uitgesproken, gezegd wat Joost al jaren dacht. Het was een grapje geweest, een clichè lolletje, al zo vaak belachen en bespot dat het bijna niet bijzonder meer was. Maar nu op dit moment betekende het zoveel voor Joost. Deze minuut was de belichaming van Joost’s verleden, heden en toekomst.

Dat dit woord, van Griekse oorsprong en zo simpel, zo veel aan iemands leven kan veranderen. Het woord was nu vrij. Uitgesproken en al. Trots en fier vloog het rond, de rondingen glimmend en de rechte lijnen stijlvol. Alleen het woord leek al perfect. En nu wist Joost het. Hij was voorbij de schaamte, hij hoefde zich niet meer te verstoppen. Acceptatie was het sleutelwoord.

Hij was Joost. En Joost was homo.

1.259 woorden. © Roos 2003.

Abortion, Sterilisation and the Othering of non-mothering Women

2011-05-18T15:27:00.001+02:00

That the United States is going into the wrong political direction, moving politics into an inhumane arena, is not a piece of news that will surprise anyone. For a many years now, conservative politicians have been fighting to close down sexual health clinics, alter legislation on rape and continue to make abortions impossible in the United States. Rape is not rape anymore - the American law distinguishes between different types of rapes, suggesting there are "worse" or more "comfortable" ways of rape. Women who need medical help that goes far beyond anticonception or abortion have less and less places to go. America is bluntly attacking the woman and taking away her essential freedom and self-sufficiency.

This issue was only what initially led me to write on the following. Why, oh why, are so many people, groups, faiths and political parties always involved in women's choices? No one will cry out at the sterilisation of a man - because this act is intrinsically considered his choice to make. But why does society not grant women this choice? Why is becoming pregnant - keeping or not keeping the baby - a choice that so many external parties feel justified to interfere with?

Because it is a baby, you might say. Because it is a living, human being. Even if I do not agree with the suggestion that a foetus is already immediately a human being, I will consider this argument.

But this goes way beyond abortion. Young women, in their mid- and late twenties, are not allowed to get their tubes tied - to get a sterilisation - and are confronted with many hurdles and critical comments. These are clever, educated women who have thought about their options, choices and desires in life, are not allowed to make up their own minds. It is expected of us to reproduce and to - most importantly - want to do so. Women who do not want to mother, or who simply do not want to give birth, are not taken seriously.

Why is it such an issue if I, with twentyfive, want to get a sterilisation? What if I do not want to give birth to children? If anything, this is my own personal choice and mine alone - why do people feel inclined to interfere with my own opinion?
No one asks a woman who is pregnant whether she wants to really, really keep the baby. Because keeping the baby is what society expects of us.

In the end, this discussion is not about children or motherhood, it is about the quintessential right of anyone, "even" a woman, to make up her own mind. Part of that choice is also the choice to say "no", to not want to have children, never ever. And for people, doctors and institutions to accept this.

Pijnlijke eenvoud

2011-05-17T12:28:00.000+02:00

Een oud langer verhaal uit 2004. En alhoewel de hoofdpersoon ook Roos heet, is het geen autobiografische vertelling.

Een beige jasje had ze aan, net een colbertje, maar dan anders. Ietwat losjes en nonchalant had ze het dichtgeknoopt. Het jasje was eigenlijk een overbodig kledingstuk, de zon scheen namelijk helder en af en toe stond er een mild briesje.

Maar ze was niet iemand van het type dat meteen bij de eerste de beste zonnige dagen in zomerkledij liep. Ook hechtte ze waarde aan het veilige gevoel dat het jasje haar bood. Geborgenheid kon ze vandaag wel gebruiken.

Met gehaaste passen stapte ze over de roodbruine straatsteentjes, ze leek ergens naar op weg te zijn. Als je haar zo langs zag lopen, zou je er heilig van overtuigd zijn dat ze een van de vele studenten was die de Belgische stad Leuven telde. Haar lange blonde haren had ze in een losse staart geknoopt en haar blauwe ogen keken wat onthutst voor zich uit. Een vrolijke schoudertas hing schuin over haar bovenlichaam en ze had haar handen in de zakken van haar spijkerbroek gestoken. Boven de rand van haar jasje kon je een stukje roze stof uit zien komen; ze droeg wellicht een roze blouse.

De blauwe hemel, de kleine witte wolkjes en het vrolijke vogelgezang leken haar niets te doen. Ze had vast besloten dat deze dag een onprettige dag zou worden en niets of niemand zou haar van haar stuk kunnen brengen. Ze wist al weken vantevoren dat deze dag eraan zat te komen, maar nu was het toch echt zo ver. En ze was gespannen, misschien zelfs bang. Nog nooit was ze zo direct geconfronteerd met haar daden als dat ze vandaag zou worden.

De hoek om, de straat doorlopen en dan zou ze er zijn. De routebeschrijving had zich dagenlang in haar hoofd herhaald, net zo lang totdat ze er misselijk van werd. Hoeveel stappen zou het nog zijn tot de deur? Ze zag het groenachtige logo al voor zich, vele malen had ze het zien staan op het briefhoofd van de brieven die ze haar gestuurd hadden. Ze begon zich koortsig te voelen, een vervelende bijwerking die ze al haar hele leven had gehad als ze zich gespannen voelde. Straks kreeg ze ook nog van die stressvlekken. Zachtjes vervloekte ze zichzelf.

Daar was het. Onder normale omstandigheden had ze het gebouw mooi gevonden, een echt cultureel verantwoord gebouw in het midden van een gezellige Leuvense straat. 'Dialoog' stond er in designletters op een bordje naast de deur. Ze inhaleerde diep en blies de lucht er in bibberende vlagen weer uit. Ze was echt bang, maar ze wist dat ze moest. Als ze ooit nog iets wilde bereiken moest ze dit doen.

En ze deed het: ze stapte het trapje met drie treden op en duwde de deur open.

Het eerste wat ze zag was de donkergrijze vloerbedekking die ironisch genoeg vriendelijk aandeed. De hal was niet groot, je zou het eerder als klein bestempelen.

"Hallo, kan ik je ergens mee helpen?" Daar begon het al, de vragen. In haar gedachten had ze zich al tientallen malen omgedraaid en was ze weggerend, maar haar benen weigerden dienst. Die bleven vastgenageld aan de grijze vloerbedekking staan.

"Euhm, hallo. Ja, ik ben hier voor een introductiegesprek." Ze wendde haar ogen af van het vriendelijke gezicht van de receptioniste. Misschien was ze nog wel jonger dan zij, of tenminste even oud.

"AGM?" Een afkorting die gelukkig de ware aard van haar bezoek dekte. Niet alsof het meisje achter de balie niet zou weten waar het voor stond. Toch, het maakte haar gegevens wat minder openbaar; onbegrijpbaar voor een leek.

Ze knikte, beschaamd. "Ja."

Het meisje pakte de hoorn van de telefoon die op de balie stond en toetste enkele cijfers in. Ze kon het niet verstaan, maar het meisje leek aan iemand door te geven dat zij hier stond te wachten. De receptioniste legde vervolgens de hoorn weer op de haak en pakte een blaadje uit een van haar lades.

"Wil je deze formulieren nog even invullen?" Het meisje glimlachte en schoof de blaadjes naar voren.
Met onzekere stappen naderde ze de balie. Nog meer informatie geven, nog meer van haarzelf prijsgegeven. Ze bibberde ervan. Moesten ze dan ook werkelijk alles weten? Met vluchtige uithalen begon ze te schrijven. Toen ze klaar was schoof ze de blaadjes in de richting van de receptioniste, die wederom glimlachend toekeek. Die moest wel een heel gelukkig leven leiden, dacht ze nog, om zo vrolijk te kunnen zijn.

"Zo," het meisje keek zoekend op de ingevulde formulieren,"Roos, als je hier even gaat zitten komt iemand je zo ophalen."

Ze knikte, opgelucht over het feit dat er nog niet meteen dingen gingen gebeuren. Maar, wist ze uit ervaring, het wachtproces was eigenlijk nog erger. Dan zat je daar maar in een lege onbekende ruimte, vaak met een tikkende klok vlak voor je neus, gewoon te wachten. Je voelt je als een varken op weg naar de slacht, maar dan op weg naar je eigen persoonlijke slachtbank. Passief zit je met je ogen de secondewijzer te volgen, iedere seconde beseffend dat het er uiteindelijk aan gaat komen.
"Euhm- Roos?"

Ze schrok wakker uit tijdloze trance en keek verward om zich heen. Shit, het was tijd. Nu zou het allemaal gebeuren.

"Ja. Hallo." Ze stond op en stak haar rechterhand uit naar de man die voor haar stond. Hij glimlachte in ieder geval niet zo vrolijk als het meisje achter de balie had gedaan, een grote opluchting voor Roos. Ze had het niet zo op van die dolgelukkige typjes. Daar was ze zelf niet gelukkig genoeg voor.

Hij schudde kort haar hand, stelde zich voor als Robin Ibens, psycholoog en medewerker van AGM. Vertwijfeld keek ze hem aan, hij leek helemaal niet op een psycholoog. Zijn zwarte halflange haar hing ietwat verwilderd om zijn gezicht, waar wat stoppels zijn kin sierden. Weken had ze de tijd gehad om angstvallig na te denken over hoe vandaag zou verlopen, alle mogelijke scenario's hadden zich in haar gedachten afgespeeld. Maar hier ging het dus al fout: want zo'n psycholoog had ze zich simpelweg niet voorgesteld. Iets deed haar uit haar balans raken. Ze wist dat ze vol moest houden, ze kon niet zomaar van tactiek veranderen. Ze moest de gok maar wagen, zelfs bij deze man.

"Kom je mee?" Met vriendelijke gebaren loodste hij haar een lange gang door. Met zijn donkerblauwe broek, witte gestreepte blouse en een stropdas die nonchalant om zijn hals geknoopt was, maakte hij een professionele en bijna sympathieke indruk. Maar hij was niet sympathiek, dat kon hij niet zijn, dat wist ze wel uit ervaring. Hij was hier alleen maar om het haar moeilijk te maken. Hij was slechts een substitutiemiddel waarmee zij haar doel moest zien te bereiken.

Ze waren aangekomen bij een klein kamertje, ingericht met een tafel en twee stoelen, aan weerszijde een.

"Zo, ga maar lekker zitten, zou ik zeggen." Hij wees haar een stoel aan.

Lekker zitten? Was hij dan zo hypocriet om te suggeren dat zij hier was om 'lekker te zitten', terwijl ze deze gesprekken verplicht moest doorlopen om weer verder te kunnen met haar leven?

"Ik ga even wat te drinken halen. Kan ik wat voor je meenemen? Koffie? Thee? Fris?" Ze schudde afwijzend haar hoofd. Lekker zitten, een drankje, nog even en ze kreeg er hapjes bij. Ze wilde er gewoon zo snel mogelijk doorheen, ze wilde weten wat haar te wachten zou staan.

Na een paar minuten kwam hij terug met twee gevulde bekertjes. "Ik heb toch maar de vrijheid genomen iets voor je mee te nemen," glimlachte hij goedbedoeld. Ze kon wel overgeven. Ze was die sociaal-pedagogische manier van aanpak meer dan zat.

Hij nam plaats aan de andere kant van de tafel en zuchtte.

"We weten allebei waarom je hier bent." Ze knikte. "Daarom weet je ook dat we eerst dit gesprek moeten hebben vooraleer we je kunnen gaan indelen in onze vormingscursussen." Ze probeerde aandachtig naar zijn woorden te luisteren, maar onbewust dwaalden haar gedachten weer af.
"Eerst wil ik eventjes met je praten over je achtergrond, zodat ik een beter beeld van je kan vormen." Zonder dat ze er iets aan kon doen rolde ze met haar ogen. In haar ooghoek zag ze hem flauw glimlachen.

"Misschien niet zo leuk, maar we moeten het er toch over hebben. Zo. Je gezinssituatie?"

Zuchtend groef ze in haar herinneringen om het beeld van ouders weer op te roepen. Waarom moest ze dit weer vertellen? Ze had het toch allemaal al ingevuld?

En zuchtend begon ze een monotoom verhaal te vertellen over haar ouders. Dat ze enigst kind was geweest, dat ze een fijne jeugd had gehad en dat er geen enge dingen in haar familie hadden plaatsgevonden. Er waren geen problemen thuis, noch van sociale, noch van medische of financiële aard. In haar dromen had de psycholoog teleurgesteld gereageerd, want zonder fouten konden problemen niet behandeld worden. Er moest toch immers iets mis met haar zijn gegaan? Maar Robin Ibens bleef geïnteresseerd luisteren.

"En school?"

Ze vertelde dat ze altijd dol was geweest op school, dat ze leergierig was en vaak hoge cijfers haalde. School was altijd belangrijk voor haar geweest, misschien zelfs te belangrijk.
"En je sociale milieu? Vroeger veel vrienden, vriendinnen?"

Ze had altijd genoeg vriendinnen gehad, helaas leerde ze al op vroegere leeftijd dat vriendschap niet altijd ongelimiteerd was en dat zelfs je beste vrienden je konden bedriegen. Ze verwachtte dat hij daar wel over door zou vragen, maar hij hield zijn mond en liet haar haar zegje doen.

"Je latere jaren? Na je eindexamen?" Hij schoof een beker met dampende koffie over de tafel naar haar toe. Zij pakte de beker aan, zich realiserend dat de caffeïne haar wel goed zou doen en ze nam een grote slok.

“Toen ben ik hier gaan studeren en wonen.” Met weemoed dacht ze terug aan de eerste maanden van haar studie in België, alles was zo goed gegaan en het leek er toen nog op dat ze heel succesvol en gelukkig zou gaan worden.

“En hoe verliep dat allemaal?” Hij leek een object in het kleine kamertje te zijn geworden die van tijd tot tijd een vraag in het midden wierp, waar zij zich dan weer met moeite over ontfermde.

“Ja, goed.” Ze wilde geen hele biografie schetsen, want het was nu toch wel duidelijk dat de Freudiaanse psychoanalyse op haar geen betrekking zou hebben?

“Roos,” zuchtte hij,” ik weet dat niet makkelijk is, maar je moet me toch echt zoveel mogelijk vertellen. Anders kan ik je toch niet helpen?” Wederom kwam hij sympathiek over, maar ze kon er niet tegen. Deze mensen, deze psychologen, ze leken zo aardig en geïnteresseerd, maar ze doen alles puur en alleen maar omdat het hun beroep is. Hoe kan je nu zo diepgaand met een persoonlijkheid bezig zijn, en het dan toch allemaal achter je laten als je naar huis gaat?

In zijn vrije tijd zou het Robin niks kunnen schelen hoe zij terecht kwam en of zij wel gelukkig was met haar huidige leven. Maar nee, nu ze hier voor hem zat en hij haar formeel toegewezen gekregen had als nieuw project, nee, dan waren ze o zo vriendelijk.

Daarom wilde ze gewoon niet nog meer vertellen. Straks zou het weer fout gaan, ze wilde deze man niet leren waarderen en hem al helemaal niet vertrouwen. De afstand moest en zou bewaard blijven.
“Ja, ik snap het. Sorry. Maar ik kan gewoon niet veel meer vertellen.” Ze poogde onschuldig te kijken, maar hij leek dwars door haar heen te kijken. Zo voelde het wel.

“Laten we beginnen met kijken naar wat je gedaan hebt, misschien komen we zo verder.” Heerlijk, weer over haar zogenaamde delicten praten, alsof dat zin had. Alsof ze ineens in zou zien dat ze zó fout had gezeten, dat ze het echt nooit meer zou doen.

Hij pakte er een blaadje bij, vermoedelijk de uitspraak van de politie.

“Jaja, fraude en valsheid in geschrifte,” zei ze om hem voor te zijn. Ze probeerde zoveel mogelijk de klank in haar stem niet te opgewekt te laten klinken. Niet dat ze er blij van werd.

“Bij de psycholoog waar je toentertijd bij onder behandeling was.” Hij keek haar vragend aan, alsof hij niet begreep wat hij net had gezegd.

“Ja? En wat moet ik nu zeggen?” Demonstratief vouwde ze haar armen over elkaar. Nooit was ze zo’n rebel geweest en nu zat ze hier alsof ze een één of andere crimineel was. Ze haatte het gevoel.

“Je zou me kunnen proberen uit te leggen waarom je het gedaan hebt.” Hij keek haar met zo’n begrijpende blik aan dat ze bijna de neiging had om het te vertellen.

“Gewoon.”

“Gewoon?” Hij hief zijn rechterwenkbrauw op, misschien was het een onbewuste reactie. Toch leek zijn wenkbrauw meer te zeggen dan wat vele woorden konden.

“Oh, kom op. Ik ga hier niet alles uit de doeken doen!”

“Waarom dan niet? Als je het niet vertelt, kan ik je niet helpen.” Hij boog zich naar haar toe en hing met zijn bovenlichaam over de tafel heen.

“Het heeft geen zin,” zei ze bijna fluisterend.

“Waarom liep je bij een psycholoog? Alles ging toch goed tijdens je studie?” Deze vraag was nieuw voor haar, zoiets hadden ze nog niet eerder gevraagd. Dit kon ze toch best vertellen?

“Ik had me weer eens in een wanhopige liefde gestort, daar had ik moeite mee.”

Ze keek hem even snel aan. Moest ze meer vertellen? Hij knikte haar toe.

“Ik word echt te snel verliefd. En uiteindelijk had ik gewoon geen echt doel meer om voor te leven en toen ben ik een paar keer op gesprek geweest.”

“Hielp het?” Als Robin had geweten wat voor gevoelens deze vraag in haar losmaakte, had hij het vast niet gevraagd. Bibberend zat ze plotseling op de stoel met een emotieloze uitdrukking op haar gezicht. Ze wilde er niet aan denken, ze had er een punt achter gezet. Een punt dat zoveel consequenties met zich had meegebracht dat ze nu hier zat.

“Ja, best wel,” zei ze met trillende stem. Hij was ondertussen opgestaan en knielde vlak naast haar neer.

“Hee, rustig aan meiske,” zei hij zachtjes en pakte haar hand vast.

“Nee!” riep ze uit. In shock was ze opgesprongen, weg van de aanraking, weg van de flashback. Hij stond nog steeds naast haar, niet afgeschrokken door haar uitroep van angst. Hij leek te wachten op haar, alsof ze iets moest zeggen of doen.

Ze beet op haar lip en kneep haar handen samen tot vuisten. Ze weigerde simpelweg weer terug te gaan naar de gebeurtenissen die ze geacht was verwerkt te hebben. Ze had het ook verwerkt. Het was af, klaar. De woorden herhaalden zich als een mantra in haar hoofd. Ze zou niet falen, ze zou niet overgeven aan de zwakkeling in haar.

“Mag ik weg? Alsjeblieft?” wist ze uiteindelijk met een zwak stemmetje uit te brengen. Hij pakte haar zachtjes bij de schouders en keek haar diep in de ogen.

“Weet je zeker dat dat is wat je wilt?” Hij leek haar ogen af te zoeken naar een stukje van haar ziel, maar hij vond het niet. Haar gevoelens en haar identiteit had ze diep weggemoffeld in haar lichaam. Die zou de eerste de beste psycholoog niet zomaar vinden.

“Ja,” zei ze. Bijna klonk ze overtuigd en vastberaden.

“Goed.” Hij had zich omgedraaid, liep naar de deur en deed deze open. “Dan zie ik je volgende week.”
Ze knikte en bekeek hem voor de laatste maal. Nu was ze vrij om te gaan, weg van de psychologie en haar volgelingen.

Het verbaasde haar niks dat er niemand op straat was. Het was ook niet zo bijzonder om drie uur ’s nachts, maar zelfs het Leuvense studentenleven liet deze nacht niet veel van zich horen. Het was vrijwel uitgestorven op straat, een actieve kat of verdwaald knaagdier daargelaten. Met de handen in de zakken van haar beige jasje slenterde ze gemoedelijk over de assymetrische straatsteentjes. Diep ademde ze de zwoele nachtlucht in.

Ze hield van de nacht. ’s Nachts was altijd alles beter, rustiger en mooier. Nu kon ze denken, reflecteren en creëren. Haar favoriete bankje kwam al in zicht, daar zou ze gaan zitten. Al veel vaker had ze dit gedaan, er midden in de nacht op uit trekken om tot bezinning te komen. Het leven was haar de laatste tijd veel zwaarder gevallen dan normaal. Het leek net alsof er oude nachtmerries terug waren gekomen om haar te achtervolgen.

Met een zucht ging ze op het donkergroen geverfde bankje zitten. Niet dat ze dat nu kon zien, met als enige oriëntatiepunt een zwak lantaarnlichtje uit een straat verderop. Maar het was beter zo, in het donker. Overdag was het hier een stuk drukker; dan liepen er innig gearmde stelletjes, moeders met kinderen en ouden van dagen, allen met het doel te ontspannen.

“Hmm, rust, eindelijk,” sprak ze zachtjes tegen zichzelf. Ook dat deed ze wel vaker, tegen zichzelf praten. Al vanaf jongs af aan had ze dat eigenlijk gedaan. Vroeger had ze het in kinderlijk Nederlands verwoord, vandaag de dag wilde ze nog wel eens op haar geliefde Engels teruggrijpen. Zelf vond ze het niet gek, na twintig jaar samenleven met zichzelf was ze wel aan haar persoonlijkheid gewend geraakt.

Anderen zouden misschien gek op staan te kijken als ze plots tegen zichzelf begon te praten.
“Dat vindt die psycholoog vast wel interessant,” grinnikte ze sarcastisch. Eigenlijk vond ze zichzelf helemaal niet grappig.

Praten met zichzelf hielp gewoon. Als ze weer eens een goed gesprek met zichzelf had gehad, was alles tenminste duidelijk, dat kon ze er weer even tegenaan. Want er was nu eenmaal niemand die haar beter begreep dan zijzelf.

Als ze nog gerookt had, was ze nu een sigaretje op gaan steken. Waarom was ze überhaupt gestopt? Ze schudde haar hoofd, ze had geen idee. Ze rommelde wat in haar schoudertas, misschien zou ze nog een eenzame sigaret tegenkomen. Maar nee, het enige dat ze in de tas tegenkwam was de brief van Dialoog. Alsof ze daar nu behoefte aan had.

Denigrerend pufte ze. Dat was ook weer zoiets vervelends, bij een psycholoog lopen. Het kostte haar al genoeg moeite om haar studie bij te houden en dus zat ze niet bepaald te wachten op vormingscurcussen. Maar ze was stout geweest en dus moest ze gestraft worden, zo werkte het nou eenmaal in een moderne maatschappij. Ondertussen zat zij wel weer met de vervelende gevolgen opgescheept. Bijna twee jaar geleden was ze begonnen met een letterkundige studie aan de universiteit van Leuven, de toekomst zag er toen nog rooskleurig uit en ze had er zin in gehad. Bijna een jaar was het goed gegaan. Ze genoot van volle teugen van het leven, had passie voor haar studie en ontwikkelde ook nog eens een bruisend sociaal leven. Dat laatste was haar uiteindelijk fataal geworden.

Ze was verliefd geworden, op de verkeerde. Want Pieter, eens zo geliefd en besproken, bleek achteraf geen ander gevoel behalve vriendschap voor haar te koesteren. Enkele maanden later hoorde ze dat hij naar Brazilië was vertrokken met zijn nieuwe vlam, Joost. Ze stortte in. Juist omdat ze het Pieter niet kwalijk kon nemen, hij had haar nooit iets misdaan. En toch was zij zomaar verliefd op hem geworden, zonder enige indicatie of waarschuwing. De maanden daaropvolgend ging het fout; ze ging niet meer naar colleges, probeerde haar problemen te verzuipen en ze had simpelweg niets meer over. Toen was een vriendin met haar naar de psycholoog geweest. Haar naam was Inge Zijlstra, meteen vanaf het eerste gesprek had het geklikt. Roos was teruggegaan, ze had gepraat en misschien had het wel kunnen helpen. Als er geen andere dingen waren gebeurd.

In het Engels begon ze nu een monoloog te houden over de afgelopen dagen. Hoe bang ze was geweest toen ze voor het eerst naar Dialoog moest, hoe overstuur ze er was geraakt en hoe ze iemand nodig had. Steeds vaker werd ze met de pijnlijke eenzaamheid van haar bestaan geconfronteerd. Zij leidde een liefdeloos bestaan en zat hier eenzaam op een bankje en het enige waar zo’n psycholoog dan over begon was over de fraude die ze had gepleegd. Zachtjes grinnikte ze. Alsof dat iets voorstelde, die paar honderden euro’s die ze had laten verdwijnen. Het ging om de daad, om de gedachte achter de handelingen, niet om het geld zelf. Dat ze dat nou niet doorhadden. Weer grinnikte ze. Soms vroeg ze zich wel eens af of er misschien iets fout zat in haar hoofd, maar het feit dat ze zich dat af kon vragen bewees dan juist weer het tegenovergestelde.

Al maanden was ze niet thuis geweest. Ze had er gewoon geen behoefte aan, haar leven was nu hier. Niet dat dat leven vandaag de dag nog veel voorstelde, maar het ging om het principe. Thuis, de mooie witte villa in de bossen, haar oude kamer, haar complete jeugd. Alles had ze achtergelaten in Nederland. Plots, terwijl ze zo aan thuis zat te denken, werd ze bevangen door een onbeschrijflijk gevoel van leegheid en verlangen. Ze wilde opstaan, wegrennen en gewoon even vergeten. Alles achter zich laten en pas later, ooit als ze er behoefte aan zou hebben, teruggaan.

“Misschien moet ik nog maar even wat drinken,” mompelde ze vertwijfeld. Met één vluchtige beweging graaide ze haar tas van het bankje en begon richting het centrum lopen.

Normaal gesproken was ze nooit impulsief, ze hield meer van regelmaat en standvastigheid. Maar nu leek het net alsof er een klein vuurtje in haar was gaan branden dat iets wilde doen. Ze was ergens op uit, maar ze wist zelf niet wat. Seks, misschien. Ze zuchtte. Seks. Nog steeds vroeg ze zich wel eens af waarom ze nooit de ware geneugten der liefde had ervaren, de vleeschelijke lusten. Niet dat ze nooit de kans had gehad, maar ze wilde gewoon niet zomaar met een onnozele ziel haarzelf delen. Ze wilde geen passerend schip in de nacht zijn voor haar bedpartner, maar een memorabele vrouw.

Toen ze de hoek omliep kwam ze oog in oog te staan met de grootste uitgaansgelegenheid in Leuven, Empirismus. In haar eerste jaar was ze hier geregeld heen geweest, altijd resulterend in heftige dansnachten. Nooit had ze hier gefaald, hier slaagde ze er altijd in te krijgen wat ze wilde. Snel wierp ze een blik op haar zilverkleurige horloge. Het was nog maar net drie uur geweest. Ze had nog genoeg tijd. Toch weifelde ze even. Zou ze dit nou wel doen? Toen opende de deur van het gebouw en de muziek drong tot haar door. Ze moest. En resoluut stapte ze naar de deur en ging naar binnen.

Het was drukker dan dat ze had verwacht. De hele danszaal stond nog propvol en iedereen leek mee te bewegen op de beat van dit moment. Ze had zich niet echt op een uitgaansavond gekleed met een effen witte blouse en een roze hemdje. Toch kon het haar niet zoveel schelen. Eerst maar wat drinken, besloot ze. Na een paar gevulde whiskey-cola’s met meer whiskey dan cola begon ze zich dan op de dansvloer te begeven.

“Roos! Meis!” schreeuwde een schorre stem van achter haar. Ze draaide zich om.

“Hai,” zei ze vriendelijk terug. Voor haar stond Anna, een oude studievriendin die ze al maanden niet had gezien. Anna was echt zo’n meisje dat je alleen zag bij goed weer.

“Ben je weer helemaal de oude? Ik heb je een tijd niet gezien!” Het was nou niet alsof Anna de moeite had genomen om maar even te bellen of langs te komen. Maar het voelde goed om toch weer een bekende te zien.

“Ja, weer helemaal goed!” vrolijk lachte ze Anna toe. Na gedag te hebben gezegd gingen beiden hun eigen weg. Roos sloeg nog snel de laatste slokken van haar drankje achterover en zocht een strategisch plekje uit op de dansvloer. Ze voelde de whiskey al door haar lichaam vloeien, zo lang had ze niet meer gedronken. De heerlijke bekende duizeligheid begon ze op te merken en meer had ze niet nodig om één te worden met de muziek.

In woorden kon ze het gevoel onmogelijk beschrijven, het gevoel onderdeel van de muziek te worden, constant mee te vloeien met de denkbeeldige notenbalken. Niemand zou zoiets accuraat kunnen beschrijven en het was misschien maar goed ook. De dj leek vanavond een belichaming van haarzelf te zijn; hij draaide alles wat ze nodig had, waar haar lichaam om leek te roepen. De muziek werkte als een soort drug. De muziek deed al haar problemen verdwijnen, er was niks meer behalve zij en de muziek. Ze bewoog op alle fysiek mogelijke manieren mee met de muziek, ze danste alles van haar af. Soms deed ze haar ogen dicht om helemaal los te komen van de omgeving, maar als ze ze dan weer opende stonden er aangeschoten mannen naar haar te staren. Zoiets moest ze niet hebben.

Opeens werd er een nieuw liedje opgezet. Het begin was zacht, maar het werd met de seconde harder. Iets in de toon, het gezang, de melodie greep haar aan. Dit was het, dit nummer. Het leek alles te zeggen wat ze al haar hele leven had willen zeggen. Ongeacht de tekst die onverstaanbaar was in deze mensenmassa greep het haar aan. Nóg heftiger dan dat ze al had gedaan begon ze te bewegen. Ze keek niet meer op of om, het kon haar niets meer schelen als er andere mensen keken. Want dit was haar moment, alleen waarneembaar voor haar eigen persoon. Het nummer leek maar door te gaan, oneindig, net zoals het leed op de wereld. Al dansende begaf ze zich naar bar, waardoor menig persoon naar haar opkeek. Het deed haar allemaal helemaal niets meer. Half gillend bestelde ze een whiskey, puur deze keer. Dat kon ze nu wel hebben na al die zwakke mixjes. In een paar slokken was de bruintransparante vloeistof in haar lichaam verdwenen.

“Nog eentje,” riep ze tegen de barman die haar vriendelijk gehoorzaamde. Hij had wel meer dronkelappen in zijn hele carrière gezien dan dat zij ooit in haar hele leven zou meemaken.

“Zou je dat nou wel doen?” klonk een spottende stem, doordrongen van een Vlaams accent. Doordat de duizeligheid haar gedachten op heerlijke wijze door elkaar gooide en alles daardoor fantastisch leek te zijn, had ze niet meteen door wie er naast haar stond. Het haar, het gezicht, ze leek het toch echt ergens van te herkennen.

“Robin, voor deze informele ontmoeting,” glimlachte hij en schudde haar hand die er door haar verbouwereerde houding wat verwaarloosd bijhing.

De muziek ging onveranderlijk door.

Hij had haar hand aangeraakt en zachtjes geschud en nog kon ze het niet bevatten. Haar hersenen probeerde een rationele analyse te maken van het geheel, maar de alcohol had nu de overhand. Ze wilde iets zeggen, dat zou wel zo netjes zijn. Dus glimlachte ze ietwat gegeneerd, je kwam nou eenmaal niet iedere dag je psycholoog tegen in beschonken staat en ze probeerde iets leuks te zeggen.

“Euhm, zo,” zei ze onbeholpen. Hij grinnikte, hij leek net een sadist, dat hij kon lachen om haar verwarring. Ze voelde woede opborrelen.

“Ik lach je niet uit hoor,” zei hij in een poging tot opheldering. Ze rolde haar ogen en probeerde onopgemerkt weg te komen. Ze was hier om te dansen, niet voor een praatsessie.

Net toen ze meende ontsnapt te zijn uit zijn gezelschap, voelde ze hoe een hand haar pols vastpakte. Met een ruk stond ze stil en draaide ze zich om.

“Ja? Is er een probleem?” vroeg ze uitermate geïrriteerd. Was hij er nou echt doelbewust op uit om haar avond te verpesten? Hij keek haar verdoofd aan, maar zij vond hem er buitengewoon schaapachtig uitzien.

“Sorry, ik zal je niet langer lastigvallen,” zei hij. Ze meende een teleurgestelde emotie waar te nemen, maar het kon haar niet zoveel schelen. Ze wilde gewoon weer dansen. En dus draaide ze zich weer om en baande zich een weg door de bewegende mensenmassa.

Maar hoe hard ze ook probeerde, hoe heftig ze ook danste en hoe vaak ze ook haar ogen dichtdeed, ze kon haar eerdere climax niet evenaren. Het kwam er niet eens dichtbij. Steeds hoorde ze zijn stem in haar hoofd. Toch deed het haar niks. Strijdlustig en overtuigd van haar eigen doorzettingsvermogen ging ze onvermoeid door met haar strijd tot bevrediging. Ze moest en zou dansen op een niveau waarop ze nog nooit had gedanst. Ze moest boven de massa uitstijgen en tot een inzicht komen, iets wetende wat niemand ooit zou weten.

Ze besloot dat ze meer drank nodig had. Bewust vermeed ze de bar waaraan ze hem tegen was gekomen en bestelde twee whiskey. Gewillig gleed het goedje naar binnen, een waar festijn voor smaakpapillen. Tenminste, als je het langzaam en met zorgvuldigheid dronk. Dat was nu niet het geval, ze dronk om te drinken, om drinkende te zijn. Ze voelde dat ze onstabiel begon te worden, haar benen gehoorzaamden langzaamaan niet meer aan haar slaperige hersenen.

“Nog een!” riep ze enthousiast naar de barman. Even keek hij haar bezorgd aan, maar schonk toch een glas vol. En ze dronk.

Al rillende greep ze naar haar vertrouwde deken. Haar ogen kon ze niet openen en halfdromend gleden haar handen over haar lichaam, op zoek naar warmte. Ze voelde een zacht dik dekenachtig materiaal. Even meende ze het niet te herkennen, maar ze trok het naar zich toe en begon zich er behaaglijk in te nestelen. Langzaamaan begon ze weer wat warmer te worden. Veel kon ze zich niet meer herinneren van de afgelopen nacht. Ze was uit geweest en ze had gedanst. En gedronken, dom.

Zachtjes kreunde ze. Een gevoel van pijn dat ze al veel te vaak had gekend was weer wedergekeerd. Als ze niet zo moe was geweest had ze naar haar hoofd gegrepen. Met moeite slikte ze; de aloude dorstgevoelens kwamen weer naar boven. Dorst, drinken, water. Dat was het enige dat nog maar door haar hoofd maalde. Alleen wist ze maar al te goed dat ze zou gaan overgeven als ze nu zou drinken. Stilletjes blijven liggen met de oogjes gesloten was toch echt de beste oplossing.

Plots hoorde ze een flauw knorrend geluid, alsof er ergens een heel klein motortje aanstond. Het leek steeds dichterbij te komen. En toen voelde ze iets zachts op haar buik landen. Vanuit een klein spleetje in haar rechterooghoek probeerde ze te zien wat er op haar lag. Maar al snel voelde haar armen de harige pootjes van een spinnend dier.

“Poes,” bracht ze met moeite uit. De poes leek bekend te zijn met deze benaming en het dier kwam naar haar gezicht lopen en begon kopjes te geven. Ze was blij met dit warmteproducerend knuffelbeest en probeerde het donkerkleurige dier dicht tegen zich aan te laten liggen. Zo had ze thuis ook twee katten gehad, een dikkertje en een klein schildpadpoesje.

Plots schoot ze overeind. Toen ze rechtop zat kermde ze van pijn, maar ze had zich net gerealiseerd dat ze helemaal geen poes in haar studentenkamer had. Thuis wel, daarom had het zo vertrouwd geleken. Maar-maar, waar was ze dan?

De pijn maakte het bijna onmogelijk om de omgeving om haar heen waar te nemen. Ze lag in ieder geval in een zacht tweepersoonsbed met geruite dekens. Bijtend op haar lip probeerde ze wat meer rechtop te gaan zitten. Hoeveel pijn het ook deed, ze moest gewoon weten waar ze was. Gelukkig waren de gordijnen nog dicht, zag ze nu. Het waren donkergekleurde gordijnen, vermoedelijk donkerblauw met een zachtgeel dessin erop.

Ze vervloekte zichzelf. Waarom was ze nou hier? Zo dronken was ze toch ook niet geweest? Ze was toch niet zomaar met een man mee naar huis gegaan? Zoiets zou ze nooit doen. Ze kneep haar zwetende handen op elkaar. Eerst maar uit dit bed proberen te komen, besloot ze.

Met bibberende armen en onzekere passen stond ze op. Het bed diende als ondersteuning, anders was ze vast en zeker onderuit gegaan. De vloer bestond uit mooi donkerbruin parket, de kamer was hoog en de ramen namen een groot gedeelte van de muren in beslag. Ze had het een mooie kamer gevonden als niet alles aan haar lichaam zo’n pijn had gedaan. Zacht piepend probeerde ze naar de deuropening te lopen. Ze rilde even van de kou, het was hier niet bepaald warm. Even keek ze naar haar benen en zag dat ze niet meer dezelfde kleren van afgelopen nacht aanhad. Ze was nu gekleed in een groot donkerblauw gestreept overhemd. Overduidelijk een mannenoverhemd, compleet met mannengeur.

“Shit.” Ze probeerde zich nog meer te haasten naar de deur. Dit mannenoverhemd als nachtkledij kon maar één ding betekenen: ze had zich flink gezondigd tegenover haar principes.

Op de gang kwam ze een klok tegen, het was half elf. Voor haar normale ritme was dit nog vroeg in de ochtend. Maar het was toch zaterdag, dus zou ze niet eens een college missen. Haar ogen waren nu iets meer aan het licht gewend en het lopen ging haar iedere stap een beetje beter af. Ze stond midden in een soort huiskamer, compleet met bankstel, televisie, kasten en vloerkleed. Het zag er gezellig uit. De donkergroene bank straalde iets huiselijks uit, het hoogpolige vloerkleed nodigde je uit erop te gaan liggen en het donkerhouten meubilair paste mooi bij het parket.

Opeens werd ze opgeschrikt door een harde grommende klank. Het was het onmiskenbare geluid van een snurkende man. Verstijfd bleef ze achter de bank staan, buiten het blikveld van de persoon die erop lag te slapen. De man met wie ze vannacht mee naar huis was gegaan. Ze was te bang om te kijken. Wat als het een volstrekt vreemde kerel was? Of een bekende, nog erger. In een mentale tweestrijd verwikkeld stond ze enkele minuten recht achter de bank.

Als de man weer uitademde en snurkte, stond ze een duizend angsten uit. Iedere keer was ze bang dat hij wakker zou worden. Zuchtend gaf ze toe. Ze wist dat ze gewoon moest kijken. Ze zou hier toch niet zomaar kunnen wegrennen zonder te weten in wiens huis ze had geslapen? Dat zou nog erger zijn dan de daad zelf, het zomaar overnachten bij een vreemde man.

Bedeesd deed ze een klein stapje naar voren. Ze stond nu net dichtbij genoeg om hem te zien als ze haar hoofd wat meer naar voren bracht. Haar hart ging als een gek tekeer in haar borstkas en haar misselijkheid werd er ook niet beter van. Trillend en zwetend legde ze zo zacht ze kon een hand op de rugleuning van de driezitsbank. Eenmaal ademde ze langzaam in. Ze boog haar hoofd naar voren en keek.

Haar hart stopte met kloppen. Ze voelde dat ze moest overgeven. Ze hapte naar adem. Haar instinct zei dat ze hier snel weg moest zijn. Dus rechtte ze haar rug en zocht ze gehaast naar de deur. Met alle zelfbeheersing die ze nog had, rende ze erheen, trok de deur open en vluchtte het huis uit.

De gordijnen waren weer gewoon rood. Haar oude gordijntjes die ze al haar hele leven had gehad, van kinderkamer tot studentenkamer. Ze knipperde met haar ogen en kroop nog wat meer onder haar roze dekbed, totdat alleen haar ogen er nog bovenuit kwamen. Ze rook haar eigen vertrouwde geur. Even kon ze zo alles vergeten.

Alleen was er nog het overhemd waarvoor ze te moe was geweest om uit te trekken dat haar herinnerde aan wat er was gebeurd.

Met een luie blik keek ze op het wekkertje naast haar bed. Half twee. Ze moest maar eens opstaan en gaan douchen. Ze rekte zich uit en kroop langzaam uit bed. Het overhemd rook nog steeds naar man, en nu wist ze welke man. Ze moest zich inhouden om er niet aan te gaan ruiken. Deze gedachtes moest ze beslist kwijtraken. Dit was het meest walgelijke dat ze ooit gedaan had.

“Je gaat nu douchen,” zei ze tegen zichzelf en vastberaden pakte ze een schone handdoek van haar tafel en liep haar kamer uit. Het was gelukkig stil op de gang en zo subtiel als ze kon liep ze naar de douches. Op haar verdieping hadden ze drie douches die ze moesten delen. Het was eigenlijk alleen ’s morgens druk en daarom had ze nu heerlijk het rijk voor zich alleen.

Zuchtend legde ze haar grote handdoek op het rekje, deed ze de deur op slot en draaide ze de warme kraan open. Meteen werd ze gekalmeerd door de warme stoom die het hete water produceerde. Deze douche gaf haar het gevoel compleet veilig te zijn, met zijn donkergele tegeltjes en de warmte die er altijd aanwezig leek. Vluchtig deed ze het overhemd uit, ze wilde het verscheuren, verbranden en nooit meer terugzien. Ze draaide de koude kraan een beetje open en voelde met haar rechterhand of het water al een aangename temperatuur had gekregen.

Zodra ze het water warm genoeg achtte, stapte ze er met haar naakte lichaam onder. De warme stralen van de douche warmden haar weer een beetje op, ze had al die tijd zo kil aangevoeld. Ze wilde eigenlijk nog dichter onder de douche kruipen. Ze had die warmte, die geborgenheid zo nodig. Opeens barstte ze in tranen uit. Ze voelde zich zo onzeker en verward. Ze wist niet eens wat ze überhaupt gedaan had. Al huilend leunde ze tegen de muur en liet haar verzwakte lichaam naar beneden zakken. Plots keek ze geschrokken op, met haar gezicht recht in de waterstralen. Wat als ze zwanger was? Ze beet op haar wijsvinger. Alles had ze weer stukgemaakt, alles! Was ze net bezig met haar leven te beteren, moest ze zich weer zo nodig bezatten en bij een man in bed eindigen.

Alhoewel, ze wist niet zeker dat ze wel iets gedaan had. Misschien had hij zich alleen over haar ontfermd. Beslist schudde ze haar hoofd. Dat kon niet, zo zat niemand vandaag de dag in elkaar en mannen al helemaal niet. Maar als ze echt met hem naar bed was geweest, dat zou ze dat toch wel moeten voelen? Als onbevlekte maagd zou ze er zeker pijn van hebben, toch? Zachtjes bevoelde ze haar schaamlippen, maar er leek niets veranderd te zijn. Misschien werkte de alcohol wel als een verdovend middel. Ze wist het niet meer. Rationeel denken was op dit moment een verloren gedachtegoed. Ze moest en zou een soort zekerheid hebben. Ze behoorde toch te weten wat er was gebeurd? Anders zou ze nooit meer verder kunnen.

Maar ze was bang. Al haar hele leven was ze weggelopen voor haar problemen, net als toen. Ze was niet op haar probleem afgestapt en had het dapper in de ogen gekeken. Nee, ze was achterbaks en woedend een wraakactie gaan plannen. Wraak resulteert nooit in een goede afloop, het is puur en alleen voor het genot van de wreker. Daar was ze nu ook wel achtergekomen. Maar toch kon ze haar hele denkwijze niet veranderen. Als ze niet durfde, dan deed ze het niet.

Zo was het ooit begonnen bij de gymlessen toen ze als klein meisje het grote klimrek had moeten beklimmen. Ze sloot zich dan liever de hele les op het toilet op dan haar angsten onder ogen te moeten zien. En zo was het haar hele leven verdergegaan.

Hier in deze douche was ze veilig. Hier kon niemand haar wat aandoen. Hier was ze tot niets verplicht. Ze moest niets. Ze moest nadenken, ze moest beslissen wat het beste zou zijn. Maar dat zou ze rustig doen, op haar eigen tempo en op haar eigen manier.

Langzaam stond ze weer op. Ze greep naar de shampoo op de toilettafel en begon teder haar haar te wassen.

Ze had ook haar kleren bij hem laten liggen. Die zou hij wel teruggeven, bedacht ze tot haar spijt. Het was zeker dom geweest om zomaar weg te rennen, maar daar achterblijven en het risico lopen om door hem geconfronteerd te worden was een te beangstigende gedachte. Weer zuchtte ze. Het had haar zo verward. Zometeen zou ze alles opschrijven om het wat op te helderen. En een zwangerschapstest halen, piepte het angstigste stemmetje in haar hoofd. Maar het was zondag, dus dat kon niet. Die test werkte toch nog niet, het was te kort geleden geweest.

Ze slikte de pil al jaren niet meer. Ooit was ze ermee begonnen, tegen haar jeugdige acné. Maar er was niets mee verloren als ze hem niet meer slikte, dat had ze in ieder geval gedacht. Als er een ding op de hele wereld was waar ze een grote afkeer jegens had, waren het kinderen. Het was dus ook wel zo logisch dat zij nooit moeder wilde worden. Vroeger hadden klasgenoten haar vriendelijk toegelachen en gezegd dat ze haar later nog wel eens wilden zien. Collectief meenden ze dan dat zij vast heel veel kinderen zou krijgen. De reinste onzin natuurlijk, dat had ze toen ook al gezegd. Maar geloven deden ze het natuurlijk niet.

En nu stond ze hier onder de douche als een wrak. Als een meisje met een kater een zwart gat in haar hoofd. Als een meisje dat misschien bezwangerd was door een man die ze absoluut nooit als bedpartner wilde erkennen. Als ze zich nou toch maar kon herinneren wat er gebeurd was, dan zou het leed al deels verzacht zijn. Maar nu stresste ze over dingen die misschien gebeurd waren, zonder te weten wat er nou werkelijk plaats had gevonden.

Kreunend was hij wakker geworden, een moment was hij gedesoriënteerd geweest. Zodra hij besefte dat hij op de bank lag, dacht hij meteen aan haar. Aan hoe slecht ze eraan toe was geweest de vorige avond en hoe ze praktisch in zijn armen flauw was gevallen.

Ze had in zijn bed mogen slapen. Met moeite had hij haar van haar bezwete spullen ontdaan, om haar vervolgens in een van zijn overhemden te kleden. Hij hoopte dat ze goed geslapen had. En dat ze niet kwaad op hem zou zijn, haar kennende.

Hij rekte zich uit en stond op van de bank. Zachtjes sloop hij naar zijn slaapkamer, hij wilde haar niet wakker maken. Ze zou nog wel de halve dag moeten slapen om een beetje van de gevolgen van haar grootschalige whiskeyconsumptie af te komen. De poes kwam op hem afrennen, miauwend en al.
“Ssst, stil zijn poesje,” suste hij zijn geliefde huisdier. Ze zou zijn logé toch niet al gewekt hebben? Langzaam deed hij de slaapkamerdeur open.

“Shit!” riep hij zodra hij oog in oog stond met zijn vetrouwde bed, volledig leeg. Haar kleren lagen nog op zijn stoel, waar hij het gisternacht nog neergelegd had. Waar kon ze heen zijn? Was ze zomaar de straat opgerend, zonder kleren, zonder iets te zeggen?

Vertwijfeld staarde ze naar haar zwarte schoentjes die meer leken te veranderen bij iedere stap die ze zette. Het was nu vijf dagen geleden en vandaag had ze vroeg naar college gemoeten. Er waren geen excusen meer waar ze zich achter had kunnen verschuilen, dus was ze dapper naar de universiteit gegaan. De hele dag liep ze als een soort opgejaagd stuk wild over haar schouder te kijken, alsof hij op iedere hoek van de straat kon staan. Ontlopen was simpelweg haar tweede natuur; ze was bekend met het sluipend lopen, het niet opgemerkt worden door haar omgeving. Ook nu terwijl ze op weg was naar de drogisterij deed ze het weer. Met het hoofd gebogen liep ze straatsteentjes te tellen. Niet te onopvallend willen zijn was ook belangrijk, want dan keken ze juist naar je en gingen ze zich dingen afvragen. Nee, zij had na veel oefening de perfecte balans tussen onopvallendheid en opvallendheid gevonden.

Voor haar doemde de kleurrijke winkel op waar ze zo vaak was geweest om haar vertrouwde schoonheids boodschapjes te doen. Vroeger deed ze dat nog vaak met vriendinnen, even langs de drogist om gewoon te snuffelen. Maar nu had ze niet zoveel vrienden meer. Het was haar eigen schuld geweest, ze had iedereen van zich af geduwd en weggejaagd, toen het was gebeurd. Ze had niet tegen de goedbedoelde bezoekjes en praatjes gekund. Geen van allen kon haar immer echt verstaan, niemand kon begrijpen waar ze het zo moeilijk mee had. Want ze vertelde het aan geen levende ziel. Logisch dat niemand meer met haar om wilde gaan. Maar nu ging het weer beter. Nu kon ze haar leven weer opbouwen en zou ze weer vriendschappen kunnen sluiten.

Tenminste, als ze nu haar persoonlijke obstakel kon overwinnen. Dagen had ze liggen twijfelen over die nacht, wat er gebeurd kon zijn, maar het kwam niet terug. Hoe ze ook dacht en haar hersens pijnigde, hoe minder ze zich ervan leek de herinneren. Dus had ze definitief een besluit genomen: ze ging die test halen. Als er niks aan de hand was, was er niks aan de hand. Als er wel iets aan de hand was, kon ze er meteen wat aan laten doen en zou ze uiteindelijk weer vrolijk verder kunnen leven. Een afsluiting had ze nodig, een streep om onder het geheel te zetten.

Met een flauwe glimlach op de lippen stapte ze de winkel binnen. Shampoo was het eerste dat ze zag, rijen en rekken met uitdagende flessen shampoo. Daar was ze hier niet voor. Met onzekere stappen vond ze haar weg naar de hoek waar ook de zwangerschapstesten lagen. Zoekend keek ze naar de verschillende doosjes. Welke moest ze nou hebben? Bijtend op haar lip pakte ze uiteindelijk maar het doosje dat er het meest betrouwbaar uitzag. Gelukkig was het niet zo druk, dan hoefde ze niet met haar gespannen lichaam minuten lang in de rij staan.

Met een zucht van verlichting gaf ze de cassière het blauwe doosje aan.

“Dat is dan dertien euro negenenvijftig.”

“Alsjeblieft.” Het had haar handiger geleken om cash te betalen.

“Wil je er een tasje bij?”

Ze schudde haar hoofd en keek naar haar schoudertas die ruimte genoeg bood voor dit kleine pakketje.
“Tot ziens,” zei ze vriendelijk en liep, al worstelend met het doosje in haar handen, de winkel uit.

Ze probeerde haar adem zo regelmatig als het maar kon te reguleren, wat haar verassend genoeg wel bleek te lukken. Ze trok de met klittenband bevestigde bovenkant van haar tas; het was niet zo’n aantrekkelijk idee om constant met een zwangerschapstest in haar handen te lopen. Niet heel Leuven hoefde kennis te nemen van haar desastreuze overnachtingsperikelen.

En opeens stond hij voor haar, zonder dat ze het had zien komen. Geen woord, geen waarschuwing, zelfs geen zacht geluid. Haar hersenfuncties vielen spontaan uit en naar adem happend keek ze hem aan. Rustig blijven, zei ze tegen zichzelf. Normaal doen.

“Ik heb je gezocht,” zei hij.

“Sorry.” Onverbiddelijk viel opeens zijn blik op het verwaarloosde doosje in haar handen. Hij leek even te twijfelen.

“Je-je, denkt toch niet dat-?” Fronzend en vragend keek ze hem aan.

“Wat denk je nou? Dat ik zo makkelijk te manipuleren ben?” barstte ze los. Hij haalde zijn handen uit zijn zakken.

“Roos, ik weet niet wat jij allemaal wel niet van mij denkt, maar zoiets-,” hij gebaarde naar de test,” zoiets is gewoonweg verwerpelijk.”

“Jaja, dat zeggen ze allemaal, maar ondertussen.” Ze stopte het doosje weg in haar tas.

“Dat moet jij zeggen! Jij was opeens weg, ik was doodongerust! Je kleren lagen er nog, geen briefje, niks!” Zijn rechterhand had hij weer in de zak van zijn spijkerbroek gestoken.

“Alsof jij me kent, alsof je überhaupt het recht hebt om te weten wat ik doe!”

Hij deed een stap naar voren. “Jij geeft mensen niet eens een kans, je laat niemand toe in je leven. Hoe kan ik je dan kennen?”

“Oh, gaan we weer eens over de psychologische boeg gooien?” ze wierp hem een woedende blik toe,” Je doet maar, maar zonder mij!”

En weg was ze.

Zuchtend keek hij haar na, het getik van haar schoenen als eeuwig voortdurende klok. Bijna was ze uit zijn zicht verdwenen, maar ze leek plots stil te staan. Heel even duurde het maar, toen weerklonk het getik van haar hakjes. Maar nu werkte het steeds zachter wordende getik als een soort wekker. Hij hief zijn hoofd op en zag nog net haar haar, voordat het achter een rij huizen verdween.

De wekker in zijn hoofd ging af. Hij moest nu iets doen, anders zou het te laat zijn.

Hij sprong op en begon te rennen, over het plein, langs de eik en uiteindelijk de hoek om. De straatstenen tussen zijn voeten leken bij iedere stap meer in elkaar over te lopen, de hele straat leek plots wel een grote steen. Maar hij moest doorrennen. Daar was ze al, met haar blonde staart enthousiast in de wind wapperend.

Hij moest zich inhouden om haar niet te roepen, maar nu was ze al binnen zijn bereik. Hij hield zijn pas in om wat op adem te komen. Toen strekte hij zijn rechterarm uit en pakte haar voorzichtig vast. Hij voelde hoe ze verstijfde.

“Wat?” vroeg ze overduidelijk geïrriteerd. Hij pakte haar nu bij beide bovenarmen vast en draaide haar naar zich toe. Wat onwillig keek ze hem aan.

“Wat wil je nou?” Ze probeerde zich loswurmen uit zijn ferme, doch zachte grip. Waarom liet hij haar nou niet met rust? Ze had het zonder zijn bemoeienis al moeilijk genoeg.

“Het.” En voordat ze ook maar iets kon bevatten, had hij zijn lippen al vluchtig op de hare gedrukt.

Zonder te weten wat ze deed, ontweek ze zijn zoen niet. Ergens schreeuwde een stem dat het belachelijk was wat ze aan het doen was, maar het gevoel was te bevredigend. Ze moest wegstappen en rennen, maar ze wilde het niet. Haar hele lichaam had hier al zo lang om geschreeuwd en nu lieten haar zintuigen hem niet meer gaan. Gevangen in haar web van verlangens.

“Stop!” ze stapte achteruit en duwde hem van zich af. Onschuldig keek hij haar aan; zijn ogen smeekten om meer. Maar ze kon het niet. “Nee.” Ze draaide zich om en liep.

Gekwetst beet hij op zijn lip. Overmorgen zou ze weer komen.

Er werd op de deur geklopt. Met een rozige blos van inspanning op zijn wangen keek hij op van zijn schrijfwerk. Hij wierp een blik op de klok, het was nog geen tijd voor zijn volgende consult.

“Binnen.”

“Robin? Stoor ik?” Het was Roos, ze keek wat verlegen om het hoekje van de deur. Onbewust begon hij te glimlachen.

“Tuurlijk,” zei hij en stond op. Met zijn armen probeerde hij naar een stoel te begeleiden, maar ze bleef onwennig midden in de kamer staan.

“Sorry dat ik zo lastig ben, maar voor de eerste keer sinds heel lang heb ik het gevoel dat ik het moet vertellen.” Vol schaamte boog ze haar hoofd naar de vloer, naar de donkergrijze vloerbedekking.

“Ga zitten.” Hij schoof een stoel naar achteren en ging zelf weer achter het bureau zitten. Wat houterig nam ze plaats op de andere stoel. Ze legde haar armen op tafel en vouwde haar handen in elkaar. Nog een keer zuchtte ze diep.

“Het slaat helemaal nergens op, maar ik behoor het toch een keer aan iemand te vertellen.”

“Ga je gang,” knikte hij haar toe.

“Die psychologe, Inge heette ze, van wie ik dat geld heb genomen. Daar zit een soort van verhaal achter.” Onzeker en blozend keek ze hem aan. Dit was fout. Ze vertelde iets heel doms, hij lachte haar uit. Hij vond het vast belachelijk.

“Het is al goed, ga verder,” probeerde hij haar te stimuleren.

Inge was vriendelijk geweest en had alles zo goed begrepen, het leek net alsof ze haar al jaren had gekend. Urenlang kon ze haar hart bij haar uitstorten. Ze vertelde over Pieter en over hoe gelukkig hij haar eerst had gemaakt, totdat hij er vandoor ging met die kerel natuurlijk. En voordat ze het had geweten, was ze verliefd op haar geworden. Zonder dat ze het had gewild natuurlijk, maar nu ze eenmaal in de valkuil der liefde was gevallen, was er geen weg terug. Steeds vaker was ze langsgekomen, steeds meer hadden ze gepraat. Inge had haar zelfs uitgenodigd voor een zomers diner, bij haar thuis nog wel. Maar ze bleek getrouwd en opgezadeld met twee kinderen. En dat terwijl zijzelf zo’n hekel aan kinderen had. Nooit meer had ze bij Inge thuis willen komen.

Totdat ze haar had gezoend, die ene dag. Het was de allermooiste zomerdag in Juni geweest, de zon had geschenen en de vogels hadden nog nooit zo uitbunding hun mooiste liederen ten gehore gebracht. Verlamd had ze minutenlang staan kijken naar het gezicht, naar de lippen die haar net gezoend hadden. Ze kon het niet begrijpen. Waarom had ze dat gedaan?

Omdat ze van haar hield, zei Inge. Ze beloofde haar liefde, geluk en al het andere dat je iemand kon beloven. Gedrogeerd had ze de daar opvolgende weken doorgeploeterd, alleen maar verlangend naar haar. Alles zou goed komen, had Inge gezegd, ze zou bij haar man weggaan. Ze hield immers van haar en niet van die man waarmee ze jaren geleden in het huwelijk was getreden. Voor de eerste keer in haar leven leek het alsof Roos dan toch gelukkig was.

“Maar-maar, ik was natuurlijk gewoon hartstikke dom bezig. Hoe had ik ooit van zo’n mooie en knappe vrouw kunnen verwachten dat ze alles op zou geven en van mij zou houden?” Alle gevoelens leken terug te komen. Ze voelde weer de pijn, het verraad en de woede. En het verdriet, het diepgewortelde gevoel van pure zieligheid. Langzaam begonnen de tranen weer op te wellen. Snel greep ze een zakdoekje uit haar tas als voorzorgsmaatregel.

Als Robin geen psycholoog was geweest, was hij geschrokken.

“Nouja, ze bleef dus gewoon bij haar man en probeerde mij gewoon aan een lijntje te houden. Toen heb ik besloten om haar op een bepaalde manier te straffen. Dat geld was een beetje zwak, ik had haar écht moeten raken. Maar toen leek het een goed idee.” Met een gevoel van lichte voldoening zuchtte ze. Alles had ze verteld, het was er eindelijk uit.

Het leek eerst alsof hij niets wist te zeggen. “Dat is inderdaad nogal een verhaal, maar je moet je natuurlijk wel realiseren dat niet iedereen zo in elkaar zit als zij.”

Ze pufte. “Veel wel.”

“Misschien veel, maar dat is nog lang niet iedereen.”

“Wat jij wilt.”

“Roos, je moet niet denken dat er alleen maar slechte mensen rondlopen die je pijn willen doen. Je moet durven leven en daarbij hoort het nemen van risico’s. Sterker nog, er is niets waar geen risico aan verbonden is. Het leven is een aaneenschakeling van moeilijke keuzes, maar je moet ze wel durven maken. Dat is belangrijk. Echt. Geloof me nou maar,” hij lachte haar toe toen hij haar semi-onverschilligheid opmerkte. “Durf me te geloven.”

Ze frunnikte aan de rits van haar tas. Hij mocht het wel zo mooi verwoorden, maar toepassen is iets heel anders dan bedenken. Hij wist niet hoe moeilijk zoiets kon zijn.

“Ik moet maar eens gaan,” zei ze zachtjes en stond op. Ze was de deur al uit toen hij riep.

“Hier, dit is nog van jou,” fluisterde hij en duwde een stoffen tasje in haar handen.

Met haar beige jasje aan baande ze zich een weg door de straten. Het was prettig weer, de zon was al aan het ondergaan en het rook overal heerlijk. Er was een onzichtbare kracht die haar leek te dwingen bij iedere hoek even stil te staan en te genieten. Toch wilde ze naar haar kamer, ze wilde naar haar eigen thuis. Lekker vroeg in bed gaan liggen en genieten van een boek. Ze had beslist wat afleiding nodig. Gemakshalve was ze al bijna thuis, haar omweg had haar toch snel naar huis geleid.

Sinds ze hem over Inge had verteld, had ze zich veel beter gevoeld. Wel beter, maar nog niet goed. Het was moeilijk voor haar om de dingen anders te gaan zien. Maar ze moest en zou vrij raken van haar herinneringen. De test had ze niet gedaan, verloren lag het blauwe doosje ergens op haar bureau. Een vergeten souvenir van een reis die ze helemaal niet had gemaakt.

Ze lichtte haar kussen op en haalde er haar pyjama onder vandaan. Het was een groot wit shirt met een wijde hals waardoor ze altijd met blote schouders sliep. Het leek eigenlijk net op een jurk als ze het aanhad. Bewonderend ging ze voor de spiegel staan. Ze was nog niet eens zo dik of lelijk, bedacht ze toen ze haar hoofd op haar blote schouder liet rusten. Plots leek haar blik gevangen door haar buik. Zachtjes aaide ze erover heen. Ze had nooit kunnen leven met een kind, ze haatte kinderen. En de vader, de man. Ze schudde heftig haar hoofd. Ze kon en wilde simpelweg niet in zo’n onaards en abstract verschijnsel als liefde geloven. Nog nooit had ze werkelijk het echte gevoel van liefde kunnen ervaren, zonder bang te zijn dat er op een bepaald moment een einde aan het geheel zou komen.
“Ja.” Opeens leek ze iets te snappen. “Durven geloven.” Ze sprong op, greep naar haar schoenen en rende haar kamer uit.

Buiten regende het hard. Ze leek het niet op te merken, ze moest rennen, ze moest ergens heen. Het was ondanks de regen niet echt koud, alhoewel de rillingen over haar natte rug liepen. Toch trok ze zich er niets van aan. Dit was iets wat nu moest gebeuren.

Hijgend hield ze stil voor een ouderwets huis. De deur was dicht en dwong haar op de kaartjes naast de verschillende belknopjes te kijken. “Aha,” mompelde ze zodra ze de gewenste naam zag staan. Met haar wijsvinger drukte ze onafgebroken op de bel naast ‘Ibens’.

“Ja?” klonk er uit de luidspreker.

“Ik ben het,” fluisterde ze. Idioot eigenlijk dat ze niet gewoon haar naam zei. Alsof hij haar stem zou herkennen. Dan zou hij vragen wie ze was en wat ze hier in hemelsnaam deed. Maar het gebeurde niet. Het werd stil aan de andere kant van het luidsprekertje.

“Robin?” Er kwam geen reactie. Teneergeslagen draaide ze haar hoofd om. Ze had het kunnen weten, het kon hem werkelijk niks schelen. Hij was een echte professionele psycholoog geweest, een echte man.

“Roos?” Geschrokken draaide ze zich om. In de deuropening stond hij. Halfaangekleed en vragend. Op dit moment kon ze zich geen perfecter iemand voorstellen. De regendruppels vielen nog steeds gestaag op haar koude vochtige lichaam. Als hij niet uitkeek, zou hij ook nat worden.

“Ik weet het,” zei ze en liep op hem af,” durven geloven.” Het regende nog, haar shirt was doorweekt geworden en haar haar hing in lange natte slierten om haar gezicht. Hij deed een stap naar voren en pakte haar beet om haar middel. Zachtjes trok hij haar naar zich toe.

“Ik durf het. Ik geloof,” mompelde ze terwijl ze haar hoofd diep wegdrukte in zijn lichaam. Ze rook hem weer, de vertrouwde mannelijke geur. Ze was thuis.

“Ik geloof je,” fluisterde hij en kuste haar op haar hoofd.

9.846 woorden. ©
9 Januari 2004 voltooid.
11 Januari 2004 aangepast.

Opmerkingen

De ‘beige jas’ is een thematisch wederkerend voorwerp.

Geschreven met behulp van:
Wouter Buikstra en Renée Zijlstra.
‘1,2,3,4 Alive’ van Special D.
‘Come with me’ van Special D.
‘Fly on the wings of love’ van de Olsen Brothers.

Research:
Bureau Dialoog te Leuven. (Bestaat werkelijk, ook met de AGM afdeling, Alternatieve Gerechtelijke Maatregelen.)

De vrouw

2011-05-16T12:22:00.002+02:00

Zij was het.

Mijn alles en tegelijkertijd alles wat ik nooit zou kunnen zijn. Als een klein en hulpeloos kind keek ik al die tijd naar haar op, als muze en als voorbeeld. Een onherbergzame onmogelijke vorm van iets dat je dolgraag wilt, maar er tegelijkertijd van weet dat je het nooit zult krijgen.

In haar dagelijks leven gaf zij les, bekwaam en met een flair van zelfvertrouwen. Ze wist altijd net iets strenger op te treden dan ze behoefte te zijn. Dat gaf haar juist dat geheimzinnige ondeugende, verborgen achter al dat stricte regime. Zij wist mij te boeien, te fascineren alsof ik een gedreven bioloog was die onderzoek deed naar de meest essentiële kenmerken van een bepaalde diersoort. Ik denk niet dat iemand kan begrijpen hoe of wat ik voor haar voelde, dat was het meest uitdagende. Een liefde te kennen die ik, en niemand anders, nog nooit gekend had.

Wie of wat betekende ik voor haar? Slechts haar tien jaar jongere minnares, als ik me zelfs al zo mag noemen. Of ze mij zo ziet is een tweede. Ik ben nog steeds bang voor haar. Diepgewortelde angst dat ze zich ooit op een dag realiseert dat ik helemaal niet ben wat zij nodig heeft. Het is al heel wat dat ik al zoveel heb bereikt, tegen alle verwachtingen in. Ook tegen mijn eigen verwachting in, eigenlijk. Wie had zoiets kunnen bevatten, het meest onmogelijke dat waarheid werd?

Ze kwam in mijn leven door haar werk, haar baan die tegelijkertijd mijn scholing was. Mijn lerares Nederlands, wie had zoiets ironisch kunnen bedenken? Ik, als boekenverslindster die gepassioneerd over literatuur kon praten en genoot van ieder klein radartje dat onderdeel was van de Nederlandse taal, die plots verliefd zou worden op de lerares die ditzelfde vak onderwees. Het zou net lijken alsof ik dit vak was gaan liefhebben door haar, terwijl eigenlijk het omgekeerde de waarheid was. Meestal was ik het die haar kon motiveren om boeken te lezen, ik bleek zelfs meer gelezen te hebben dan zij. Het liefst wilde ik dan lange gesprekken met haar voeren over boeken, literatuur, schrijvers, geschiedenis en allerlei andere belangrijke dingen in het leven. We praatten ook wel, best lang. Toch bleef mij haar beroep in de maag zitten, het was een obstakel omdat ik niet zeker kon weten of ze mij als mens mocht, of dat ze mij slechts bijstond als lerares.

Twee jaar lang heb ik zo voort geleefd, van les Nederlands naar les Nederlands. Trots was ik als ze weer een gesprekje met mij wilde, dan wist ik dat ik weer een uur vol kon praten. Het leek ook nog wonderbaarlijk goed te klikken, ze was in die tijd een van de weinige die mij begreep; of tenminste probeerde te begrijpen. Ze had wel een nadeel: ze was bijzonder streng in het becijferen, een doorn in het oog voor een op cijfers belust meisje als ikzelf. Logischerwijze knapte ik soms, tijdens haar lessen. Dan werd het me teveel, dan had ik gewoonweg te lang als kat op het spek gezeten. De waanzin lag altijd om de loer en soms kreeg ze me op een onbewaakt ogenblik te pakken. Ik klom er altijd wel weer bovenop, op een bepaalde vreemde manier leek ik toch heel sterk te zijn. Zelfs haar kon ik aan, twee jaren lang.

Op een bepaald punt binnen onze relatie, die strict leraar leerling was gebleven, vertelde ik haar dat ik schreef. Uiteindelijk vermoedde ik al dat ze er ooit eens naar zou vragen. Ik was beledigd geweest als ze het niet had gevraagd, denk ik. Toen ze de woorden dan ook uitsprak, was ik de hele dag vervuld van een blij en trots gevoel. Natuurlijk betekende het niks, besef je je dan later in een helder moment, maar op dat moment was ik ziek en gedrogeerd met verliefdheid. Ik zag alles hoe ik het wilde zien. En dat was buitengewoon heerlijk. Na enige aarzeling zocht ik die avond verschillende stukjes uit, waarvan de meeste over haar gingen. Toch voelde ik me verantwoordelijk genoeg om deze niet aan haar te geven, ik wist dat ik het niet kon maken. Op een fragment na, een heel anoniem stukje, het was onmogelijk voor haar te achterhalen dat het over haar ging. Dat wist ik zeker.

Toen ik de daaropvolgende week in de gang stond, liep ze langs. Ik had net een boek van Harry Mulisch uit haar lokaal geleend voor onderzoek en kon dus niet ontkennen dat ik er was. Ze begon tegen me te praten. Maar zoals altijd was ik geheel verbaasd over het feit dat ze tegen mij praatte en genoot ik alleen maar van de aanblik van haar gezicht. Want wat was ze mooi. Goddelijk en perfect, met haar halflange blonde haar, klein voluptueus lichaam en haar grote groengrijze ogen. Ze praatte over mijn stukjes, dat ze ze leuk vond. Ik vond het maar een onnozele opmerking, wat heb je als schrijver nu aan een lezer die je werk ‘leuk’ vindt? Maar als zij het zei, dan was het goed. Plots leek haar houding te veranderen, van vriendelijk naar serieus, ze merkte op dat we er maar eens over moesten praten. Vervolgens liep ze weg en liet ze mij achter met een vragende blik in mijn ogen. Ik meende echt iets gezien te hebben. Zou ze me doorhebben?

Natuurlijk niet. Ze was alleen bezorgd. Met haar sociaal-pedagogische gewauwel probeerde ze mij op mijn gemak te stellen en allerlei vreemde vragen begon ze te stellen. Of ik problemen had met mijn geaardheid en zulk soortigs diepgaands. Ik moest er bijna van lachen en huilen gelijkertijd. Nergens had ik het moeilijk mee, op haar na. Zij was het, niets lesbische trauma’s. Helaas kon ik dat niet zeggen. Dit jaar was mijn examenjaar, over een dik halfjaar zou ik het eindelijk kunnen zeggen. Dat was tenminste het idee, dan mocht ik het in ieder geval in alle vrijheid aan haar als persoon vertellen. Dan zat ik niet meer vast in het web van het leerlingenbestaan.

Na enige tijd stopte ik met verhalen en stukjes geven. Langzaam begon ik af te glijden, de ongelukkigheid en onzekerheid nam toe. Ik ging haar minder zien, dagenlang niet naar haar lessen en überhaupt niet naar school. Het voelde goed, alsof ik afstand van mijn problemen begon te nemen. Het leek echt te werken. Wegblijven en negeren waren pijnstillers voor mij geworden. Maar zoals die dingen in het echt werken, heb je er steeds meer en meer van nodig. Toen belde de coördinator, ik had een belangrijke luistertoets gemist, of ik meteen op school wilde komen. Er werd gezeurd over de andere dagen dat ik afwezig was geweest en of ik nog bijzondere dingen deed buiten school. Daar werd ik zo woedend van. Alsof ik me zomaar met andere zaken bezighield? Nooit, niets deed ik dat het vermelden waard was buiten mijn schooluren om. En dan zat daar zo’n vrouw die helemaal niets van mij afwist en mij probeerde af te schilderen als een criminele puber met een sociaal leven.

De week daarna ging ik met mijn ouders mee naar de ouderavond, ze gingen naar haar toe, omdat ze tegelijkertijd mijn mentor is. En nu ging het niet zo goed met een paar vakken, verder haal ik dagelijks negens en achten binnen. Het was buitengewoon onprettig om daar naast haar te moeten zitten en mijn ouders maar vuil over mij te horen spuien. Normaal gesproken zijn het de leraren die ontevreden over hun leerlingen zijn en de ouders die hun kinderen verdedigen, bij mij was het precies het omgekeerde. Mijn handen waren gebonden, ik kon onmogelijk vrijuit praten met zowel zij als mijn ouders daar. Als een passieve pop zat ik daar op die stoel. Regelmatig keken ze me allemaal vragend aan, alsof ik er iets aan kon doen.

De volgende les wilde ze weer een gesprek. Maar ik wilde helemaal niet, ik wilde weer wegrennen, mijn pijnstiller van afwezigheid slikken. Toch kon ik wederom niets zeggen, niet zonder uitleg. Dus moest ik naar het gesprek. Op een vreemde manier voelde ik me goed, ik leek haar ver genoeg bij me uit de buurt te houden, haar lichaam leek mij niet meer zo aan te spreken. Totdat we in het kamertje zaten en ze weer begon te praten. Alles vloeide in een beweging terug. Alles was er weer, het gevoel, de tranen, het verdriet en de pijn. Je zou denken dat al die tijd van verwaarlozing wel iets geholpen had, maar het tegenovergestelde was waar. Ze was bezorgd en geschokt toen ze had gehoord dat ik zoveel dagen niet op school was geweest. Of ik geen problemen had met lesbische liefde, dat precieze vroeg ze me. Rationeel op dat moment vond ik het grappig, omdat het niet zo was. Thuis, vol gevoelens en tranen, moet ik er alleen maar om huilen. Omdat de opmerking eigenlijk zo raak was geweest. Alleen vroeg ik het me toch af of ze het wist. Ze leek zo normaal te doen, zo begrijpelijk. Ze zou me toch niet bewust met mijn liefde voor haar confronteren? Zo stiekem was ze toch ook niet bezig? Maar tegelijkertijd, hoe kon ze het niet weten? Hoe kon ze niet mijn pulserende liefde voelen, iedere seconde die ik in haar aanwezigheid doorbracht?

Zelfs nu weet ik niet of ze het toen al wist. Ik durf het haar nu niet te vragen, die periode is op een vreemde manier iets dat niet echt is gebeurd; we doen tenminste alsof het zo is. Nu is het mooi, we zijn gelukkig. Waarom zoiets veranderen? Geluk is immers breekbaar.

Mijn diploma haalde ik dat jaar, met vele goede cijfers voor Nederlands en Literaire Vorming. Ze had me een negen voor mijn mondeling bij haar gegeven, blij verrast was ik geweest toen ik dat had gehoord. Op de diploma-uitreiking had ik in mijn stoutse dromen haar gezoend, op een passievolle liefdesverklaring van beide kanten volgend. In het echt ging het heel anders. Er was eigenlijk niet zoveel aan, ik zag haar zelfs maar eventjes. De tranen voelde ik al weer opwellen. Zoveel had ik van deze bijzondere avond verwacht, het enige dat ik eraan overhield was een miezerig papiertje met een paar luttele cijfertjes erop. Alsof dat garant stond voor een gelukkig en succesvol leven.

Ik wist toen al dat mijn leven niet over rozen zou gaan, zelfs niet als je zelf een roos bent. Er zijn van die gebeurtenissen, gewaarwordingen of gevoelens waarvan je als mens weet dat ze voor altijd zijn. Dat is dan zoiets dat nooit verandert, iets dat je altijd met je mee zal moeten dragen. Ik wist dat zij mijn constante factor was. Zolang ik haar ontweek en niet zag, ging het. Maar als ik dan weer iets hoorde, zag of las dat met haar te maken had, dan knapte ik weer als een breekbaar takje. Vroeger was ik tenminste nog buigzaam.

Vervolgens was dus mijn vakantie aangebroken, alles was klaar en afgesloten. Nooit meer zou ik thuishoren op die school waar ik zes jaar lang verdriet en liefde had gekend. Ik wist zeker dat de verandering nodig was en niet slecht, maar de gevoelens van gemis overschaduwden mijn wijze gedachten. Het beangstigende gevoel van afscheid overmeesterde mij. Het was onmogelijk geworden om veilig in haar klaslokaal te zitten, een diepgaande literair vraagstuk kon ik haar nooit meer voorleggen en haar bellen onder het mom van ‘een vraag’ was een verdwenen optie geworden. Het deed pijn, want ik was de wanhoop nabij. Moest ik het niet toch vertellen? Of gewoon stilletjes emigreren naar België en nooit meer iets van me laten horen? Ik kón en mócht haar toch niet opzadelen met mijn eigen zondige gevoelens? Dat was toch oneerlijk? Het was immers niet haar schuld.

Alhoewel ik jarenlang mezelf zo netjes in had weten te houden, kende ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik met haar moest praten. Anders zou ik het geheel als onafgesloten zaak achterlaten, later zou het onvermijdelijke weer op gaan spelen. Stijf van de stress vertrok ik daarom op een maandagavond naar haar appartement dat zich bevond in een naburig dorp. Bewust had ik geen afspraak gemaakt of eerst gebeld, dan zou er een te grote lading op de ontmoeting gaan liggen, wist ik uit ervaring. Mijn hart maakte overuren en mijn adem was in een onreguleerbaar tempo te actief voor woorden toen ik mijn vinger op de bel van haar nummer drukte. Ze reageerde met dezelfde vrolijke stem als waar ze de telefoon mee opnam. Onzeker brabbelde ik wat tegen het luidsprekertje waarvan ik nooit had gedacht dat zij erachter zou kunnen schuilen. Ze leek me te begrijpen en liet me naar binnen.

Al zo vaak had ik van dit gebouw, dit trappenhuis en iedere trede gedroomd. Ik was hier al geweest, ik had hier al gelopen en ik had hier alles al beleefd. Gewoon, met mezelf, in mijn bed. Het was vreemd, maar toch leek dit mij op een bepaalde manier een soort troost te bieden. Het idee dat ik het toch allemaal al eens had gedaan, gaf mij een veilig gevoel. Totdat ik voor haar deur stond. Nog nooit was ik zo bang geweest, dit was het moment. Als ik nu teleurgesteld zou worden, zou alles voor niets zijn geweest. Dan zou mijn leven onverbiddelijk eindigen. Dan was er niets meer te redden. Ik probeerde er niet aan te denken, maar ik wist dat zij mijn transcendente reden tot bestaan was.

Met twee korte bonzende geluiden klopte ik op de donkerrode deur. Ze deed niet meteen open. Ik dacht dat ze me niet binnen wilde laten. Bijna was ik weggelopen. Totdat ze de deur met enthousiasme opendeed, glimlachend in de deuropening stond en mij gedag zei. Mijn hart brak op dat precieze moment. De ironie van de gebeurtenis was gewoonweg te paradoxaal aanwezig: zij stond daar vriendelijk te zijn, terwijl dat ene juist de oorzaak van al mijn misère was geweest. Als zij niet begonnen was, had ik hier nu niet gestaan.

Twijfelend en gestaag stapte ik haar appartement binnen. Het liefst wilde ik mezelf vastketenen aan haar bed en nooit meer weggaan en voor altijd onderdeel van haar leven blijven. Maar nee, ik was hier als afscheid nemende eindexamenleerlinge die naar een ander land ging emigreren. Ze deed zelfs vriendelijk, ze leek het niet eens lichtelijk apart te vinden dat ik hier was. Ik moest iets zinvols gaan zeggen, nu. Dit was mijn enige kans tot vrijheid.

“Ik denk dat ik je er nooit van zal kunnen overtuigen hoeveel het me spijt en hoe graag ik het niet had willen doen, maar nu kan ik er al lang niets meer aan doen. Sorry.” Ze kijkt op van de tafel waar ze enige seconden eerder nog iets leek te zoeken. Haar ogen lijken groter en indrukwekkender dan gewoonlijk. Ze lijkt me vragend aan te kijken, alsof ze een bevestiging van iets zoekt. Ik durf de woorden niet uit te spreken, dit lijkt me al meer dan genoeg. Maar dan gaat ze naast me zitten, nog steeds met die zoekende blik.

“Waarom zou het je moeten spijten?” vraagt ze dan en ik kan niet helpen te denken, dat ze er op dat moment als het meest begeerlijke onschuldige wezen uitziet dat ik ooit gezien heb. Ik probeer haar blik te ontwijken.

“Omdat je er niets aan kan doen, je hebt niets gedaan. Het is allemaal mijn schuld.” Ik bibber omdat ik bang ben dat ze weer net zo gaat doen als ze altijd deed. Professioneel en cliché vragen stellen, proberend mij mijn problemen te ontfutselen. Maar dat doet ze niet, ze blijft haarzelf. Ik slaak een zucht van verlichting.

“Nee,” fluistert ze zachtjes. Ik kijk haar weer aan en probeer zo spijtig mogelijk te glimlachen. Zo’n typische lach die je gezicht ook siert als je vol afwachting in een winkel naar het product van je keuze vraagt, maar wanneer het er dan niet meer is. Dan kijkt men ook zo, een soort ironische glimlach waarmee je probeert te zeggen dat het niet uitmaakt en dat diegene er ook niets aan kan doen. Ze lijkt me te begrijpen en staat op. Ik doe hetzelfde en begin naar de deur te lopen.

Ze pakt mijn hand vast en trekt me naar haar toe. Ik voel een herkenning vanuit mijn dromen, nu zou ze me moeten zoenen.

“Het spijt mij ook,” zegt ze zachtjes voordat ze me teder op mijn mond kust.

Ik gil, ik sta in brand, ik droom, ik gloei, ik ga stuk. Voor de eerste keer in mijn leven aanschouw ik hetgeen dat men ‘liefde’ noemt. Ze staart me aan en ik heb geen idee wat ik moet doen. Moet ik nu iets zeggen? Moet ik haar nu terug zoenen? Of moet ik weggaan? Haar hand rust ondertussen op mijn linkerwang en een vreemd krioelend gevoel maakt zich meester van mijn hele lichaam. Ik bijt op mijn lip, doe een stap naar voren en kus haar hard op haar lippen.

Dezelfde lippen waar ik jaren naar heb gekeken en verlangd. Diezelfde lippen.

Eigenwijs verlaten

2011-05-16T12:15:00.002+02:00

Leaving cockey

Ze had altijd wel geweten dat het op een dag voorbij zou zijn. Maar het was meer een waarneming dan een houding geweest, ze wisten allebei dat ze niet voor eeuwig zouden zijn. Nooit was er sprake geweest van een echt einde. Behalve nu.
Ze had gezworen niet te huilen. Niet voor die klootzak - hij die altijd zo oprecht was geweest, maar nu zou hij gehaat worden. Hij had haar alleen gelaten en was verder gegaan met dat waar hij tijdelijk mee was gestopt. Doordat hij al constant vanaf het begin over hun eindigheid was begonnen, was het haar niet opgevallen toen hij serieus werd. Vastberaden hun moois ongedaan te maken alsof het nooit had bestaan.
Ze kon zichzelf wel ongelofelijk veel pijn doen. Als het enig nut had gehad had ze het dan ook zeker gedaan. Maar ze wist dat het niets uitmaakte, alles was verloren. Ze was zó dom geweest. Nooit had ze zichzelf toegelaten te geloven in het belachelijk concept van de liefde. Totdat ze hem had gezien, het was haar droom. Ze hadden dan ook geen echte relatie, juist dat hield haar op de been. Het was haar eigen heerlijke editie van volmaakte liefde. Tenminste, dat had ze al die tijd zichzelf laten geloven. Feitelijk kwam het gewoon goed uit voor hem.

Al die maanden had ze naar hem in verslindende stilte verlangd. Met als doel van het onbereikbare te genieten. Het was heerlijk, voor zolang het mocht duren. Toen begon hij haar langzaamaan op te merken. Idioot, had ze geroepen, dat hij haar opmerkte tussen al die honderden studenten. Ze was niet mooi, ze had geen mooi lichaam, kleedde zich niet bijzonder en had geenszins een bijzondere factor in haar uiterlijke verschijning. Haar enige troef was iets dat niemand kon zien- haar geest. Nu bleek dat nu ook niet bepaald het aspect dat hem in haar aantrok.
Dat was juist het heerlijke aan hun affaire, het was zo beestachtig lustvol. Pure aantrekkingskracht. Het praten en het leren kennen kwam later, als logische bijzaak. Ze waren gewoonweg ziekelijk compleet verliefd. Als van die jonge hormonale gekke meisjes, die alleen maar aan hun liefde kunnen denken en al het andere vergeten. Zo waren zij. Onbenullig gelukkig.
Maar het walgelijk stomme met de liefde is dat het maar zo tijdelijk is. Niets is voor eeuwig, hoe krampachtig je er ook in wilt geloven. Ze had het zichzelf ook nooit voorgehouden dat ze samen nog lang en semi-gelukkig zouden leven. Toch was het er na enige maanden onbewust ingeslopen. Hoe langer het goed ging, hoe langer ze het nog fijn hadden, hoe groter de kans op samen blijven, niet? Totdat hij die dag zijn keel schraapte en ze onmiddellijk wist dat er iets heel erg fout was.
Zij schroomden nooit iets, niet samen. Geen hete brij waar omheen gedraaid werd, geen leugenachtige cliché 'ik hou van jou's en niets waar moeilijk over gedaan werd. Het was de meest primaire vorm van twee mensen die bij elkaar zijn, zonder enige vorm van maatschappelijke regels. Totdat hij kuchte. Toen was het meteen fout.

“Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen. Ik zeg het maar, dit is blijkbaar onze laatste ontmoeting.”
“Wat?” Ze wist het. Alles raasde in miliseconden door haar hersenen. De vrouw, ze was terug, ze had iets door, hij moest wegblijven, voor altijd. Godver- krak.
“Je weet dat ik altijd heb gezegd dat dit,” en hij gebaarde wild naar hun beslapen bed, “niet voor lang kan zijn.”
“Ja,” fluisterde ze zachtjes. Ze moest toegeven, aan hem. “Maar,” maar ze wilde helemaal niet, “alsjeblieft, kan je het niet uitleggen? Ik bedoel: waarom nu?”
Hij zuchtte diep. “Ik heb geen tijd voor dit sentimentele gedoe. Ik dacht dat we het hier over eens waren.” Hij leek zo stijf, gevoelloos en onaangedaan.
“Oh God! Wat is dit voor ijzige houding nu opeens? Kom op, je kan me toch niet proberen te zeggen dat het allemaal weg is, zomaar?” Ze probeerde niet hysterisch over te komen, maar ze vreesde voor het ergste. Ze voelde de tranen al over haar wangen lopen.
Hij klemde zijn handen woedend op elkaar. “Nee! Het is niet weg! Het is ook moeilijk voor mij, maar het moet! Ik ben de klootzak hier. Jij bent het niet die iedere dag een leugen moet leven! Iedere keer kiezen, tussen liefde en trouw.”
“Eigen schuld.” Het was nu niet alsof ze hem gedwongen had zijn vrouw te bedriegen met haar. Maar ze moest toegeven dat ze het niet anders had gewild.
“Wat?”
“Och, stel je niet aan. Doe nu niet alsof je geen woord Nederlands verstaat, meneer ‘Ik ben Brits’.” Stiekem moest ze denken aan hun eerste rendez-vous, toen zij zich nog niet bewust was van zijn uitgebreide kennis van de Nederlandse taal, die hij wijselijk verborgen hield.
“Ik moet nu weg. Alsjeblieft, maak het niet moeilijker dan dat het al is. Kom niet naar mijn office hours.” Hij deed zijn jas dicht en pakte zijn zwarte lederen tas.
“Maak je geen zorgen. Ik zal voor altijd bij je weg blijven. Ik zal je negeren, zodra ik je denk te zien. Het zal zijn alsof we elkaar nooit hebben ontmoet.” Ze snotterde luidruchtig, rukte haar jas en tas van bed en stormde de kamer uit.

Binnen had het hart krak gezegd, maar nu, terwijl ze met horten en stoten naar het station rende, viel het in de duizenden stukjes op de grond. Zo ver uit elkaar verspreid dat ze nooit meer terug gevonden konden worden. Iedere stap die ze zette deed meer pijn. Sterven aan liefde, dat leek nu te dichtbij. Ze wilde niet meer, gewoon niets meer. Kon ze maar gewoon even ophouden met voelen.
Alles vloog door haar hoofd en het deed allemaal zo’n pijn. De mooie herinneringen, de warme, hete emoties die ze nog op kon roepen uit voorgaande ontmoetingen. Het was zo kort, zo vluchtig en zo mooi geweest. Veel te mooi om waar te zijn. Maar nu ze het eenmaal had gekend, zat ze vast in een beklemmend net van verlangen. Ze kon niet meer niet naar hem verlangen. Het zat te diep, het was te bekend. Binnen een seconde kon ze oproepen hoe zijn vingers op haar huid voelden. Dat kón ze niet kwijt zijn.

De spiegel keek hem aan, de bekende spiegel. Hoe vaak hadden ze er niet samen voor gestaan? Ongelovig van hun eigen verlangen, dat het niet na een keer opgehouden was met bestaan. Hij had geweten dat het fout was, iedere keer dat hij een blik wierp op zijn bekende gouden ring. Maar hij kon niet anders. Je vrouw bedriegen is walgelijk laag, maar liefde verraden en negeren is een zonde van een heel ander niveau. Nu had hij het waarschijnlijk allebei vernield. Vanavond lag hij weer naast zijn bekende en ooit geliefde vrouw. Maar in zijn hart zou nog steeds dat meisje zitten, waarvoor hij meer had gevoeld voor wie dan ook op de wereld.
Oh, wat zou hij haar missen.

Hij voelde haar adem heet en onrustig in zijn nek. Alsof ze hem onmiddellijk zou doorzien en bespringen zodra hij een verkeerde beweging maakte. Hij poogde zo onschuldig mogelijk doodstil te blijven liggen, maar zelfs het ritme van zijn ademhaling leek overspeligheid te dicteren. Hij was enerzijds bang voor het feit ontdekt te worden, maar anderzijds kon hij niet wachten bevrijd te worden van zijn zware last. Waarom merkte ze nu niet dat hij niet meer verliefd op haar was? Hoe kon zij hem nog bij zich willen houden? De gedachten van een door gekte vervulde man- hij die niet meer rationeel na kon denken.
Zijn vrouw lag stilletjes te woelen, ze wilde haar man niet wekken. Ze begreep maar niet waarom hij zo anders deed, zo vreemd. Hij was net een door schuld verteerd kind, dat uit angst niet kon biechten. Zijzelf durfde niet eens te denken aan de mogelijkheden van zijn daden. De laatste jaren waren ze langzaam van hun zonnige piek naar een mistig dal afgedwaald, gevolgen die in een huwelijk nooit te stoppen zijn. Als het goed begint, eindigt het altijd slechter.
Hij werd gek. Wist niet meer wat hij moest denken of doen. Hij had er een punt achter gezet voor zijn huwelijk, dat was de verstandige beslissing geweest. Waarom had de juiste keuze dan geen gunstig effect? Waarom voelde hij zich alleen maar meer ongelukkig?

Dat liefde kan bestaan
dat alles goed kan gaan
't is vuurwerk
?

Arm en sexy: de vele gezichten van Berlijn

2011-05-06T13:48:00.002+02:00

In 2009 vond de herdenking van de Mauerfall – de val van de muur – plaats in Berlijn. Al twintig jaar geleden viel deze scheiding tussen de communistische Deutsche Demokratische Republik (DDR) en de Bundesrepublik Deutschland (BRD) weg. Homoseksueel en vooruitstrevend burgemeester van de stad, Klaus Wowereit, noemt Berlijn arm, maar sexy. Het meest arm en tegelijkertijd aantrekkelijk zijn vooral de voormalige oostelijke stadsdelen.

De oude scheiding van de Duitse hoofdstad leeft nog steeds. Oost en West zijn verantwoordelijk voor kleine en grotere verdelingen in de stad. Zo zijn er typische Oost en West staddelen (Bezirke) die door typische Berliner stereotypen gevoed worden. Zo is het westelijke Charlottenburg een zogenaamd sjiek stadsdeel waar de rijkere inwoners wonen – het grenst dan ook aan de exclusieve Berlijnse winkelstraat Kudamm. In de praktijk is niets minder waar en wonen lang niet meer uitsluitend of voornamelijke welgestelde inwoners in Charlottenburg. Toch behoudt dit stadsdeel nog steeds de uistraling van het rijke Westen – een maaltijd hier kost dan ook beduidend meer dan in het voormalige Oost-Berlijn.

Voor creativiteit en studentikoos plezier kan is er het oostelijke Friedrichshain. Hier gebeuren nog steeds veel hippe en vernieuwende dingen – bijzonder veel ontwerpers en kunstenaars proberen vanuit Friedrichshain thun vleugens uit te slaan. Kreuzberg is vervolgens Berlijn’s multiculturele wijk, terwijl het voormalig hippe oostelijke Prenzlauer Berg tegenwoordig getypeerd wordt als een echt gezinsstadsdeel, waar alle families hun wekelijkse boodschappen in de biologische supermarkt halen. Neukölln is op dit moment dé up-and-coming stadswijk, hip en multicultureel, alwaar de restaurants en winkels tussen de vele Döner shops als paddestoelen uit de grond schieten.

Berlijn is een van de hipste steden van de wereld met een ongekende internationale allure die juist door zijn geschiedenis vele mensen aantrekt. Door de aanvankelijk goedkope en onaantrekkelijke wijken in Oost-Berlijn, gecombineerd met de vele mogelijkheden van een hoofdstad, trokken decennialang kunstenaars en zelfstandigen naar Berlijn om in deze grote vrucht hun geluk te zoeken. De lonen zijn laag, maar de huur en de levenskosten ook. Dappere travestieten zoeken hun levensgeluk in de stad waar je zonder vreemde blikken in je pyjama in de supermarkt kan staan – een typisch on-Nederlands maar Berlijns fenomeen. Zelfs doorgewinterde feestdieren trekken vanuit Hamburg naar Berlijn. “Berlijn is geen stad, maar een instituut,” verklaart voormalig inwoonster van Hamburg, waar ook op de beruchte Reeperbahn het er heftig aan toe kan gaan.

Met een van de meest betaalbare systemen van openbaar vervoer – voor zeventig euro reis je een hele maand door heel Berlijn – is de Duitse hoofdstad dan ook een aantrekkelijke reisbestemming. De meeste toeristen zullen daarentegen hun meeste tijd in de geijkte toeristen établissements verbrengen: op het museumeiland in Mitte en aan de terassen van de Hackescher Markt. Maar in Berlijn hoef je niet lang te zoeken voor underground, in een stad waar zelfs de donkerste daden graag het daglicht zien. Zwervers, junkies en linkse jongeren die – in nasleep van het communistische gedachtegoed van de voormalige DDR – niet werken en graag bij supermarkten en pin-automaten rondhangen zijn normale dagelijkse gebeurtenissen.

Maar Berlijn is niet hard. Met ruimte voor carrière hongerige tijgers en de reusachtige meer dan tien verdiepingen hoge Plattenbau flats in de armste wijk Marzahn, wordt het succes afgewisseld met duizenden Hartz VI ontvangers, de Duitse uitkering. Arm zijn is niet onsexy in een van deze meest geliefde, maar armste steden van Europa.

Alleen op de bruiloft

2011-05-02T15:50:00.000+02:00

De rustige ademhaling naast mij in de trein kietelt mijn verlangen. Zijn harige armen zie ik vanuit mijn ooghoek verradelijk dichtbij mijn lichaam rusten. Mijn zintuigen zijn wakker, met jeukende vingertoppen die het liefst zijn hele lichaam voor altijd in kaart brengen. Een kaart die ik al vaak genoeg opgestuurd heb, maar waar ik steeds meer behoefte aan heb om hem opnieuw door te lezen.

"Ik weet het ook niet," zei hij tijdens de bruiloft. Wat de fuck kan je nu niet weten, schreeuwt mijn hart, maar ik heb geleerd niet meer in de realiteit te schreeuwen. Al helemaal niet als het gaat om iets dat belangrijk is. Altijd doen alsof het je geen reet kan schelen en misschien dan, héél misschien lukt het dan. We staan tegenover elkaar, temidden van drie grote voetbalvelden en staren over elkaars schouders heen. De zon schijnt, het is warm en zomers en de vrolijk groen gekleurde takken ruisen ongepast om ons heen.
"In mijn hoofd is het als een treintje dat maar in een cirkel blijft rondrijden en wat luidruchtig toetert." Hij kijkt me aan alsof hij met zijn ogen probeert te signaliseren wat dit betekent.
Ik snap er geen hol van en heb geleerd geen woorden van mannen te proberen te interpreteren. Als zijn treintje niet weet waar het eindstation is, dan weet ik het ook niet.

"Okee," zeg ik en probeer hoestend mijn tranen weg te forceren. Het heeft geen zin te huilen, verdrietig te zijn. Gevoelens zijn zo machteloos nutteloos.

Als een paar uur later de gelukkige bruid mijn onwelwillende bruidegom aangeschoten vertelt dat hij met mij moet trouwen, ben ik blij dat hij geen Nederlands spreekt.

Gevonden

2011-05-02T10:59:00.001+02:00

Two in a million
Wat als Helena
zelf had moeten vechten
voor haar liefde.

De klokkentoren op het plein in Praag slaagt gestaag drie uur. Toeristen laten hun camera’s herhaaldelijk flitsen. Op een terras in het midden van het plein zit een man samen met een jonge vrouw. Hij bestelt een koffie, zij ijsthee. Het is een warme dag.

“Mooi, hè, hier,” merkt de man op.
“Ja.”
“Wil je vanavond nog in dat restaurant bij de opera eten?”
“Zeker wel,” glimlacht het meisje. Hij neemt een slok van zijn koffie.
“Goede koffie, hier.”
“Oja?”
“Beter dan thuis.”
Ze gromt. “Deze ijsthee is anders ook lekker.”
De man zet zijn zonnebril op.
“En Mucha is fantastisch hè?”
“Niet zo mijn ding,” zegt hij.
Met grote ogen staart ze hem aan. “Hoe kan je Mucha nu niet goed vinden?”

“Ik zei niet dat ik hem niet goed vond. Ik zei alleen maar dat hij niet mijn smaak is.”
Ze zet haar glas met een harde klap op de tafel neer.
“Ik denk dat ik straks maar die rondleiding ga volgen.”
“Maar die duurt wel drie uur,” leest hij van een folder.
“Dan ga je toch niet mee.”
“Maar ik wil wel mee,” zegt hij nadrukkelijk.
“Ik weet het. Maar je kunt nu eenmaal niet mee.”
“Ik weet het,” fluistert ze.

*

Hij zucht. “Ik merk het aan je. Het gaat zo niet langer.”
Ze probeert te knikken, maar haar de spieren in haar nek weigerden.
“Je moet gaan. Het moet.”
“Nee,” gromt ze nadrukkelijk. “Dan is het weg. Ik wil verdomme niet dat het weg is.”

I

Het donkere halflange haar waar ik minutenlang gefascineerd naar kon staren. Als hij serieus voorover gebogen essays na zat te kijken. Hoe zijn kaaklijn iets meer naar voren stond, waardoor hij altijd zo vertederend zijn lippen op elkaar kon doen. Terwijl ik zo naar hem zat te kijken, leek ik zelf op te houden met bestaan. Totdat hij mij aan zou kijken, met zo'n stiekem glimlachje op zijn gezicht. Natuurlijk had hij best mijn vader kunnen zijn, maar dat was hij niet. En dat was alles wat er toe deed.
Hoe hij dan opstond, vluchtig zijn spullen in zijn tas stopte en mij speels wenkte mee naar huis te gaan. Het was zijn huis, waar ik eigenlijk niet thuis kon horen. Hoe wij dan samen op de bank kropen, waar wij elkaar verhit zoenden, grepen en uiteindelijk uitgeput op elkaar neervielen. Dat ik dan ’s avonds laat zijn huis uitsloop en nog snel de laatste trein naar huis probeerde te halen. Op zulke momenten zakte de moed mij in de schoenen. Ik kon niet met deze ontmoetingen doorgaan. Maar als ik dan de volgende ochtend bij het passeren van elkaar in de gang zijn handen vluchtig op mijn lichaam voelde, wilde ik niets liever.

“Lieverd,” fluisterde hij zachtjes. Hij wist dat ik bezweek aan zijn Britse stemklank en zijn lippen dichtbij mijn oor. Ik zuchtte, hij kende mij veel te goed.
“Het gaat toch goed?” zei hij en ging weer achter zijn bureau zitten.
“Nee, helemaal niet. Ik meer om je dan goed voor me is.” Ik was naar zijn stoel gelopen en op zijn schoot gaan zitten.
“Dus?” Hij keek mij vragend aan. Alsof hij echt niet doorhad wat voor een probleem dat was.
“Je wilt niet weten hoe ik dan ben. Dan ga eisen, irreële dingen.”
“Zoals?”
Diep zuchtte ik en dacht wanhopig terug aan een vorige relatie. “Het gaat gewoon niet. Dit is pure zelfbescherming, als ik dit niet doe, ga ik stuk.” Ik beet op mijn lip. Deze daad zou mijn trots moeten aanwakkeren, maar het enige wat ik voelde was pijn. Ik wilde helemaal niet bij hem weg.
“Als dit is wat je wilt zal ik je niet tegenhouden.” Hij streelde mijn rug en keek me te diep in de ogen. Waarom leek juist nu alles zo mooi? Ik moest mezelf met moeite herinneren aan het stilletjes verlaten van zijn huis. Hoe verloren en afgedankt ik mij iedere keer voelde. “Maar ik zal je missen, lieverd.”
“Ik jou ook. Meer dan dat je je kan indenken.” Nog een keer keek ik hem aan met die liefdevolle blik die ik hem zo vaak had toegeworpen als we elkaar op de faculteit tegen het lijf liepen. Waarna ik dan met een serieus en ondeugend gezicht op de deur van zijn kamer zou kloppen, met een vraag over mijn essay. Hoeveel vragen ik over dat ene essay wel niet had gesteld.
“Je weet me te vinden, als je me nodig hebt,” zei hij nog met een blik van empathie waaruit ik overmatige bezorgdheid opmaakte. Alsof ik niet zonder hem kon leven.
Bijtend op mijn lip hief ik mijn hand op bij wijze van afscheidsgroet. Of hij me nog nakeek weet ik niet, omkijken bij afscheid vergroot het leed alleen maar. Daar had ik al genoeg van. Hoewel verblind door mijn tranen wist ik mij een weg te vinden naar het station. Waarom ik niet een einde aan alles maakte? Omdat ik helemaal niets meer wist. Ergens in mij zat nog wel een overblijfsel aan iets voordat ik Simon ontmoette, maar het deed er niet meer toe. Hij was mijn geluk geweest, maar bij voorbaat al met een korte houdbaarheidsdatum.

II

Ze voelde de kille harde stenen niet eens tegen haar hoofd aanschuren. De enige gewaarwording was die van warme vochtige lippen die de hare omsloten. Hoe lang was de liefde wel niet geleden. Handen die haar lichaam pas voor het eerst op deze manier aanraakten. Het was zo overdonderend echt. Niettegenstaande had ze honger en kon ze hem niet loslaten. Na al die tijd had ze het nodig. Hard liefhebben, net zolang totdat het pijn doet.
Ze voelde zijn schouders, zijn armen en de onregelmatige ademhaling in haar oor. Deze was echt, hij ging niet weg. Bijna angstig hield ze hem dicht tegen zich aan.
“Simon, ik wil niet dat je weggaat,” fluisterde ze.
“Tuurlijk niet,” glimlachte hij in het donker. Hij kuste haar. “Ik ga nergens heen.”

“Ik kan niet meer,” stamelde ze en stortte zich in zijn armen. In haar zoenen proefde hij haar tranen. Hij had haar gemist. Ze duwde hem tegen de muur aan, eisend.
“Over een half uur moet ik college geven,” fluisterde hij tussen haar hongerige lippen door.
“Heb je nodig,” was alles dat ze nog kon uitbrengen voordat ze haar shirt haastig van zich afschudde. Nog nooit waren ze zo gretig geweest. Al die weken die voorbij waren gegaan werden nu in deze ene ontmoeting gewrongen. Het werd er niets minder van.
Ze waren verblind van verlangen. Pas toen ze uitgeput op het bureau lagen werd ze zich weer bewust van de situatie. Ze zuchtte.
“Waarom doe ik dit toch?”
“Je hebt me nodig.” Hij raapte zijn overhemd van de grond.
“Nee, ik heb je helemaal niet nodig!” Ze gaf hem zijn riem aan.
“Waarom ben je hier dan?”
“Gewoon.” Ze deed zijn stropdas om.
“Je rende net mijn armen in. Of was dat om te bewijzen hoe goed je zonder me kunt?”
“Hou op. Ik kan er niet tegen. Ik weet het niet. Ik mis je.”
Hij kuste haar zachtjes. Ze rook in zijn nek de verslavende combinatie van zijn after shave en de geur net vrijgekomen van zijn lichaam.
“Ik mis jou ook. Kom terug.”
“Nee. Het gaat beter. Ik heb een vriend, een echte.”
“Maar niet genoeg?” Ze haatte zijn vraag die alles zo goed leek samen te vatten. Waarom had ze niet voldoende, waarom moest ze toch terug naar hem?
“Wel,” zei ze koppig. “Het is genoeg. Alleen, ik moest gewoon nog zien, wat ik voor je voelde.”
“Oh,” hij slikte. “En?”
“Niks, helemaal niets.” Even verbijsterde haar eigen situatie haar. Zij die twijfelend voor de mooiste, bijzonderste en meest onbereikbare man die ze kende, stond. En ze kon alleen maar ontkennen. Maar hoe plots ze zich het realiseerde, hoe snel het weer verdwenen was. Het waren weer Simon en zij.
“Ik ga.” Haastig vluchtte ze zijn kamer uit.
“Je vergeet je-” riep hij haar nog na, maar ze was de gang al uit. Daar stond hij, met een keurig gevouwen stropdas en een riem in zijn broek, maar zijn gulp open. Met haar roze hemdje in zijn hand.
“-hart,” maakte hij zijn zin af.

III

Ze staarde uit het open raam om in de regen zijn gezicht te herkennen. Haar laatste poging hem te hervinden was al meer dan een maand geleden geweest. Stiekem sloot ze haar ogen om zich een voorstelling te maken van hoe hij college gaf met zijn trouwring om. Terwijl zij hem heimelijk hunkerend bekeek. Hoe zijn overhemd nonchalant over de band van zijn broek hing. De krijtstreepbroek waar zij altijd zo dol op was. Hoe hij zijn handen vaak in zijn broekzakken stak. Hoe zij achter hem ging staan, zijn armen tot in zijn zakken traceerde, hij zijn hoofd omdraaide en haar vragend zoende. Een verzoek tot meer.
“Roos?”
“Simon,” prevelde ze.
“Ja,” antwoordde hij.
“Oh,” verzuchtte ze. “Jij bent ‘t.” Hij kwam naast haar in de vensterbank zitten en streelde haar blonde haren.
“Natuurlijk ben ik het.” Zijn blonde haren waaiden zachtjes met de wind mee.

Zwak zonlicht scheen de slaapkamer binnen. Als ze niet teleurgesteld was geweest door het lichaam dat naast haar lag, was het een mooie ochtend geweest. Eigenlijk was er niets mis aan hem. Hij was zelfs bijzonder mooi. Waarom konden haar gedachten dan alleen maar dwalen naar die ander zijn uitvallende haren, zijn ongezonde rookgewoonte en ruwe handen?
Het lichaam naast haar begon te ontwaken. Zo zachtjes mogelijk kroop ze uit bed, zocht ze haar kleren bij elkaar en ging ze de trap af. Met haar jaarkaart krampachtig in haar palm geklemd zocht ze de dichtstbijzijnde bushalte op.
Alles was begonnen toen ze Simon Cook voor het allereerst had gezien, op de introductieweek van haar studie. Toen al had ze zichzelf zachtjes toegefluisterd dat ze hem wilde hebben. Toen wist ze het al, dat ze niet om hem heen kon, hoe hard ze ook zou proberen. Soms verachtte ze haar eigen zelfkennis. Heel lang was het goed gegaan. Totdat ze op een punt was aangekomen waarop ze alleen nog maar vastberaden kon zijn. Het had niets met uiterlijk te maken, maar met die kolkende massa van lust die ze niet meer kon controleren.
“Hij wordt van mij, dat beloof ik je,” had ze zelfs in een overmoedige bui tegen Leonie gezegd. Ironie en zelfspot bevatten vaak een kern van waarheid, zo had ze geleerd tijdens Moderne Letterkunde. Of het nu de joint was die ze die avond daarvoor had meegekregen, of dat ze voor deze keer eens echt assertiviteit bezat, was niet duidelijk. Ze was zijn kamer ingestapt en had hem een harde kus op zijn lippen gedrukt. Ze had nog beleefd gedag gemompeld, voordat ze deur achter zich had gesloten.
Op Hoog Catharijne nam ze de afslag die ze de voorgaande jaren zo vaak bewandeld had, op weg naar college. De Dom schreeuwde haar toe dat het nog veel te vroeg was, half acht.
In een oud gerafeld overhemd deed hij de deur open. Hij had nog liggen slapen.
“Wat doe je hier?” fluisterde hij.
“Bij jou willen zijn.” Ze staarde naar de stoeptegels die haar ook leken te haten.
“En je Simon dan?”
“Ik ben zo alleen, zonder je.”
Hij zuchtte.

Hij kon haar zo nonchalant liefhebben. Zijn hele bestaan was iets nonchalants. Alsof het puur toeval was dat hij bestond. Alsof hij het niet kon helpen wie hij was en wat hij deed. Al het andere viel in het niet. Als hij ooit voor een rechtbank zou moeten verschijnen zou niemand hem aansprakelijk achten. Omdat hij gewoon niet in staat was iets anders te zijn dan dat hij was.
Was iets buiten zijn natuurlijke context om nog wel datzelfde iets? Simon zonder pak, stapels essays, verwilderde blikken en zijn Dr. Zou ze zich nog net zo gewillig op zijn bureau laten nemen als er geen man in zijn machtspositie tussen haar benen had gestaan? Zonder referentiekader misschien niet eens een referentie.
Hij was niet de man die je mee zou nemen naar een zorgvuldig gekozen weekend Parijs. Zijn bestemming zou een ongelukkig gekozen toeval zijn. Als ze ergens doorheen reden zou hij zomaar de auto voor een lokaal hotel parkeren. Alwaar zij dan sputterend de auto uitklom. “Maar ik heb morgen college Victorian detectives!” riep ze dan tegenstribbelend. Hoe hij haar dan de allesbeslissende zoen op de lippen drukte en haar Sir Conan Arthur Doyle gestolen kon worden. Studies stonden niet in verhouding tot Simon.
Soms probeerde een onwetende jongeling haar een knipoog toe te werden, aannemend dat haar partner haar vader was. Het deed haar dan een groot plezier vlak voor deze jongen zijn neus een plagende zoen van Simon af te troggelen. Dan was de toeschouwer er wel snel vandoor.
“Vind je dat nou zo leuk?” had hij gevraagd.
“Ik vind jou zo leuk.”

Hij had haar stilletjes binnen gevraagd, warme koffie in haar handen gedrukt haar vastgehouden. Zij was naar binnen gestapt, had de koffie opgedronken en snoof zijn warmte op.
“Hoe ik jou mis.”
“Hoe jij mist,” herhaalde hij.
Stil stonden ze in de keuken elkaar aan te kijken.
Zij liet haar beker op de grond vallen.

IV

Ze was gegaan. De woorden herhaalden zich in haar hoofd. Je moet gaan, het gaat zo niet langer. Ze wist wel dat niets meer ging. Nu was ze op weg. De stappen die zij zette in het groene gras. De verdorde boeketten zij verlaten zag liggen.
Daar was het einde. Het had nooit geheel voorbij kunnen zijn, behalve nu. Er was geen hypothese meer over. Geen scheiding, geen stiekeme vakantie en geen leeg bureau. Hij was weg en zij was alleen. Een leeg hart. Niemand die het gat in haar zou erkennen. Zij was niets voor de wereld.
“Kom,” Simon pakte haar arm vast. Met zijn lichtblonde haren in de schemering leek hij mythologisch. Maar haar hart lag op het gras, naast de rode roos.

Don’t want you
to leave me to the dark
Don’t need you
to tear my heart apart
Don’t do that.

De definitie van liefde

2011-04-26T17:39:00.000+02:00

MY Love is of a birth as rare
As 'tis, for object, strange and high;
It was begotten by Despair,
Upon Impossibility.

Magnanimous Despair alone
Could show me so divine a thing,
Where feeble hope could ne'er have flown,
But vainly flapped its tinsel wing.

Andrew Marvell "The Definition of Love"

Veel mannen heten Joost en hij is er een van. Hij tikt met zijn vingertoppen op zijn been. Een nutteloze bezigheid waarmee hij onbewust aan de rest van zijn coupé wil laten zien dat hij ergens te laat voor is. Die giechelende meisjes een paar banken verder mogen het jammer vinden dat ze niet meteen kunnen winkelen, maar een man zoals hij heeft verplichtingen. Sommige mensen kunnen plannen, die nemen altijd een trein eerder dan een trein die precies op tijd aankomt. Hij niet. Vandaag moet hij eraan geloven, want hij is veel te laat.

Hij realiseert zich niet eens dat hij een begerenswaardige baan heeft. Met nonchalante willekeur is Joost eigenlijk in zijn huidige positie gegleden. Het kwam zo uit. Hij is een praktisch mens, hij laat zaken op zijn beloop en ziet wel hoe het gaat. Geen echte vechter. Geen individu met zeldzame passie voor een enkel aspect van het leven.

Joost is lid van de afdeling Middelnederlands aan de universiteit. Hij vindt een soort van ledige rust in het doen van onderzoek. Maar hij is een man. Het is zijn geslacht niet eigen om enthousiaste, hoge kreten uit te slaan en een rozige blos op de wangen te krijgen wanneer het zich in zijn element voelt.

Nu is hij te laat voor een afspraak met een student van een vak dat hij geeft. Als invaller weliswaar, maar dat doet zijn prestaties geenszins te niet. Hij is best goed met mensen, maar op zo'n manier dat niemand het door heeft. Joost vraagt zich af of de student in kwestie nog wel blijft wachten. Als hij zich het goed herinnert, was het iemand die de vorige keer zijn kamer niet kon vinden.

De universiteit is gevestigd in oude sfeervolle gebouwen die als gebrek hebben dat de kamernummering meer weg heeft van een willekeurige doolhof dan van enige systematiek. Niet dat hij les geeft aan eerstejaars – nee, zijn vak is een casus waar zich grotendeels deeltijd studenten voor hebben ingeschreven.

Ze heeft meer Joosten gekend dan dat eigenlijk goed voor haar is. De eerste Joost was een jeugdliefde, een aaneenschakeling van halfslachtige tekenen van intimiteit. Het leverde haar uiteindelijk niets op. Hij was de eerste echte Joost in haar leven en zodoende had zijn voornaam sindsdien een negatieve connotatie. De Joosten die daarop volgden deden niets om iets aan deze reputatie te veranderen.

Nu wordt haar wederom duidelijk dat iemand die Joost heet eigenlijk bij voorbaat maar beter bij haar vandaan kan blijven. Al een kwartier staat ze bij zijn kamer te wachten - de juiste, deze keer. Ze is wat vroeg, maar van haar docent is nog niets te zien. Wanhopig leest ze een boek over Engelse syntaxis om de rampscenario's uit haar hoofd te bannen. Het lezen lukt niet.

Ze kijkt op haar horloge. Tien over half elf. Ze had met hem een afspraak om half elf. Officieel zou ze al spoedig naar een college moeten, dus word ze enigszins ongeduldig. De meest onwaarschijnlijke dramatische voorvallen drijven al voor haar geestesoog langs - het niet schrijven van een acceptabel onderzoek en het falen van dit vak.

Haar ratio probeert haar te kalmeren. Rustig ademen, gewoon nog even wachten, het is nog niet zo laat. Hoe logisch een vertraging ook klinkt, het lijkt haar zo onwaarschijnlijk dat het nu precies haar zou moeten overkomen. Hij gaat toch ook op tijd weg?

Met een diepe zucht kijkt ze nogmaals op haar horloge. Het schreeuwt wanhopig dat het al kwart voor elf is geweest. Ze vermaant zichzelf om nog éven te blijven wachten. Als hij er dan nog niet is, gaat ze weg.

Als ze wederom een poging waagt een zin uit haar boek te lezen, hoort ze stappen. Ze naderen haar in ongekende snelheid, want voor dat ze er erg in heeft komt hij hijgend de hoek om. Een sjaal om zijn nek geslagen, zoals alleen serieuze mensen met belangrijke banen in ultieme haast kunnen hebben. De blos, zo onmiskenbaar voor haast.

Hij glimlacht en verontschuldigt zich – de trein had vertraging. Haar hart doet een hink-stap-sprong in haar borstkas, maar ze is al lang blij dat hij er is en dat ze niet weer bij een verkeerde kamer stond.

Nog steeds lichtelijk hijgend opent hij de deur met zijn sleutel. Ze noteert in haar hoofd dat hij er zo universitair uitziet – wat vaak synoniem is voor geniaal, maar zonder fashion sense. Dat is wat haar zo van de universiteit doet houden. Iedereen is er zo briljant, maar ook zo lelijk eigenzinnig. Excentriciteit is wat de bijzondere mens van het kuddedier onderscheidt.

Terwijl ze op een stoel tegenover zijn bureau gaat zitten doet hij zijn donkerrode jasje uit. Zij heeft haar winterjas al aan – als officiële koukleum. Ze realiseert zich opeens dat mannen in haar omgeving minder last lijken te hebben van externe weersomstandigheden.

Als hij begint te praten over haar onderzoek en haar opzet, dringt het pas tot haar door dat ze zich niet eens zo goed heeft voorbereid. Door al die stress was ze het doel van het gesprek geheel uit het oog verloren.

“We moeten wel een beetje haast maken – om elf uur heb je weer college, toch?” vraagt hij.
“Nou, ik heb iets kunnen veranderen en ga ik pas om twaalf uur. Tijd zat.”

Als ze bijna drie kwartier later zijn kamerdeur achter zich dicht doet voelt ze het opborrelen.

De Bronzen Dichter

2011-04-26T17:34:00.001+02:00

― Of hij net zo’n literair genie is als Poesjkin.
John grinnikt en realiseert zich niet eens hoe sterk zijn ego gestreeld wordt door haar woorden. Nee, denkt hij. Niet alleen is zijn poëtische kennis van de klassieke Russen onder de maat, ook houdt hij niet van vergelijkingen.
“Iets kan pas in een goed perspectief gezien worden als het in de juiste context geplaatst wordt. Vergelijken is natuurlijk. Iets kan niet iets zijn zonder iets anders,” suggereert ze. “Ook al zou ik dat natuurlijk wel willen,” voegt ze er haastig aan toe.
John poogt de juiste woorden te vinden. Hij heeft voorbeelden en invloeden, maar hij wil het liefst geen namen aanhalen. Iemand die zichzelf op hetzelfde voetstuk plaatst als grootheden zoals Poesjkin of Brodsky ― dat is niet alleen gevaarlijk, maar ook beangstigend.
Hij schudt zijn hoofd.
“Nog koffie?” wenkt hij als de serveerster enthousiast langs dartelt. Ze knikt en glimlacht.
De situatie doet hem stiekem denken aan Hemingway. Mocht een onbekende hen zo zien, dan zou deze er een groot dramatisch verhaal omheen kunnen spinnen. Een Doornroosje die haar perfecte leventje langzaam aan elkaar spint van pluizige fantasie. Hij spint niet, hij leeft.
“Aan wat voor zaken ontleen je zoal je inspiratie?” werpt ze op, met een veelbetekenende blik. Hij ziet aan haar ogen dat ze iets verwacht ― iets moois. Hoe passief agressief: wel vreemdgaan, maar geen blik kunnen teleurstellen.
“Vrijwel onmogelijk te definiëren. Een kat, een fiets of een stad. Mensen, zelfs ook, soms. Maar het is geen object – het is een gevoel. Iets ultiem individualistisch dat ik probeer om te zetten in woorden, ritme en vorm.”
“Liefde, dus.”
“Eigenlijk niet.” Hij blaast langzaam zinnenprikkelende wolkjes sigarettenrook uit. Alsof hij direct uit een cultfilm is geslopen. De onbereikbare man pur sang.
“Alles is liefde. Hoe een hekel je er ook aan mag hebben ― het is overal.”
“Ik heb geen hekel aan liefde, waar je dat idee dan ook vandaan hebt.”
Ze haalt haar schouders op. “Het erkennen van een dictatoriale macht betekent nog niet dat je eraan toegeeft.”
Hij is koppig. “Nee.”
Ze vreest zijn angst voor haar. Als hij eens wist ― als zij eens haar gedachten had gewist.
De overeenkomst tussen hoop en wanhoop loert onvervaard als hij overweegt een einde aan de ontmoeting te maken. Een ervaren man, poëet zonder woorden, zoekt onbeschrijflijke vrouw om leven te beademen. Man ontvangt schalks rondzoekend meisje zonder ware Lolita-achtige leeftijd. Zijn hoop haalt verloren de schouders op.

Zonder hoffelijk te zijn houdt hij de deur voor haar open.
Lieflijk lacht ze haar lippen los en wappert haar de lucht in.

De februarinacht is koud en ruikt niet naar winter. Met de juiste belichting is hij een donkere machtige man uit criminele tijden, in zijn lange mantel. Ze draait zich niet om, kijkt hem niet diep in de ogen en raakt hem niet aan ― zelfs niet subtiel.
“Nou.” Hij zucht. “Dankjewel. Het was ― fijn.”
Ze knikt en kijkt hem aan. Een pokdalig gezicht leek nog nooit zo mooi en begeerlijk. Ze wil het voelen, hebben en nooit meer loslaten ― maar tegelijkertijd wil ze alles behalve hier zijn. Realiteit en nabijheid beangstigen haar meer dan ooit tevoren. Nu kan ze niet meer wegrennen. Het is te echt.
“Dag.”
Loom lijken de lippen over haar wang te lopen.
Belachelijke gedachtes vliegen door zijn hoofd.
Geen muziek of tintelingen ― slechts ruwe lippen die verdwaald lijken.
Haar hoofd denkt aan rationele dingen.
Hij wikt, weegt en verliest. De lippen zijn niet meer en hij kijkt haar aan. Ze probeert een houding te zoeken, maar nooit eerder stond ze in een donkere stad met een man die ze graag wilde hebben.
“Realiteit is vies,” oppert ze.
Hij knikt.
Pas nu ziet ze dat hij leren handschoenen draagt. Met een hoge hoed en een stok erbij ― spint haar geest.
Met haar bruine leren handschoenen pakt ze zijn rechterhand. Leer op leer. Door dierenhuid heen kloppend mensenlichaam voelen.
Hoe een mens veel verleidelijker is met kleren aan, zonder glimmende naaktheid ― zo teder is een aanraking zonder vel. Een muur van overleden koeien tussen fluisterende jongelingen.
“Morgen weer vroeg op,” probeert hij zich te verontschuldigen.
“Tot dan.” Ze laat zijn in handschoen gestoken hand los. Hij loopt.
Als ze zwaait voelt ze zich lullig.
Verstijfd kijkt ze toe hoe de donkere gedaante steeds verder bij haar vandaan loopt. Hij bewandelt de weg naar haar hart.
Iedere meter vergroot de afstand, de onbereikbaarheid ― iedere stap maakt hem meer begerenswaardig.

Poes kruipt onder zijn kin zodra zijn hoofd het kussen raakt. John zucht. Ook hij moet eens gaan leren spinnen.

Depressief zijn - en waarom niemand het snapt

2011-04-22T12:11:00.000+02:00

Soms sta ik 's morgens op en dan wil ik er niet uit. Niet omdat ik lui ben, een kater heb of omdat ik gewoon geen zin heb om de hele dag op het werk te zitten. Nee, het is dan gewoon, omdat ik de zin er niet in zie. Niet alleen het opstaan, maar ook de dag, het leven an sich. Dan wil ik de hele dag - of een paar weken - onder mijn dekens in bed liggen en alles vergeten. Het liefst gewoon ophouden met bestaan.

Depressief, ach dat is toch een dipje

Mensen die zelf het gevoel van depressiviteit niet kennen, die snappen dat niet. Die proberen met goedbedoelde opmerkingen te motiveren. Want er is toch niets ergs gebeurd? De zon schijnt! Het is bijna weekend!
Maar in mijn hoofd maakt dat niet uit. Er hangt alleen maar een grote donkergrijze wolk van ongelukkigheid. Je voelt je door en door ongelukkig en probeert op een klein koord naar de overkant te balanceren, maar kan ieder moment door een kleine windvlaag of een onschuldige vlinder naar beneden storten.

Als dit voor de driehonderste keer gebeurt, weet je natuurlijk dat het op een dag weer ophoudt. Dat de wolken weer wegtrekken en de zon in je hoofd weer gaat schijnen. Maar hier iedere keer opnieuw doorheen te moeten, is een moeilijke lijdensweg.
Als je je been gebroken hebt, snappen mensen waarom je de trap niet op kan. Maar als je depressief bent, snappen mensen niet waarom je niet normaal blij kan zijn.

Van ultiem geluk naar intense depressiviteit

En dan een paar weken later, trekt opeens de bewolking weg en kan ik als nooit tevoren als een doldwaze blije wezel ronddartelen. Als je dan weer zo blij bent (hello, bipolar) vergeet je ook direct dat je je ooit zo ziekelijk slecht voelde. Wat het voor jezelf én voor andere mensen alleen maar moeilijker maakt om überhaupt te begrijpen wat er aan de hand is, als je weer in het diepe donkere gat geworpen wordt, nadat je nog wanhopig "this is Sparta?" probeert te prevelen.

Social Media: Hoe werkt het?

2011-04-20T16:22:00.001+02:00

Duidelijk genoeg, toch?

Waarom word ik gevonden met Google, maar niet met Bing?

2011-04-20T10:28:00.002+02:00

Ik heb zo'n ding dat ik grote, machtige en vooral Amerikaanse merken niet zo fijn vind. Ik voel me gebruikt, misbruikt en ben achterdochtig. Ja, schrijft ze op haar MacBook terwijl een iPhone er naast ligt. Ja, ook Apple vind ik eigenlijk vlerkachtig - ik hou niet van bedrijven die mij dwingen privacy informatie (hello, Facebook) actief te verstrekken. Anonimiteit is ook een deugd.

Blogranking in Google

Google is natuurlijk het nieuwe monster. Aanvankelijk leuk, lief en lekker independent, maar tegenwoordig met duizenden Googlers all over the world een massief business empire. Een zeer ontransparant empire, waar je vrijwel (vooral als kleinere website grootmacht) nooit in direct contact met een medewerker van Google kan komen. Not very nice.
Maar een ding doen ze acceptabel, en dat is dingen zoeken en vinden. Alhoewel de hele online wereld de naweeen van de panda nog voelt, zoekt Google nog steeds veel beter dan wat dan ook. Vooral Bing. Zo heb ik bijvoorbeeld enkele websites die netjes ranken in Google. Het is allemaal unieke en home-made content, met een subtiel-slimme approach tot SEO. In Google ranken deze websites heel decent voor de niche keywords waar ze voor geschreven zijn.

Met een blog ranken in Bing

Maar in Bing komen de grote landingpages van mijn websites niet eens op pagina 1 of zelfs 3 voor. Zelfs als ik zoek op exacte tags en keywords dominant aanwezig op de sites in kwestie. En na enigszins research te hebben gepleegd kom ik erachter dat Bing niet houdt van blogs. Niet van websites die regelmatig tekst produceren op een blog-based formaat. Dus geen enkele van mijn online présences worden normaal in Bing geindexeerd.

Vooral als je een Google-gerelateerd formaat (zoals blogspot) of Wordpress gebruikt, houdt Bing niet van je websites. Daarom moeten alle arme bloggers out there maar hard hopen dat Google nog lang aan de top blijft. En geen panda's meer op ons af vuurt.

Typisch Hollandse tragiek

2010-07-12T10:52:00.000+02:00

Na de meest teleurstellende, frustrerende en geel (in plaats van oranje) gekleurde finale van het WK, was het voor mij helaas nog niet klaar met de authentieke Hollandse tragiek. Want toen ik vanmorgen - na een lange nacht in een kamer met een gemiddelde temperatuur van rond de veertig graden, zonder ventilator en andere koelsystemen - op stond en naar mijn werk wilde fietsen, kwam ik tot de dramatische conclusie dat allebei mijn fietsen een lekke band hadden.

Lekke band? Geen probleem!
Helaas in Berlijn wel. Een van mijn twee fietsen is namelijk een ouderwetse Union fiets, afkomstig uit Holland. Dat soort fietsen repareren Berlijnse fietsenmakers niet. Geloof me, ik heb het meerdere malen geprobeerd. Deze fiets lijdt namelijk ook aan een defect achterwiel (een acht-vormig slag in het wiel) - en dat wiel kunnen ze (zegt men) dan niet loskoppelen omdat ze niet over de juiste hardware beschikken.
Mijn tweede fiets komt van de Mauerpark markt, een bekende upscale rommelmarkt waar je iedere zondag troep, kleding en dus fietsen kunt kopen. Daar kocht ik ongeveer een jaar geleden mijn roze roestgedrocht voor veertig euro. Een tweedehansje zonder al te veel comfort of poespas. Een keer liet ik een band al eerder repareren, dat kostte me 20 euro - de helft van de oorspronkelijke aankoopprijs. Vandaag de dag is mijn roze fiets verroest, de standaard afgebroken, de ketting aan zijn eindje, doet de handrem het niet meer en blijft mijn broek regelmatig aan een losse bout hangen (dat kosste me al twee broeken). Of ik daar nu nogmaals twintig euro in wil investeren?

Een nieuwe fiets?
Het lijkt mij dus in beide gevallen niet zeer rendabel naar een fietsenmaker te gaan. Daarom ben ik me aan het inlezen op Gazelle fietsen in Berlijn. Die worden hier namelijk ook lekker verkocht. Alleen zijn de ouderwetse (en comfortabele) omafietsen tegenwoordig toch wel duur geworden.
Maar - ik hou gewoon van omafietsen, omdat het wat mij betreft dé perfecte stadsfiets is. Je kan er gemakkelijk op en af, het zadel is relatief laag en daardoor stop je snel en ben je flexibel als je eens overvallen wordt door een idiote fietserd of - more likely - automobilist. Ook heb ik een voorkeur voor fietsen zonder versnellingen en handremmen, omdat iedere ervaren fietserd weet dat íeder extra draadje een extra risico is dat snel kapot kan gaan. Gewoon lekkere stabiele terugtrapremmen en wat harder doortrappen als je een berg op fietst is genoeg voor mij.

Alleen heb ik dus op dit moment écht geen vervoermiddel en kan ik nergens heen, behalve met de voet. Dat is verdomd frustrerend in een grote stad tijdens een hittegolf.
Daarom ga ik vandaag een bezoek brengen aan de fietsenwinkel (op loopafstand) waar ze Gazelle fietsen verkopen. En in plaats van überhaupt ooit nog op vakantie te gaan, investeer ik dan maar in een longlasting transportmiddel...

Klussen met Roos

2010-07-09T14:39:00.002+02:00

Het is hitsig in Berlijn. Heet. Warm. Kokend. Ongelofelijk hard werpt de zon zichzelf iedere dag - sinds enkele weken - meedogenloos op alle huizen, straten en onschuldige hoofdjes in de Duitse hoofdstad. De stenen zweten.
En ook mijn huis, dat strategisch zich op zo'n locatie bevindt dat ik vanaf zonsopgang (toch wel een uurtje of vijf) tot aan 12 uur hardcore de zon bij mij binnen heb komen. Verrukkelijk in de koudere maanden, maar toch wel een marteling in de zomertijd.

Slapen in de hitte
Na het succesvol africhten van mijn dier, kan ik met een gerust hart 's nacht de balkondeuren open laten staan. Maar, doordat de deuren open staan, kan ik mijn gordijnen niet dicht doen - wat betekent dat ik 's morgens vroeg vanaf 4.45 een volle zon in mijn snuitje heb.
Mijn probleem is: ik heb niet echt gordijnen.

De problematiek van het klussen
Berlijnse huizen hebben reusachtige ramen - voor een gordijnrails vast te hangen heb je daarom een echte reus nodig. Ook heb ik onder mijn ramen mijn gasverwarming, waar je absoluut niets boven mag hangen. In de maanden dat hij namelijk ingeschakeld is, wordt het oppervlakte boven de verwarming héél warm. Een gordijn zou in dit geval al snel tot een verbranding leiden.
In de keuken, hebben mijn vader en ik ooit nog een dappere poging gewaagd een houten luxaflex op de hangen. Dat ging niet, omdat de muur te poreus was om in te boren en goed iets op te kunnen hangen.
In principe geen probleem - behalve nu. Maar al te graag zou ik een gordijntje of luxaflexje voor mijn ramen hangen om de zinderende zon te dwarsbomen.

Dus, bekokstoofde ik een cunning plan. Helemaal bovenaan ging dus niet, en lange gordijnen waren ook out of the question. Maar wat als ik dan eens op de tussenliggende kozijnen (mijn ramen bestaan namelijk uit twee delen) probeer de bevestiging van de luxaflex aan te brengen? Zie de onderstaande illustratieve visualisatie.

De paarse lijn ligt hier op het eerder genoemde 'tussenliggende kozijnstuk' en bestaat uit hout. Daar zou het niet al te moeilijk moeten zijn - lijkt me.

IKEA: de hel op aarde
De geniale concepten zweefden aldus hoopvol door mijn hoofd - maar nu moest ik nog even doeltreffend en praktisch te werk gaan. Want waar haal je dat soort spul? Sluw had ik afmetingen op een papiertje geschreven en daar ging ik mee aan de google. Mijn eerste instinct was natuurlijk de Ikea. Maar sinds in de afgelopen weken niet alleen mijn Lush obsessie mij in zijn macht had en mijn horloge kapot ging, kan ik financieel gezien gewoonweg geen bezoek aan de Ikea aan.
Ik ken het maar al te goed. De simpele wens een gordijn te kopen en na drie uur sta je buiten met drie volgepropte blauwe tassen met waxinelichtjes (die waren toch bíjna op), drie nieuwe lampjes (die staan dan zo leuk, daar, in dat hoekje), vierendertig nepplantjes (zo lekker makkelijk), een nieuw kleed (die andere was wel aan z'n eindje, hoor) en een hele nieuwe kookuitrusting, servies én een verse dekbedhoes. Ja, dat had je allemaal nódig.
Oh - alleen de gordijnen vergeten. Naja, dat komt dan volgende keer wel.

Dat risico wilde ik dus niet lopen. Om niet te vergeten dat het ultiem warm is, en ik wel iets leukers kan bedenken dan met de S-Bahn naar Südkreuz te reizen om aldaar met plastic zakken rond te gaan sjouwen tussen hordes ijverige huisvrouwen en gillend kroost.
Neen.

Hollandse Glorie
Maar Berlijn is ook net Nederland. Want Berlijn heeft een Xenos. In Neukölln, in een winkelcentrum. Waar je als Hollander de zo vertrouwde voordelige decoratiefaciliteiten voor je woonruimte kan aanschaffen. Daar komt ook o.a. mijn douchegordijn vandaan. Een plek waar je goedkope luxaflexjes kan fixen en waar ze ook nog vliegwerende gordijnen voor op je balkon verkopen.
Een walhalla, voor mij, op dit moment.

Dit weekend, wordt mijn do-it-yourself doehetzelf weekend. Op de planning staan o.a. het verwijderen van een vervelend verrot vlonder op mijn balkon en daar kunstgras te installeren en ook eindelijk eens mijn door het dier kapot gemaakte palmobject bij het vuilnis te zetten. Om vervolgens te vervangen voor een nieuwe verse palm, die dan om een verhoging (anti-dier) komt te staan.
Vanaf maandag ongetwijfeld hilarische verhalen over bloed. vleeswonden en domme berekeningen.

TV serie tip: True Blood

2010-07-02T13:07:00.002+02:00

Ik hou van mijn MacBook en series kijken. Ik zorg dan meestal dat ik minstens een hele serie heb, zodat ik lekker obsessief veel afleveringen achter elkaar kan kijken op de bank als ik daar behoefte aan heb. Ik ging al door vele dozijnen aan intrigerende series heen.
Een aantal maanden geleden baande ik mij op die manier door seizoen 1 tot en met 4 van de geniale serie Dexter heen. Ja, die serie met die 'moordenaar'. Je denkt de eerste twee afleveringen eventueel nog: huh? Maar daarom bijt je dus door en kijk je in één rits alle vier seizoenen en dan word je gewoon verliefd.
Maarja, dan heb je dus altijd zo'n postnatale-serie depressie als je weet dat je nog lang moet wachten op het volgende seizoen. Dan ga je aan een soort van serie withdrawl lijden.

Yum, True Blood

En toen was het dus tijd voor nieuwe, verse series. Ik was bewust op zoek naar een serie die al minstens enige seizoenen liep, zodat ik er met een lekker tempo even mee vooruit kon. En ik ben verliefd op Anna Paquin sinds The Piano en X-Men - ik vind haar een van de meest mooie en verrukkelijke vrouwen ter wereld. En daardoor werd ik dus geattendeerd op het bestaan van de serie True Blood - slechts één van de vele voorbeelden van de recente vampire rage. Maar het verschil met een filmserie whose name shall not be mentioned en de old school Buffy series is dat True Blood de vampierwereld uit het horror of occulte haalt door the vampire in de normale wereld te situeren. In True Blood zijn vampiers namelijk de kast uit gekomen ("coming out of the coffin") en kunnen ze op synthetisch bloed leven zonder mensen te doden.
Het resultaat is dat True Blood een spannende en interessante serie is (met mooie correcte verwijzingen naar de eeuwenoude mythes) zonder tacky of overmatig Hollywoods te worden. En met een cast bestaande uit Anna Paquin, Michelle Forbes en de werkelijk om op te vreten Zweedse snygging Alexander Skarsgard, is het ook zeker een lust voor het oog. Om nog maar te zwijgen over de verrassende erotische (maar wederom niet tacky) scenes.
True Blood zit op dit moment in zijn derde seizoen en is een van de meest succesvolle series van HBO. Ook als je niet into the vampire thing bent - écht een aanrader!

Basics

True Blood speelt zich af in het kleine typische Southern village Bon Temps in de Amerikaanse staat Louisiana. De minderheid des vampiers proberen gelijke rechten te verwerven in de hedendaagse maatschappij, maar veel conservatieve groeperingen (o.a. de gelovigen van dagen) vinden dat de 'dode' vampiers geen recht hebben een plaats in de samenleving naast de 'normale' mens. "God hates Fangs" is een van de one-liners in de serie die de dynamiek tussen vampiers en mensen illustreert (doet denken aan "God hates Fags", natuurlijk).
The vampire staat niet alleen voor het ondode, maar ook voor buitensporige seksualiteit. Zo is vampierbloed een extreme vorm van drugs waar stiekem in gedeald wordt en zijn er "fangbangers" - vrouwen en mannen die met vampiers omgaan om door het gebeten (en besekst) te worden.
Onze protagonist is Sookie Stackhouse (Anna Paquin), een lief meisje dat in de diner van Bon Temps werkt en als enige 'flaw' heeft dat ze de gedachtes van andere mensen kan horen. Op een dag komt dan vampire Bill de diner binnen en merkt Sookie dat ze zijn gedachten niet kan horen. Als zij hem dan later redt van twee mensen belust op vampierbloed, onstaat een bijzondere band...

En voor alles spannende intrigues, moord, doodslag en speurtochten en geniale ontdekkingen verwijs ik je toch echt door naar de serie! Prepare to be amazed!

Lush, Lush, Lush!

2010-07-01T10:04:00.005+02:00

Okee, normaliter ben ik niet iemand die zogenaamde shop of beauty blogjes schrijft. Maar nu moet ik hier toch echt even iets over kwijt. Ik heb namelijk recentelijk een nieuw concept ontdekt waar ik echt niet meer zonder kan. Namelijk de Lush.
We kennen de Lush vooral als die winkels die je overal in de UK tegenkomt en waar de geuren je al 100 meter buiten op straat tegemoet komen. Die winkels met die gekke, opvallende (en ook best prijzige) zeepjes. Die winkels die ik altijd een beetje too much vond.

Tartende acné
Ik heb namelijk al mijn hele leven behoorlijk veel last van acné (gehad). Vandaag de dag is het na veel intense pillenkuren bij de Nederlandse dermatoloog (na ook alle agressieve apothekersreinigers en pilletjes te hebben doorlopen) enigszins acceptabel. Maar nog steeds ben ik erg gevoelig voor vettige substanties op mijn huid en heb ik nog onderhuidse onrust. Enfin, enfin - daardoor mijd ik alle vormen van troep die de gemiddelde vrouw zo graag op haar snuit smeert. Geen foundation, geen poeders, geen crème. In plaats van een dagcrème zweer ik al jaren bij de zogenaamde slakkengel en aloe vera gel. Een gel is namelijk heel licht en absoluut niet vettig. (Het nadeel hiervan is dan wel weer dat de huid snel uitdroogt en ik vaak een beetje een schilferige look heb. Maar: liever droog dan pukkels.)

Zeep?
Een paar weken geleden kreeg ik hoogstaand bezoek uit Nederland en ik wilde een extra goede indruk maken. Dus ik flopste de Lush in om een lekker ruikende zeep voor in de douche te halen. Niet zo zeer voor het gebruik, maar in ieder geval om er voor de zorgen dat er een verleidelijke walm in de badkamer zou hangen. Ik koos de kruidige Karma zeep, die mij herinnerde aan de cola lollies van vroeger.
Maar ik wilde nog iets anders, iets spannends uitproberen. En toen zag ik de shampoo Big staan. Een grote zwarte typische Lush pot die vol zat met een massa van grof zeezout en die ruikt naar een mengeling van citrus en een mojito. Ik was verkocht. De shampoo zou ook nog extra volume aan je haar beloven, maar ik vond de geur al genoeg.

Zout in je haar
Eenmaal thuis spring ik natuurlijk bij de eerste de beste mogelijkheid enthousiast onder de douche en pruts in de zwarte pot open. Het is even wennen om 'uit een pot' een beetje shampoo te pakken in plaats van een fles uit te knijpen, maar ik ben dol op een vernieuwende en intense douche ervaring. En de geur! Heerlijk! Tijdens het inschuimen sta je echt vrijwel zo extatisch als de oude herbal essences reclame te kreunen. Het schuimt heerlijk en ook na het uitspoelen blijft de geur lang in je haren hangen. Maar nog het meest verbazende van de shampoo is dat hij ook écht het big! volume geeft dat vrijwel 50% van de shampoos in de drogist beloven maar nooit beloven. Je haren worden heel zacht en echt een stuk luchtiger en volumineuzer dan ik gewend ben. Nu heb ik ook vrij dun haar dat behalve door hevig opmousseren of een nieuwe haircut niet snel in een volume-pose springt.

Uitproberen = kopen
Maar het is nog niet afgelopen...

Want je krijgt namelijk bij een Lush aankoop altijd iets om te proberen mee. Of je mag zelf iets uitzoeken wat je graag wilt testen of je krijgt een of twee 'standaard' uitprobeer verpakkinkjes. Bij mijn eerste aankoop kreeg ik een klein potje Aqua Marina (een puree-achtige reiniger) en een zwart blokje à la houtskool passend genaamd Coal Face dat ook een reiniger is.
Voor de lol stond ik een avond onder de douche het zwarte blokje over mijn snuit te wrijven - zoveel kan het toch niet kwaad, dacht ik? En lo and behold: na het douchen kijk ik in de spiegel en merk ik hoe fijn rustig mijn huid er uit ziet. De daaropvolgende dagen gebruik ik braafjes meer Coal Face en het effect blijft aanhouden. Een hele fijne, kalmerende reiniger zonder gekkigheid.
Daarom sta ik een paar dagen later natuurlijk weer in een Lush winkel om een groot blok Coal Face aan te schaffen. En terwijl ik daar ben, sta ik ook de gezichtscrèmes (moisturisers) uit te testen. Maar ze hebben er zoveel, en alle beschrijvingen klinken wel passend. Een crème tegen huidveroudering? Ja graag! Maar een zonnebescherming? Ook fijn! Of juist een weldadige crème? Ja, ook! Al met al: bomen en bos.

Gorgeous things
Maar de medewerkers bij de Lush kennen hun producten van voren naar achteren en zijn daardoor ook handig en informatief bij het uitzoeken van een product. Na de beschrijving van mijn huidangsten, werd mij Gorgeous en Imperialis aangeraden en in twee kleine potjes kreeg ik een proefbeetje mee om uit te proberen. Gorgeous is de allerduurste crème van Lush (het kost in Duitsland 61,50 euro voor een potje van 45 ml) en ook de andere crèmes zijn behoorlijk duur met prijzen van 16,90 tot aan 41,50. Maar ik ben dan ook wel weer zo'n consument die denkt: als het werkt, waarom niet? Genoeg geld dat ik over mijn hele leven verspreid gespendeerd heb aan producten die goedkoper waren maar uiteindelijk niets deden en onverrichter zaken weggeworpen werden. Ik testte Gorgeous enkele dagen en zag het al gebeuren. Natuurlijk is de duurste crème de lekkerste en de beste. Mijn huidje werd niet droog, maar ook geen geenszins pukkelig en juist rustig van dit gorgeous product. Lijdzaam keek mijn portomonnee toe...

Bio
Het punt waar ik op dit moment vooral een sucker voor ben is dat Lush geen troep gebruikt. Misschien komt het wel omdat ik in Prenzlauer Berg woon - het beruchte Berlijnse bezirk waar de biologisch etende vegetariers in hun bio-industrie-vrije geitenwollen sokken rondlopen - maar ik ben slachtoffer gevallen aan the bio-experience. Bij Lush zijn de producten allemaal soortement van home-made, met biologische (en veel ook puur veganistische) ingredienten die duidelijk op ieder potje te lezen zijn. En het klinkt als een cliché: maar je merkt het echt! Ongeveer alles bij Lush is heerlijk lush is zijn geur, smaak en wrijf/ was en masseerervaring.

You don't need it, but you need it
Zo hebben ze een roze lipscrub (Bubblegum Lip Scrub) van suiker, waar je heel lekker en zacht je lippen mee kunt scrubben (tegen van die vervelende velletjes als je last hebt van droge lippen) en die je vervolgens gewoon op kan eten! Met de werkelijk scrumptious geur van die typische roze kauwgumballen. Dat soort dingen, van die producten waarvan je heus wel weet dat je er best zonder kán leven, maar tegelijkertijd wíl je het niet.

Enfin, enfin. Het lijkt op een grote Lush marketing truc, maar neen - ik ben niet van carrière gewisseld. Ik wilde slechts mijn euforie delen. In de afgelopen dagen heb ik oude drogisterij artikelen verworpen voor de Lush sensatie en voor de eerste keer sinds jaren krijgen mijn benen ook eens hun much-needed vochtinbrengend genot.

Waar ik tot op heden slachtoffer aan ben gevallen:

Big! shampoo
Karma zeep
Coal face reiniger
Sympathy for the skin body cream (met vanille en banaan, yumyum, doch subtiel!)
Babe reiniger (alleen in Duitsland, limited edition - intense klei-achtige reiniger tbv. vleesloos leven)
Mask of magnaminty (minty, dik en reinigend kleimasker, zo'n klassieker)

En spoedig wordt dus ook Gorgeous aangeschaft. Ik heb een klantenkaart and I am not afraid to use it.

De anticonceptiepil voor vrouwen ouder dan 21 jaar verdwijnt uit het basispakket

2010-06-22T09:10:00.005+02:00

Nieuws van dinsdag 22 juni 2010.

Een van de meest stomme, slopende, dure en verschrikkelijke dingen in Duitsland vind ik het gebrek aan een vergoeding voor de pil. In Duitsland wel bekend als de antibabypille, die mooi beschrijft waar hij voor gemaakt is. Als je als vrouw in Duitsland aan de anticonceptie wil, moet je iedere drie maanden naar de Frauenarzt voor een controle (waar je minimaal 10 euro aan Praxisgebühr voor betaalt) en vervolgens haal de pil op bij de apotheek, alwaar je niet alleen de kosten van de pil voor eigen rekening moet nemen, maar ook nog een servicevergoeding voor de apotheek. Er zijn geen vormen van verzekeringen in Duitsland waar je wél de pil vergoed kan krijgen.

Daarom denk ik regelmatig weemoedig terug aan de fijne zorgstelselige voorzieningen in Nederland. Alwaar de pil een basisrecht is voor iedere vrouw en je geen extra bijkomende kosten hebt en niet gedwongen wordt iedere aantal maanden met de benen wijd te gaan bij de gynaecoloog.
En nu is dat dus ook verleden tijd en is een van mijn meest prangende en praktische redenen naar Nederland terug te komen als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat, in combinatie met schrikbarende PVV stemresultaten stemmen mij nu niet bepaald gerust over de toestand en toekomst van het Nederlandse politieke klimaat.

Iedereen doet altijd aan safe sex
Ik vind het behoorlijk belangrijk en essentieel dat een vrouw - ongeacht beroep, opleiding, inkomen en achtergrond - altijd beschikt over mogelijkheden om aan anticonceptie te doen. Condomen scheuren en hersenen zijn soms beschonken. We kunnen nu wel collectief populair doen alsof we allemaal iedere dag netjes een condoom gebruiken, maar dat is gewoonweg hypocriet. Iedereen is wel eens dom, een condoom gaat wel eens kapot en soms heb je gewoon een betrouwbare partner - maar dat wil niet zeggen dat je behoefte hebt aan een baby.

Iedereen kan de pil betalen
Geld is nu eenmaal een drempel voor heel veel mensen. Die denken dat als ze al een condoom gebruiken, ze best besparen kunnen op de pil. En je zult nog verbaasd staan over het aantal mensen voor het zingen de kerk uitgaan nog als een voorbehoedsmiddel toepast. Sommige mensen zijn ook gewoon niet zo slim, of zien niet direct de gevolgen in van het niet gebruiken van anticonceptie. Daarom is het extreem belangrijk dat alle vrouwen een even gemakkelijke toegang tot de meest betrouwbare en wijdverbreide vorm van anticonceptie hebben: namelijk de pil.

Jongere, onervaren, onopgeleide en ook hoog-intelligente maar even zo domme of op lust beluste personen laten zich nu eenmaal gemakkelijk meeslepen in het moment suprème van hitsige nachten tussen satijnen lakens. We zijn allemaal zwak als het gaat om vleselijke lusten en iemand die zegt van niet, die liegt gewoon.

Ongewenste zwangerschappen en heftige abortussen
Zonder pil in het basispakket voor alle vrouwen krijgen we meer morning after pillen, meer abortussen en meer ongewenste kinderen. Uiteindelijk is de rekening daarvan véél hoger dan heel vrouwelijk Nederland van de pil te voorzien. Wat is het toch met overheden en politiek en het korte termijn denken? Ik word er verdrietig van...

Beschermingspersoon

2010-05-31T06:22:00.000+02:00

Zijn knokkels zijn spierwit van angst. Krampachtig zijn de donker behaarde vingers dicht tegen elkaar geklemd in de vorm van een vuist. Zijn rechterhand houdt hij voor zijn mond. Anne ziet dat hij op zijn duim bijt. Hij durft haar niet aan te kijken. Te bang voor de emotie. Nutteloze en vooral onpraktische emotie die hen niet verder zal brengen.

Ze weet precies hoe hij ruikt.

De zaal is vrij leeg. Zijn ouders zitten in de hoek en een verdwaalde journalist van een regionaal dagblad zit op een spannendere zaak te wachten. Dit is helemaal niet spannend. Voor niemand, behalve voor hen.
De familie van het slachtoffer is er niet. Dat is maar beter zo, denkt Anne. Dat het gebeurt is, dat trekt niemand in twijfel. Maar dat hij er voor gestraft moet worden, nog meer dan hij al is - dat snapt ze niet. Misschien is wel heel egoistisch dat ze constant bijtend denkt aan hoe belachelijk oneerlijk de wereld is door hem van haar af te willen nemen.

De nacht dat hij het heel zachtjes in haar oor fluisterde, voelde Anne haar wangen rood worden. Ze wilde huilen, gillen en hem op de vloer smijten. Godverdomme, was het enige heldere woord dat zich toen in haar hoofd vormde.
Ze grepen elkaar wanhopig vast, kusten uit pure afleiding en ze probeerde zijn wonden weg te likken, weg te zuigen. Tot aan die avond hadden ze alleen maar veilige seks gehad. Anne was daar altijd heel duidelijk in. Ze had principes, hield van veiligheid en ze zouden binnenkort samen een test gaan doen. Die avond was alles weg, opeens. Geen toekomst meer, alleen maar holle hoop en lege beloftes. Zonder na te denken kroop ze op hem, kuste de tranen weg en duwde hem hard bij haar naar binnen. Hij probeerde nog tegen te sputteren.
"Ja, ik doe iets doms, nu," antwoordde ze op zijn gespartel. Maar het maakte nu niets meer uit. Ze wilde hem zo veel en zo intens mogelijk aan haar binden. Nooit meer laten gaan. Dan zouden ze hem ook nooit mee kunnen nemen.
In elkaars armen, met opgedroogde zoutplekjes op hun wangen, vielen ze die nacht in slaap. Intens gelukkig, maar doodsbang.

Hoe kunnen andere mensen zo'n zorgeloos leven leiden, vraagt ze zich af als ze lijkbleek in de tram staat. Haar haren kamt ze al weken niet meer, haar wimpers hebben al tijden geen mascara meer gezien en de enige reden dat ze nog onder de douche gaat staan is omdat ze altijd hoopt dat het kokende water haar geheugen wist. Waarom mogen andere mensen hun liefde behouden en waarom wordt zij getart met hem en vervolgens weer gedwongen gescheiden? Anne weet als geen ander dat het leven oneerlijk is en dat zwelgen in je eigen ongeluk alleen maar destructief is. Maar nu kan ze niet anders. Een intens donkerzwarte wolk heeft zich boven haar hoofd gevormd.
Ze was sterk voor Simon, al die tijd. Voor hem was het moeilijker, dacht ze altijd. Maar het was juist aan onmacht, haar allesverzwelgende wens om hem gewoon te dwingen met haar te vluchten, waar ze het hardst aan bezwijkt.

"Ga met me mee. We gaan naar Zuid-Amerika, kopen een groot stuk land en gaan koffiebonen verbouwen. Met een groot huis. Vol met dieren en kinderen. Alles."

Maar hij schudt altijd zijn hoofd, kust haar en zegt dat haar fantasie te levendig is.
Waarom hij niet wil, snapt ze niet. Hij zegt zelf, dat hij de tijd niet gaat overleven. Dat hij bang is een slecht mens te worden. En zij weet, dat zij ook al die jaren niet overleeft. Dat kan ze niet.

Zij zou alles voor hem overhebben. Ook al kennen ze elkaar geen jaren. Anne heeft geleerd het leven bij de ballen te grijpen, indien nodig. En nog nooit is ze zo gelukkig geweest als met hem. Daar zou ze alles voor doen. Ook al is het idioot. Liever hard vallen, dan nooit durven springen. Echt, alles.

Douchen met mannen

2010-05-26T14:52:00.002+02:00

Om stipt elf uur staat hij zwetend voor haar deur. Zij heeft haar pyjama met kleine hondjes erop aan en mompelt gemaakt verlegen "hoi". Ze overhandigt hem behulpzaam een glas water, wat hij met twee grote slokken leeg drinkt. Dan begint hij meteen de vochtige kledingstukken van zijn lijf te stropen. Ze ziet de straaltjes zweet over zijn voorhoofd zijn hals in lopen en volgt met haar vinger de reis van de druppels in zijn nek. Hardhandig pakt hij haar vast, kust haar en zet haar in de badkamer. Alleen zijn sokken heeft hij nog aan.

Haar pyjama trekt ze snel uit.

Als ze samen onder de warme stralen kalmerend water in de kleine douchekabine staan, kijkt hij haar hongerig aan.
"Hmm," mijmert hij terwijl hij langzaam met zijn handen over haar rug en billen glijdt. Vol waardering strelen zijn ogen haar borsten. Het verbaast haar iedere keer opnieuw, hoe veel hij van haar lichaam lijkt te genieten.

Dat weekend sliep hij met een andere vrouw. Een onbekende vrouw die hij ergens in een bar had leren kennen. Hij had haar mee naar huis genomen, ze hadden in zijn bed gelegen en zonder passie met elkaar geslapen. Die ochtend wilde ze niet weggaan.

"Je verwent me. Alle andere vrouwen zijn teleurstellingen in vergelijking tot jou." Hij streelt zachtjes over haar tepels.
Ze glimlacht. Vanaf een kleine richel grijpt ze een fles douchelotion waarmee ze zijn borstkas insmeert. Hij is zo groot, ze moet op haar tenen staan om zijn lippen te kussen. Haar natte lichaam glijdt welwillend tegen het zijne aan. Hij duwt haar zo dicht mogelijk tegen hem aan.

Als hij een paar uur later weggaat, drukt hij haar een kus op de lippen.

"Ik wil best wel oppassen," zegt hij en knikt met zijn hoofd naar het kleine katje dat door de woonkamer springt.

Ze glimlacht en is opgelucht.

Ik wil mannen slaan (met groenten)

2010-05-25T13:23:00.005+02:00

Ja, het is al hartstikke lang (3 weeks and counting) uit en voorbij met de man van mijn dromen, maar ik moet nog steeds aan hem denken als ik 's morgens opsta. Niet aan hoe ik de weeïge geur van zijn ochtendscheten mis, of de donkerharige vacht op zijn armen die zich 's nachts vaak een weg in mijn mond had gevonden waardoor ik het idee kreeg met schaamhaar in mijn mond wakker te worden - nee, en ook niet aan de kleverige kusjes doorweekt van morning breath en knoflook van de voorgaande avond. Nee, ik mis de mogelijkheid hem te slaan. Niet dat ik dat veel deed in de maanden dat wij aan elkaar gelieert waren.

Bitch-slap meets swaffelen met een komkommer

Maar sinds hij als een halfbakken mossel drie weken geleden een einde aan onze relatie maakte, wil ik hem slaan. Ik sta 's morgens op met het passievolle verlangen hem in zijn huis te overvallen - met of zonder een nieuwe vriendin, dat doet er allemaal niet toe - en hem dan hard in zijn ballen te trappen. (Terwijl ik natuurlijk net van 'voetbal training' kom en daardoor van die praktische schoenen met noppen aanheb.) En dan 's middags als ik op mijn werk zit mijmer ik anticiperend over een situatie waarin ik hem toevallig tegen het lijf loop nadat ik net groenten gekocht heb. Dan neem ik half-kwijlend van genot een komkommer of de tas met bleekselderij in de hand en begin ik hem hardhandig te swaffelen met de komkommer in zijn gezicht en krijgt hij als toetje verschillende takken en wortels in zijn gezicht geduwd. Ja, denk ik dan, dat zou mij echt heel veel goed doen. (Ik beeld me dan ook in dat hij heel overdonderd is door mijn aanval en huilt. En dat ik dan als een maniakale evil overlord 'muahaha' uitbrul en hard doorga met de meppen die net klinken alsof ik hem met een zweep sla.)
Maar meestal kruip ik dan 's avonds met een pruillip op de bank en vraag ik me nog steeds af waarom hij sindsdiens helemaal geen contact meer met mij wil. Betekende ik dan zo weinig voor hem? - en andere misselijkmakende zelfmedelijden gedachtes drijven dan kakelend door mijn brein. Meestal gooit de poes dan een goedgetimede plant op de grond, waardoor ik tenminste niet doelgericht verder drijven kan op de oceaan van liefdestragiek.

Want welbekeken ben ik lang niet meer zo gelukkig geweest als zónder hem. Zelfs zonder mij wanhopig in de armen van iedere willekeurige voorbijganger te storten of al te teleurgesteld met dertig dozen Ben & Jerry's ijs televisie te kijken in mijn roze schaapjes pyjama. Granted, een kennis nam mij een avond mee naar een locatie die men als 'seksclub' kan betitelen (whirlpool en 'rust'ruimtes included), alwaar ik braafjes alleen danste. Vervolgens bracht ik ook vele avonden door in het gezelschap van mijn ex zijn beste vriend - ja, u hoort het goed. Dat kán. Ook at ik veel sushi, bezocht ik oude favoriete clubs en probeerde ik veel restaurants uit voor mijn restaurant reviews. Sinds is weer een single vrouw ben, lijkt het erop dat ik mezelf weer hervonden heb.

Ik weet, het duurt misschien nog even voordat ik aan hem kan denken zonder instinctief zijn ogen uit te willen krabben en hem gewoonweg pijn-PIJN te willen doen. En het misschien zal het altijd blijven - zo'n gevoel dat je soms bekruipt en je je eenzaam doet voelen. Zo'n gevoel dat je voor één enkele miliseconde naar hem terug wilt doen laten rennen. Dat gevoel zou dan als een pittige salsasaus voor bij de wortels en komkommers in een mixer moeten persen en dapper en hardvochtig wegkauwen als dipsaus.

Ik laat me veel te makkelijk verleiden

2010-05-17T14:47:00.005+02:00

Al eerder schreef ik over de geneugten van shopping therapie, over hoe een nieuwe tas kan helpen bij het verwerken van een gebroken hart. Nu ging ik ook afgelopen vrijdag, na het werk, even het winkelcentrum Alexa aan de Alexanderplatz in. Ik moest namelijk een legging kopen voor yoga. Heel praktisch, normaal en dat was gewoon een must-have. Niets waar ik kriebelend blij van werd, maar een essentieele en benodigde aankoop.

Helaas hebben winkelcentra een groot nadeel. Ze verleiden je. Je komt naar binnen voor één winkel, maar moet noodgedwongen langs tientallen andere zwoelende shops voorbij kruipen alvorens je bij je doel aankomt. Natuurlijk is de H&M (waar ik mijn legging wilde kopen) tactisch helemaal achterin verstopt zodat je blootgesteld wordt aan een maximum van gevaarlijke etalages. En ik was nog steeds een beetje fragiel. Zo wakkelend op zoek naar het nieuwe levensdoel bij mannelijke afwezigheid. Zo aftastend en vragend - dat ik plotseling heel doelbewust de Hunkemöller in liep.

Mijn ex hield namelijk niet van lingerie. Niet van subtiele kanten broekjes, niet van expliciet stoute zwarte pakjes en niet van zelfophoudende kousen - nee, niks. En dat vond ik bijzonder frustrerend, omdat ik het zelf juist heel leuk en fijn vind mooie ondergoedjes aan te trekken - en het is vooral extra belonend als je dan zo af en toe iemand in je bed hebt liggen die eens zegt 'oh, mooi' of die als een tijgertje ligt te grommen zodra je je ontdoet van je business suit. Enfin, enfin. Het aankopen van ondergoed was daardoor een statement. Eindelijk bevrijd van het juk van een beklemmende man, was het weer leuk en spannend naar spicy setjes te zoeken.
En nu koop ik echt niet zo vaak ondergoed. Ik denk dat ik twee keer in het jaar eens doelgericht een lingeriewinkel in stap om dan even grootschalig huis te houden. Zodat ik er dan weer even tegen aan kan.

Exact dat voltrok zich afgelopen vrijdagnamiddag in de Hunkemöller aan de Alexanderplatz in Berlijn.

Maar daarmee was het leed voor mijn portomonnee nog niet geleden. Naast de Hunkemöller bevindt zich namelijk een Tommy Hilfiger winkel. En ever since mijn jeugd als meisje op een zogenaamde kakschool, kleeft er nog een beetje voorliefde voor Tommy aan mij. Niet meer de kuise polo shirtjes met merkopdrukjes, maar de subtielere en klassiekere kledingstukken. Zo ben ik een groot liefhebber van de Hilfiger tassen en schoenen. Ik heb al meer dan vijf jaar een setje uiterst comfortabele rode schoentjes die ik maar niet weg kan gooien.
Die vrijdag speelde ik al enkele dagen met de gedachte sneakers voor de zomer (die zich nog steeds uitermate afzijdig houdt in de Duitse hoofdstad) aan te schaffen. Dus, ik hopte even spontaan de Tommy winkel in. Schoenen snel gevonden en gepast. Vijftig euro, niet zo dramatisch duur. Maar - naast de schoenen hing de mooiste jas ter wereld. Licht crème kleurig, een klassieke trenchcoat, en heel mooi gesneden. Dus, ik denk, die trek ik even voor de lol aan. Ik pak een maatje small, trek het aan en voel me al meteen blij door de egostreling dat de maat S past. En de jas. Alsof iemand hem op mijn lichaam op maat had gemaakt. Maar het was een dure jas en desondanks de charmante mooie details die je alleen in duurdere kleding vindt, was ik klaar de jas terug te hangen.

Komt de verkoopster - waar ik al gedurende mijn bezoek mee stond te babbelen - op me af.
"Als je de jas koopt, krijg je er ook nog een tas bij."
Ze loopt naar de tassenetalage en haalt er een mooie grote weekendtas vandaan. Mijn hersenen doen aan kortsluiting en kwijlend struikel ik naar de kassa. Jas, tas én schoenen. Uiteindelijk loop ik met drie reusachtige Tommy Hilfiger tassen naar de H&M, alwaar ik nog maar met moeite een klein doosje met leggings tussen al mijn tassen in kan proppen.

Relaties: een (onserieus) onderzoeksartikel

2010-05-14T17:54:00.003+02:00

Okee. Bijna twee weken van de break-up probeer ik me welgebalanceerd als een volwassene te gedragen. Ex-liefde-van-mijn-leven doet daar blijkbaar niet aan mee en wil nimmer nooit meer contact met mij. En ik citeer van de dag des relatiebeeindigings die hij initieerde: "Ik wil je ook na het voorbij is in mijn leven". Mannen kunnen zo lekker consequent zijn. Loeders.

Enfin, ik wil deze gebeurtenissen als aanleiding nemen om het concept van de relatie temidden van de hedendaagse maatschappij eens onder de loep te nemen. Ik heb namelijk in de afgelopen weken voor het allereerst eens hardcore gerealiseerd dat het misschien helemáál niet zo leuk is een relatie te hebben en dat ik persoonlijk als individu veel beter functioneer zónder relatie. Als ik helemaal alleen ben en geen partner als 'excuus' te gebruiken merk ik dat ik letterlijk het leven weer bij de ballen grijp. Letterlijk, figuurlijk, hoe je het wilt interpreteren...

Zo kwam twee dagen geleden de lang verloren werkvloer liefde Marc opeens weer opduiken. En hij kon geen betere timing gehad hebben. We planden een volwaardig etentje en hij bleef (braafjes, als vrienden) bij mij slapen. Maar het bijzondere was dat we plotseling, na elkaar al bijna een jaar gekend te hebben, de meest fantastische middag, avond en nacht samen hadden. En dan heb ik het niet over passievolle liefdesverklaren en dwangmatige hartjes. Maar juist omdat we maatjes zijn en niets anders van elkaar verwachten dan - tja, niets eigenlijk, was het opeens idioot magisch.

Met Marc kwam opeens in één avond alles wat ik al die maanden bij de ex-liefde-van-mijn-leven - met wie ik al een bijna een boerderij aan de Nederlandse grens had gekocht en voor wie ik klaar was kinderen naar buiten te gaan persen - miste. Verdomme, dacht ik, terwijl passie mij uit een onverwachte hoek overweldigde, dus zó kan het ook! En natuurlijk had de positieve ervaring er waarschijnlijk alles mee te doen dan ik niet jaloers op vrouwen hoefde te worden in Marc's nabijheid (terwijl, toegegeven, ik dat toch af en toe stiekem was) en alles bij ons altijd spannend is gebleven. Met hem heb ik nooit huilend op straat gestaan of ruzie gemaakt over het gebrek aan seks.

Liefde en kriebels zijn veel leuker en spannender als je nog niet weet wat er kan of gaat gebeuren. Als je allebei totaal onafhankelijke levens leidt en je niet kibbelt over samen op vakantie gaan of moeilijk doet over 'waarom je elkaar nou al zo lang niet hebt gezien'. Misschien ligt het aan mij en verander ik gewoonweg in een heks zodra een man mij zijn 'vriendin' noemt.

Maar desalniettemin heb ik de bewuste wijsheid vergaard dat het voorlopig voor mij geen relatietijd is. Alleen vraag ik me dan toch tegelijkertijd wel weer af waarom er dan toch zo'n hardnekkig monstertje blijft zitten dat echt het liefst de leuke mannen aan mijn best vastketent, terwijl ik heus weet dat er dan niets meer aan is. Wil een mens nu per se altijd het onmogelijke?

Yoga voor de single vrouw

2010-05-10T10:22:00.003+02:00

Als je net opeens weer als alleenstaande vrouw door het leven moet, is dat even slikken. Even wennen. Van een droomtoekomst in een Duitse boerderij aan de Nederlandse grens met twee kinderen, drie katten en een hond - terug naar een alcoholistische Bridget Jones lifestyle. Zelfs als je er in principe best achter staat, omdat je weet dat het uiteindelijk te moeilijk of te onwelwillend was - wie wil er samen blijven met iemand die minder van jou houdt dan jij van hem? - het blijft toch nooit leuk. Je was namelijk gewend aan het idee op een bepaalde manier 'iemand' te hebben, bij iemand te horen en met iemand samen te zijn. Misschien ben ik daar dan te neo-romantisch in, maar als zoiets past en je op valentijnsdag met een mooie man aan je hand door de dierentuin loopt, dan ben ik toch even gelukkig.

Lach, huil

Maarja, enfin. Het is voorbij. En daar kan je lang of kort bij stilstaan. Je moet jezelf er de eerste weken minstens acht keer per dag aan herinneren waarom het ook al weer uit is. En dat het beter is zo. En dat je zéker niet pruillippend hem opeens op moet gaan bellen om te bedelen het toch nog een keer te proberen. Je moet het juk der partnerschap van je afschudden, weer genot ondervinden aan het non-stop flirten met barmannen, collegae en willekeurige vreemde mannen in supermarkten. Niet dat je dat in je relatie niet deed, maar het is anders te weten dat je in principe best meteen met deze mannen mee naar huis zou kunnen - en mogen. (Niet dat ik zoiets doe. Maar het gaat om het onmetelijke gevoel van vrijheid dat het single zijn met zich meebrengt. Een gevoel dat opeens verandert als je iemands 'vriendin' bent.)
Emoties zijn sowieso conjunctuurbewegingen, maar op het moment dat je een balans probeert te vinden in een ultiem ongebalanceerde situatie van een verse relatiebreuk, vliegen je gevoelens echt alle kanten op. Moment nummer één, extatisch van geluk dartel ik door de straat en vraag ik me af hoe ik ooit überhaupt met iemand samen kón zijn, omdat ik me nu plots realiseer dan mijn meest essentieele ik een single vrouw is. Cut to: een paar uur later. Ik zit thuis op bed, klik doelloos stalkerig op zijn Facebookfoto's en probeer me met de nog naar hem ruikende trui voor te stellen hoe het ook al weer was als hij naast me in bed lag en ik me verstopte in zijn warme holletje. Huil.
Het is verschrikkelijk. Maar ik probeer mezelf voor te houden dat iedere dag die ik weer verder kom, er al weer een is. En voordat je het weet, breekt die dag aan waarop je helemaal niet meer aan hem denkt. En je echt verder kan met je leven. Want uiteindelijk kan je dertig duizend keer liever alleen zijn, dan samen met iemand die jou niet datgene geeft wat je nodig hebt.

En daarom ga ik tegenwoordig iedere maandagavond naar yoga.

Shopping therapie: nut of onzin?

2010-05-06T11:19:00.004+02:00

Sommige mensen trekken hun neus er voor op en vinden het maar dom en oppervlakkig. In Berlijn trek ik ook soms mijn neus op voor de extreem oranje gekleurde meisjes met de wit-blonde haren met zwarte uitgroei. Vaak vergezeld van metershoge goedkope hakschoenen en een dozijn aan oncharmante piercings. Deze meisjes kopieeren vaak letterlijk de stijlvolle mode uit de etalages van goedkope kledingmerken zoals Tally Weil en Pimkie. Niets mis met de winkels an sich (alhoewel het niet echt mijn persoonlijke smaak vertegenwoordigt) maar het knip & plak werk van complete styles en 'setjes' vind ik nooit zo cool.

Maar, nu back to the point. Producten aanschaffen, als een brave onkritische consument consumeren, is soms zo ultiem therapeutisch. Het kan je de controle terug geven over je eigen leven, je motiveren 's morgens weer op te staan en je te doen inzien dat je zeker wel een waardevol mens bent. Want, in mijn opvatting, werk je heel bewust aan je eigen zelfbeeld op het moment dat je een aankoop doet. Zelfs in de supermarkt. Als ik een salade koop, ben ik weer meer gezond. Als ik een fles wijn koop, ben ik de zelfstandige passievolle vrouw die 's avonds een glasje Merlot leegnipt - en als ik chips en chocolade mee naar huis neem, dan ben ik de belichaming van een knuffelavond alleen op de bank.
Door het kopen van kleding ben je heel bewust met je externe verschijning bezig. Met wat je uit wil stralen en daaraan gekoppelt ligt heel direct wat jij denkt dat je bent. Je eigen opvatting van jezelf wil je immers naar de buitenwereld communiceren door middel van je kleding. "The medium is the message", schreef media hype McLuhan. Ook kleding is een medium en door middel van het medium kleding communiceer je heel duidelijk je eigen persoonlijkheid.

Enfin, enfin. Gisteren probeerde ik de macht weer bij mijzelf te leggen na een lange, pijnlijke en vooral moeilijke break-up. Ik ging even winkelen. En nu heb ik blijkbaar een aparte gewoonte opgedaan. Altijd als er iets heel ergs gebeurt, koop ik een tas. (Nu koop ik wel vaker een tas, maar dat terzijde.) De laatste keer dat ik ontslagen was, kocht ik een dure Tommy Hilfiger tas die ik toen gewoon moest hebben. Die tas is sinsdien nog steeds in mijn leven en een van mijn meest trouwe partners geworden. Toen ik gisteren in dezelfde winkel stond, moest ik dus weer even naar de hoek met de Hilfiger tassen. En ja hoor, weer een liefde op het eerste gezicht. Een dure aankoop, wederom, maar ik heb met deze relatie tenminste de garantie dat hij voor altijd bij me blijft. Tot ik hém zat ben.
Na een aantal spannende zelfophoudende kousen (die ik voorlopig nog niet kán en wil gebruiken, maar het is een troost te weten dat ze er zijn), een paar spannende peep toes met zebra print en dvd's, was het tijd voor sushi. Ik wilde eigenlijk nog nieuw ondergoed (symbool voor het 'je opnieuw alleen sexy voelen') en boeken ('het herontdekken van mijn intellectuele ik'), maar ik kon eigenlijk niet veel meer dragen. En moest nog op de fiets naar huis.

Maar daar heb ik het weekend nog voor en dan mag ik ook weer naar yoga. Live on.

Gelukkige mensen

2010-05-05T12:46:00.005+02:00

Sommige mensen hebben echt alles. Die hebben een gelukkig leven - en zijn meestal zo gelukkig dat ze zich helemaal niet realiseren dat ze überhaupt gelukkig zijn, zó gelukkig zijn ze. Deze mensen hebben een baan die ze regelmatig tevreden stelt, waar ze met een kleine glimlach voor uit bed stappen in de ochtend. Een baan die ze geen angst inboezemt, maar een baan die hen rust geeft. Deze mensen krijgen voor dit werk een normaal loon. Niet teveel - ze liggen niet op jachten aan de Cote D'Azur te zonnen - maar genoeg om vrij van te leven. Een weekendje weg op zijn tijd en een vakantie in de zomer en winter, dat kan er best vanaf. Ook bewonen deze mensen een fijn appartement. Niet te groot, maar gezellig ingericht en van alle gemakken voorzien. Een comfortabel thuis. Maar het allergrootste wat deze mensen hebben is elkaar. Ze hebben elkaar leren kennen en sindsdien - voorzien van de nodige strubbelingen - zijn ze samen. Ze zijn elkaars beste vrienden, kunnen 's avonds in elkaars armen in slaap vallen, weten precies waar ze over moeten beginnen om elkaar witheet te krijgen, delen leed en lief. Deze twee mensen blijven bij elkaar. Ze zijn al jaren aan elkaar gewend en door de gewenning realiseren ze zich niet hoe fijn ze elkaar vinden. De fijnheid is zo fijn geworden dat ze hem niet meer voelen. Dat hij begint te dromen van affaires en zij knipoogt naar de nieuwe manager op het werk.
Deze gelukkige mensen vergeten hoe gelukkig ze eigenlijk zijn.

Terwijl andere mensen niet eens een eigen huis hebben, zich met een rotbaan proberen het hoofd boven water te houden (of zijn simpelweg werkloos) en al met moeite moeten vechten voor een normale vriendschap. Als de eerste soort mensen dan aan de tweede soort vraagt, of ze zijn 'saaie' en 'tragische' leven willen helpen door met hem een betekenisloze vunzige affaire te voeren, dan is het antwoord logischerwijze NEE.

Wat doe je als een relatie (nog niet) voorbij is?

2010-03-30T14:55:00.001+02:00

Zijn handen verbergt hij onder de tafel. Ik probeer de laatste stukjes van zijn vlees te vangen en wanhopig in mijn handen vast te houden. Maar hij zegt nee, hij heeft het te koud. We zitten naast een terrasverwarming. Twee dagen geleden scheen te zon nog als was het zomer.

Ik heb een lijstje, in mijn zwarte boekje. Hij pakt het van tafel en leest het door. Ik zie zijn mond vervormen, de spijt is van zijn lippen af te lezen.
"Goede argumenten," knikt hij vervolgens. Ik schud mijn hoofd. Ja, het waren allemaal slimme argumenten, goede redenen waarom ik me niet door hem mocht laten inpalmen.
Toch zitten we hier. Ik als vanouds met een glas Merlot voor mijn neus en hij probeert krampachtig een cocktail weg te slikken.

Onderweg duw ik hem nog een steegje in en vallen we wanhopig elkaars mond aan. Het voelt zo fijn, zo bekend en zo vertrouwd aan. Maar met een bittere nasmaak. Als hij me vasthoudt, mijn vingers in de zijne verstrengelen, dan wil ik hem toch nooit meer laten gaan?

Het is moeilijk, onze situatie. Veel te moeilijk voor woorden en te ingewikkeld voor andere mensen. Ik wil hem slaan en boos op hem zijn en hij zegt dat als ik ruzie nodig heb, ik hem rustig mag slaan. Maar dat het niets brengt, dat we er niets aan hebben.
Hij heeft gelijk. Lippen kapot bijtend en palmen openkrabbend staan we uiteindelijk met onze hoofden triest tegen elkaar aangebogen bij hem voor de deur. Neuzen zoeken elkaar op, lippen raken elkaar kort aan. Ik smeekte hem nog voor de laatste keer met hem te mogen slapen, maar hij zei nee.
"Het is niet de laatste keer. Er is geen afscheid." Hij zegt het zo overtuigd, zo alleswetend.

Als ik op de fiets zit probeer ik hem van me af te schudden. Ik wil eindelijk weer eens vrij zijn.
Nog nooit was ik zo gelukkig als met hem, maar ook nooit was ik zo ongelukkig. En de onzekerheid van de laatste weken schraapt als een ruwe kaasschaaf van mijn rug.
Juist als ik me realiseer dat ik vrijheid meer nodig heb dan wat dan ook, rinkelt mijn telefoon. Ik hoor meteen aan zijn stem dat het niet goed is.

Hij heeft de post bij zijn buren opgehaald. De brief zat er bij. Al over een paar weken moet hij er naartoe. Zijn stem kraakt en ik hoor de tranen door zijn woorden heen. Verdomme, waarom ben ik nou toch niet gewoon bij hem? Ik wil hem aaien en vasthouden en zeggen dat alles goedkomt, ook al gelooft hij me nooit als ik zoiets zeg.

Misschien komt hij over een paar weken wel niet meer terug.
"Ik ga mee, dat weet je, hè?" zeg ik meteen. Ik moet het een paar keer standvastig herhalen voordat hij er mee instemt. Ik ga met je mee. Hoe slecht je me dan wel niet vanuit je voortslepende angst en onzekerheid hebt behandeld, ik ga met je mee.

Waarom een kitten nemen de verlossing kan brengen aan eenzame jonge vrouwen

2010-03-16T12:43:00.005+01:00

Spin, mijn lolfabriek op wielen

Mijn poes is dus echt een lolfabriek. Echt, levensgenot en onbeperkte voorraad aan lol en gelach komt als een lopende band uit dat beestje rollen. Ze verstopt zich overal onder en tussen, rent me als een hysterische panda achter na en heeft zelf haar eigen oog/poot coordinatie nog niet helemaal door. Waardoor ze zichzelf soms half ligt op te vreten, hard van de bank dondert of als een mangoeste 2 meter hoog de lucht in springt (in een hele mooie esthetische boog, mind you). Eenzame avonden op de bank worden plots intieme momenten van genot waarin ze zich luid spinnend op mijn borst nestelt, totaal overgeleverd en vol vertrouwen in mijn liefde voor haar.

Iedere ochtend tussen vijf en half zeven heeft ze haar wilde uurtje. Dan rent en springt en knaagt ze als een wilde wezel over mijn bed, valt ze alle interessante uitstulpingen aan met een verrassende harde bijtgrip voor zo'n klein en onschuldig ogend diertje. Een vinger die boven een dekbed uitsteekt is dan ook al snel overgeleverd aan haar woeste klauwen. Mijn palm moet er ook minstens twintig maal per dag aan geloven. Er is een tak waar ze bijzonder dol op is, die verliest iedere dag meer en weer mooie palmbladeren.

Natuurlijk speelt ze met de gehele inboedel, behalve met haar eigen krabpaal. Die negeert ze compleet. Er wordt niet aan gesnuffeld, niet eens op gesprongen, helemaal niets. En dat terwijl ze twintig keer liever in een problematische houding aan mijn tv-kastje hangt en onder en de tussen de bankkussen kruipt. Qua eten knabbelt ze heel netjes haar luxe kittenbrokjes op. Maar zodra ik ook maar een kruimel aan avondeten of snack op mijn schoot heb, stevent ze als een uitgehongerde kudde buffels om me af. Eten!
"Nee," zeg ik dan consequent en zet haar op de grond. En ze springt binnen twee seconden weer op mijn schoot en bord. "Nee," zeg ik dan consequent en zet haar op de grond. En ze springt binnen twee seconden weer op mijn schoot en bord. En zo gaat dat nog een keer of twintig door.

Slapen doet ze ook alleen maar bovenop mij, in mijn bed. Als ik dan nog even krampachtig probeer een serie te kijken in bed, kijkt ze gerust mee (met haar hoofdje en lijfje geheel het scherm blokkerend voor mijn ogen, natuurlijk). Het is net als een kind, maar dan veel leuker. Geen gehuil, geen luiers, veel meer liefheid en pluizigheid en ik hoef haar carrière niet te faciliteren door 18 jaar aan educatie te financieren. Ook de angst dat ze een hangkatjongere wordt heb ik niet en over SOA's en zwangerschap hoef ik ook niet in te zitten, daarvoor gaan we binnenkort even buurten bij de Tierarzt.

SOA Kliniek - Liefdes Kliniek

2010-03-15T13:00:00.002+01:00

Soms mensen, is het leven zo verdomd ingewikkeld. Tussen banen die opeens niet meer gelukkig maken, ingewikkelde vriendjes die last hebben van een SOA wat blijkbaar jouw schuld is, de lust en (on)wil te promoveren, de lokroep terug naar Nederland, het aanwinnen van een vers kitten en dan tegelijkertijd nog sluw tussen loerende depressies heen te manoeuveren, is het niet gemakkelijk gelukkig te overleven.

Zwemmen en veel fietsen helpt normaliter in situaties van frustratie en ingewikkeldheid. Maar als je al op maandagochtend op kantoor de SOA-kliniek staat op te bellen omdat vriendlief weer uitslag heeft, dan is een uurtje zwemmen echt niet de oplossing.

Vorige week stond ik nog op 'swerelds grootste reisbranche evenement, de ITB, tussen sjieke mannen in pakken van het ene luxe hotelstandcomplex naar het andere zwalkend, de handen gevuld met hapjes, champagne, ijs en ouzo. En de daaropvolgende vrijdagnacht lig je weer met een snurkende man en een knagende poes in bed. Is dat levensgeluk? Vooral: is het levensgeluk als je uit onmacht alleen maar ruzie kan maken, moeilijk kan doen en eigenlijk wilt opgeven? Wanneer weet je of iets het waard is om voor te vechten, en wanneer iets een hopeloos geval is?

Is het passievolle liefde om bereid te zijn weg te vluchten naar een cacaoplantage in Guatamala - of heet dat misplaatste obessiviteit? In het normale leven zijn we allemaal zo lekker nuchter. Huisje, boompje, beestje - vriendje dat we al sinds ons zestiende levensjaar kennen. Maar tegelijkertijd zijn we liefhebber van liefdesgeschiedenissen over Romeo's en Julia's, van het concept van all-consuming love. Maar als er iemand in het echte leven een gevangenis inbreekt om haar geliefde vrij te krijgen, dan is iemand al snel gestoord.
Hoe vals, eigenlijk. Als kind word je gevoed met Disney films, met dromen en waanbeelden dat het kán en bestaat. En als je dan, later als veertig-jarige vrouw, verdomme besluit je hele hebben en houden te verkopen om met de man van je dromen een muggenkwekerij in Zuid-Ghana te beginnen, verklaart iedereen je voor gek.

Liefde is echt een drug. Soms kan ik er niet door praten, maar alleen zwak-kwijlend en hunkerend vanuit mijn hoekje op de bank stiekem zijn gezicht aanstaren. Maar hij is een man. Nuchter, moe (het is immers vrijdagavond) en mannen vinden het vanzelfsprekend dat ze je lief vinden. Die zeggen dat niet iedere twee seconden en begrijpen niet dat mijn onzekere en wellustige vrouwenoren niets liever horen dan dat.
Hij is toch hier. Duh. Ik moet me niet zo drukmaken om alles. Hij aait me over mijn hoofd, noemt me een eendje en zegt dat ik er lief uitzie als ik huil. Mannen hebben echt geen kaas gegeten van tact.

Ik zoek een poes

2010-03-02T08:59:00.003+01:00

Het klinkt als een eenvoudige, ongecompliceerde zoektocht. Een mens zoekt een klein pluizig huisdier om mee te knuffelen, om voor te zorgen en om mee te spelen. Nu moet ik toegeven dat het heus niet zo'n eenvoudige opgave is als men denkt. Vooral (of juist?) niet in Berlijn. Hier vindt men vooral een groot aanbod aan 'merkpoesjes'. Britse Kortharen, Perzen of pluizige Main-Coons die per 300 tot 600 euro per stuk worden verkocht. Tja, zo kan ik ook een aardig zakcentje bijverdienen.

Maar ik wil geen merkpoes, ik wil gewoon een normale 'huis, tuin & keukenkat', zoals mijn moeder ze altijd noemde. Een kleine vergoeding voor de eerste weken, eerste wormenkuurtjes en prikjes ben ik heus bereid op me te nemen, maar ik ga geen groot geld neerleggen voor een verfokte poes met een platte neus. Dat is niet mijn stijl.
Ik wil ergens een huis binnen lopen waar een klein nestje aan babypoezen ligt, en waar ik dan meteen een klik mee heb, met die ene stoute in het hoekje. Zoiets.

Net als mijn woningzoektocht, is ook mijn poezentocht niet zonder problemen. Al maanden en weken zoek ik braafjes de bekende online portalen en de ouderwetse Gesucht/ Angebote borden bij alle supermarkten af. Geen poesjes, of ze zijn al weg voordat ik ook maar met mijn ogen kan knipperen om op te bellen. Blijkbaar moet je hier lid zijn van een sluw ondergronds netwerk dat in normale poezen handelt.

Tot vandaag. Ik refresh zo vaak mogelijk de lijst met de aangeboden katten en manoevreer mij een weg door de vijf jaren oude katten, dure Perzenbaby's en poezentoebehoor. En daar zie ik opeens een kitten dat voor adoptie af te geven is. Een kitten dat er precies zo uitziet als mijn eigen Sterre, die op dit moment bij de ouders in Nederland woonachtig is. Een stoute schildpadpoes - zo een met een mengeling van zwart en rood.
Mijn hart gaat meteen sneller kloppen en rennend toets in de nummers op mijn telefoon in. In de gang op mijn werk bel ik meteen op. De vrouw aan de telefoon vertelt me dat iemand vandaag om 15 uur wilde komen kijken, maar dat als dat niet doorgaat, ze me nog belt. Ik vertel haar dat haar kitten er precies zo uitziet als mijn eigen kat, en dat ik meteen gecharmeerd ben van het beestje. Ik wacht gespannen tot drie uur. Ze belt me op en vraagt me of ik ook donderdagavond langs kan komen in plaats van vanavond (wat ik eerder aan de telefoon suggereerde). Ja, dat kan wel, zeg ik. En ja, dan houdt ze de kleine gewoon voor me gereserveerd, hoor, tot donderdag. Dus misschien, is mijn leven als eenzame vrouw binnenkort voorbij en ben ik een stapje dichter in de buurt van het stereotype van het alleenstaande kattevrouwtje...

Ja, mensen, ik weet dat ik principieel gezien een 5 jaar oude rode kater met maar één oog moet adopteren die uit Griekenland half mishandeld in Duitsland is terecht gekomen. Maar, de asielen stellen vaak hele strenge eisen aan de nieuwe adoptiefamilie - zo mag je vaak geen full-time baan hebben (ja, want werklozen kunnen veel beter de dierenarts betalen /ironie) en worden de meeste katten alleen als twee kat vergeven. Of is een tuin (vrijwel bijna overal afwezig in de Berlijnse huishouden) een voorwaarde. En nu zou ik graag twee katten willen, hoor, maar ik heb jarenlang gewoon een kat gehad en dat beest was hartstikke gelukkig. Zo lang je een dier genoeg aandacht en liefde schenkt komt dat wel goed. Overigens vond ik het ook juist een weloverwogen besluit om aanvankelijk met een kat te beginnen en als het me dan allemaal goed afgaat, zoek ik met liefde naar een pluizige kameraad voor kat nummer 1. (Maar nu woon ik ook niet echt in een kasteel, ofzo.)

Nostalgisch nieuws nieuwe media

2010-02-24T17:35:00.004+01:00

Soms vind het internet vermoeiend. De hele dag, ruim acht uur, zit ik er berufsmäßig mee te klooien en dan kan het soms enigszins de keel uit gaan hangen. Iedere seconde wordt er wel weer nieuw nieuws verspreid en je kan je twitter updates dan ook niet meer bijhouden. Je merkt steeds harder dat het leven aan je voorbij vliegt.

Daarom hou ik ook (of juist des temeer) van dingen als boeken. Of ouderwetse strips die ik vroeger met een tosti in de hand liggend op mijn bed heerlijk lag te lezen. Suske & Wiske, Kuifje en de Donald Duck waren mijn pre-web-2.0 toevluchten vanuit de dagelijkse misère. Mits je het leven van een twaalfjarige überhaupt als misère kan categoriseren, natuurlijk.
Enfin. Old-school wordt extra heerlijk gemaakt door de new school. Maar vandaag kwam ik toch iets heerlijks tegen.

Ik twitter puur vanwege het werk, omdat het een praktisch en nuttig medium is je eigen brand name en nieuws naar buiten te krijgen zonder duizenden persbureaus in te schakelen. Twitter is eigenlijk heel intens en wordt maar door een relatief klein percentage van de bevolking écht begrepen en gebruikt (toch vooral de mensen die met het internet en social media werken). Heel veel bedrijven houden zich nog steeds angstvallig terzijde van deze voor hun onbegrijpelijke ontwikkelingen. En daarom vind ik het altijd heel leuk als ik een old-school bedrijf tegenkom dat nieuwe media op een heerlijke, vernieuwende, maar tegelijkertijd authentieke manier bezigt.

De Donald Duck! Alle bekende Donald Duck personages hebben een eigen twitter account die je kan volgen! Zo kan je @DonaldDuckNL of @DagobertDuckNL twitteren. En zo bestaat er al een lijst waarmee je alle personages in een opslag kan volgen, de 'Duckstad' lijst. Soms zijn de nieuwe media toch heerlijk om al je oude media mee te herleven.
En zoiets, maakt mijn dag vol teleurstellingen en pijn, dan toch weer een beetje beter. One smile at a time.

BKR registratie voor studenten: het elitaire Nederland van de toekomst

2010-02-05T14:04:00.005+01:00

Nu ben ik blij dat ik geen student meer ben en dat je 'in mijn tijd' nog gewoon een basisbeurs kreeg. Dat was helemaal niet veel geld, je moest er sowieso nog behoorlijk wat naast werken om je studentenkosten gedekt te krijgen, maar het was tenminste iets. Een klein gebaar van de overheid om je te helpen te kunnen studeren. (En dan denken we maar niet aan de tijd van de babyboomers, die dik binnenliepen met studiefinancieringen en die zo lang mochten studeren als ze maar wilden.)

De afgelopen weken heb ik met lede ogen aangezien hoe het huidige Nederlandse kabinet de studiebeurs wil schrappen. Ik bemoei me er maar niet meer mee, omdat ik niet meer tot de doelgroep behoor en het alleen maar het bloed onder de nagels vandaan haalt. Maar dan lees ik vandaag dat het Nibud wil dat alle studenten die bijlenen (dus alle studenten die geen basisbeurs krijgen) meteen aangemeld worden in Tiel voor een BKR-registratie. En niemand krijgt binnenkort meer een basisbeurs. Iedereen moet dus gaan lenen.

Bureau Krediet Registratie

De BKR is voor mensen die onnodig lenen, die in veel schulden zitten. Zodat deze mensen niet nóg meer geld kunnen lenen en dus voor hypotheekaanvragen of autoleasingsverzoeken worden afgewezen. Op de BKR-lijst staan, is echt heel kut.
En nu wil men dus dat binnenkort alle studenten die geen rijke pappie en mammie hebben die alles voor kindlief kunnen ophoesten, meteen op deze BKR-lijst zetten? Zijn we helemaal gek geworden?

Ik had vroeger een maatschappijleraar die zelf alles had meegemaakt. Een oude, wijze man. Hij waarschuwde ons altijd voor geld lenen. Hij zei dat je nooit geld mocht lenen voor consumptiegoederen (televisie's en auto's), maar dat er maar één ding was waar je geld voor mocht lenen: voor je opleiding. Omdat dat het de investering waard was.

Zonder basisbeurs overleven?

Het concept dat de basisbeurs weggaat is nog daaraantoe - het straalt al meteen uit dat studeren voor niet-rijken steeds moeilijker gaat worden. Probeer tegenwoordig bijvoorbeeld maar eens als jonge alleenstaande moeder te studeren in Nederland. Dat is financieel en praktisch gezien onmogelijk, mits je geen grote en sterke achterban hebt die je op verschillende manieren ondersteunt. Het collegegeld gaat alleen maar omhoog (en wordt met duizenden euro's écht teveel geld voor een jongere om op te hoesten met een bijbaan), de overheid roept dat studenten gewoon maar moeten gaan lenen, maar tegelijkertijd krijgen al deze studenten dan meteen een negatieve kredietregistratie te pakken!

En met deze heerlijke hervormingen voor de deur gaat straks alleen het Gooische plebs nog naar een universiteit om daar met het jaarclub decadent te saufen. Gatver, Nederland. Gatverdamme!

Alcoholisme is ook therapie

2010-01-25T17:14:00.003+01:00

Wijn knispert tussen haar tanden. De alcohol doet precies wat het altijd doet. Haar hersenen drijven kalmerend op een zee van Merlot, sussen haar zorgen subtiel in slaap. Dat heeft ze nodig, soms. Dan staat ze demonstratief op en trekt ze vol woede en onwil de dop van de fles. Ze drinkt wel altijd uit een glas, dan voelt ze zich minder schuldig.

Ze koopt twee bekers warme Glühwein, ook een voor Peter. Het is koud en Glühwein helpt tegen kou. Met een gemeende glimlach op haar gezicht overhandigt ze hem de witte mok. Hij kust haar op haar wang en neemt een slok. Ze gaan op een bankje zitten in het geimproviseerde houten chalet dat dienst doet als een bar. Ze kruipen dicht tegen elkaar aan en hij houdt haar hand vast. Ze is warm, zowel vanbinnen als vanbuiten.
Als ze even later haar tweede beker Glühwein leeg drinkt, kijkt hij haar vreemd aan.
"Wat?" vraagt ze.
"Zie je nou wel, dat je een alcoholiste bent," zegt hij zachtjes. "Hoe snel je die Glühwein wegdrinkt." Het is een beschuldiging die ze al vaker heeft gehoord.
Ze kan niet geloven wat hij zegt. "Twee bekertjes Glühwein, schat! Dat moet je wel snel drinken, omdat het niet meer lekker is als het koud wordt." Ze vertelt hem er niet bij dat ze al een fles wijn achter haar kiezen had toen ze elkaar twee uur geleden ontmoetten. Dat is ook niet belangrijk. Ze dronk alleen maar om kalm te worden. Om rustig met hem samen te kunnen zijn zonder dramatisch over alles wat er gebeuren kan te hyperventileren. Alcohol maakt haar minder intens.

Tenminste, voor even.

Zijn vingers glijden zachtjes over haar been, onder tafel. Hij eet schnitzel en zij drinkt wijn. Aan de andere kant van de tafel zitten Sara en Erik. Gezellig, zou het moeten zijn. Maar eigenlijk wil ze alleen zijn met Peter. Straks moet hij weg - voor best lang. En nu moet ze weer dingen onderdrukken. En hij merkt het meteen, zodra ze ook maar een centimer dichtklapt of maar heel even onzeker is. Dan kijkt hij haar aan met die donkere hertenogen van hem en vraagt hij wat er aan de hand is.
En dan kan ze al niets meer. Dan wil ze alleen maar in zijn warme en heerlijk ruikende holletje kruipen en hem nooit meer loslaten.
Dat ene glas wijn schiet er in. Ze huilt stiekem op de wc en als hij haar vragend aankijkt bij terugkomst, wendt ze haar hoofd af. Ze kan het even niet. Hij pakt haar hand vast en wrijft zachtjes over haar handpalm.

Tien minuten later moet hij echt gaan. Hij kust haar gedag.

Nog nooit is ze zo gelukkig geweest als met hem. Maar hoe gelukkiger, des te meer angst. Om het allemaal kwijt te raken.

Seks voor liefde

2010-01-19T15:05:00.004+01:00

Ze knijpt haar ogen samen en wrijft met haar linkerhand over haar onderbuik. Het borrelt, het doet pijn.
"Auw," zegt ze. Hij die naast haar ligt wrijft zachtjes met zijn hand over haar buik.
"Ik hoorde het," grinnikt hij.
"Misschien zit er wel een drie maanden oude foetus in mijn buik," pest ze hem. Hij glimlacht.
"Dan word ik al heel snel vader," zegt hij.

Die nacht was de eerste keer dat ze met elkaar sliepen. Hij kust haar zachtjes op haar lippen en aait haar alsof ze zijn vriendin is. Eigenlijk kennen ze elkaar niet eens.

Hij is sportleraar op een privèschool en zij verzorgt de marketing voor een groot advocatenkantoor. Maanden schreven ze elkaar stoute berichtjes op een website. Onbetekenend en onserieus. Zij zoekt eigenlijk naar liefde, maar vindt er niets mis mee om onderweg vermaakt te worden.
Hij zocht liefde, maar bij de verkeerde vrouwen. Hij schreef weken serieuze verhalen met leuke vrouwen en keek vol verwachting naar de afspraak uit. De vrouwen wilden alleen maar seks met hem. En nu ligt er deze vrouw in zijn bed, die aanvankelijk alleen voor de seks kwam. Maar ze is lief, oprecht en vertederend.

Ze ligt geborgen in zijn armen en haar ogen staren naar het televisiescherm. De borden met het geimproviseerde avondeten staan verwaarloosd op tafel. Af en toe plant hij een tedere kus op haar achterhoofd.

Hij sneed in de keuken een paar wortels, wat kaas en stukjes chorizo. Het was al bijna negen uur, ze waren de tijd verloren in elkaars gezelschap. Het was geen echt avondeten, zei hij, verontschuldigend. Zij vond het niet erg. Nog nooit smaakte een blokje Gouda kaas zo lekker als die avond.

Hij vraagt haar uiteindelijk om te blijven slapen. Vermoeid en tevreden vallen ze in elkaars armen in slaap.
"Als we volgende week zondag weer zo liggen, ben ik blij," zegt hij.

Het was een klein zondagssprookje.

De singleparty

2010-01-18T09:37:00.008+01:00

Het is een heerlijk stereotype: de singleparty. Een verzameling van expliciet vrijgezel zijnde mensen die een avond gevuld met plezier in een club met elkaar samen doorbrengen. Soms met nummertjes of kaartjes zodat zelfs de verlegen singles gemakkelijk contact met elkaar kunnen zoeken. Het klinkt zowaar als een heus liefdeswalhalla.

In Berlijn hebben we de bekende Fisch sucht Fahrrad party (juist, zo'n leuke contaminatiegrap die we ook kennen met de Nederlandse vis en fiets). Tijdens mijn vorige werk bij de datingsite schreef ik regelmatig stukjes over singles, het singleleven en de heerlijkheid van zoiets als een singleparty. Zonder ooit zelf een singleparty te hebben bezocht, natuurlijk.
Maar, een week geleden stelden twee vrienden voor om daar voor de lol eens langs te gaan. En sinds ik een bijzonder goed gevoel voor humor heb, vond ik dat wel een leuk idee. Beelden van rythmisch bewegende zwetende mannenlijven op meeslepende muziek kropen al tartend aan mijn geestesoog voorbij. Berlijn is hip, singles zijn hip en een goed feest misstaat nooit.
Dat dacht ik dus.

Bij binnenkomst worden we als eerste begroet door een ijzige wind, die niet alleen buiten in en rondom de sneeuw waait, maar ons ook binnen opwacht. Vervolgens zie ik op het eerste gezicht alleen nog maar oude, onaantrekkelijke en bovenal oncharmante mannen. Desalniettemin geven we dapper en met een naief-positieve instelling onze jassen af. We krijgen nummerstickertjes die we ergens op ons lichaam mogen plakken en waar via andere singles een bericht voor ons kunnen achterlaten. Hartstikke spannend allemaal.
Ik probeer me te verplaatsen naar een bar. Maar voordat ik succesvol een glaasje alcohol kan veroveren wordt ik aangesproken voor een blonde man met een paardestaart. Niet bepaald mijn type. Ook niet bepaald het type dat normaliter op mij af komt.
"Ik zag je binnenkomen," zegt hij terwijl hij veelbetekenend met zijn wenkbrauwen bewegend.
"Euhm, ja. Kan zijn?" Ik haal mijn schouders op en probeer zo snel mogelijk bij zijn grijpgrage singlevingers weg te komen.

Natuurlijk, ik snap het. Alle andere mensen daar zijn vrij wanhopig ("reste ficken" wordt dat ook wel genoemd, in het Duits - naar bed met de left-overs) en in principe heb ik mij natuurlijk openlijk single verklaard door daar het feest te betreden. Sympathie voel ik dan ook wel voor alle aanwezigen: ze probéren het tenminste nog.
Maar aan de andere kant vind ik het zo jammer dat het blijkbaar zo verkrampt nodig is om een partner te hebben. En dat we denken, weten ofwel vrezen die niet te kunnen vinden in ons dagelijks leven. Een paar honderd mensen die allemaal even angstig, verlegen en eenzaam zijn die zonder gewoon voor ritme en stijl in een club flesjes Becks naar binnen staan te werken. Misschien lag het aan mij, of aan die bepaalde vrijdagavond, maar ik werd er een beetje treurig van.

Overigens ben ik een groot voorstander van dating an sich, het is mij persoonlijk echt totaal irrelevant hoe je iemand leert kennen. Maar geluksonderzoek van ene mevrouw Lyubomirsky wees overigens wel uit dat een relatie niet gelukkig maakt op de lange termijn. Volgens Lyubomirsky raak je namelijk gewend aan de positieve gevoelens van geluk (intimiteit and such) die gepaard gaan met een relatie. Aanvankelijk krijg je nog kriebels in je buik als hij snurkend tegen je in slaap valt, maar na een paar weken ben je daar al helemaal aan gewend geraakt.
Het klopt - aan positieve veranderingen wen je als mens in een handomdraai. Maar het zijn de tegenslagen en de bittere smaken die het moeilijkst te vergeten en verteren zijn. Zo kan ik rustig wekenlang rondlopen met gevoelens van woede en frus

Wie is de Mol 2010? goes Web 2.0

2010-01-06T19:09:00.004+01:00

Het nieuwe seizoen van AVRO's Wie is de Mol? staat voor de deur en als fervent fan kon ik niet achterblijven met mij te verheugen op het meeslepende speurdersprogramma. Dit jaar als candidaten doen cabaretier Arjen Lubach, actrice Sanne Vogel, presentator Erik van der Hoff, zanger Tim Akkerman, presentator Frits Sissing, journaliste Barbara Barend, zangeres Hind Laroussi, presentator Manuel Venderbos, actrice Kim Pieters en nieuwslezeres Loretta Schrijver mee. De eerste locatie van dit jaar is het spannende Japan.

Maar als onderdeel van mijn verheuging kwam ik ook als online marketing mens de twitter account van de serie tegen: leuk, dacht ik, die ga ik even volgen. De website incorporeert overigens de profielen van alle deelnemers én hun persoonlijke twitter-accounts.
Maar wat ziet mijn oog vervolgens nog meer? De Mol heeft ook zijn heuse eigen mollige twitter-account (jaja, @ikbendemol) en hij/ zij gaat vanaf a.s. donderdag ook twitteren! Geen aanwijzingen meer op de radio horen, maar gewoon afwachten wat de mol gaat twitteren. Dat wordt nog spannend en wat een moderne digitale web 2.0 toestand!

Helaas ben ik wel aangewezen op uitzendinggemist voor mijn Molzendingen. Niet donderdag, maar vrijdag wordt mijn wekelijkse molmoment.

Ook Wie is de Mol? digitaal volgen:

Twitter @widm
Twitter @ikbendemol
Website

Mannenangst

2010-01-05T13:28:00.006+01:00

"Maar, mijn moeder is Nederlands!" probeert Noah nog te roepen. Hij bijt op zijn kleine rozige onderlip en probeert zijn tranen weg te snikken. In zijn dikke, blauwe winterjas ziet hij eruit als een klein Michelin-mannetje. Met zijn linkerarm veegt hij de nattigheid onder zijn neus weg. De bel rinkelt luid en Felix rent als eerste naar binnen. Grote, sterke en vooral leuke Felix. Iedereen vindt de stevige blonde jongen hartstikke leuk. Felix heeft gevoel voor humor, is slim en is met iedereen vrienden.

Behalve dan met Noah. Want Noah is klein, vreemd en verlegen. Soms kan Noah niet zo goed Duits, omdat hij de meeste tijd met zijn moeder doorbrengt. En dan praat zij Nederlands. Pappa kan wel goed Duits, maar hij is er niet zo vaak. Ze zijn niet meer samen, zijn ouders. Ook nooit geweest, zegt pappa dan altijd.

Felix vindt Noah maar dom, dat hij soms niet weet wat een woord betekent. Dan pest hij de kleine donkerharige jongen. Dan staat Noah in de pauze verloren op het koude schoolplein en schopt hij eenzaam tegen een bergje sneeuw aan. Dan denkt Noah aan half vier. Dat hij naar huis kan rennen, dat mamma op hem wacht, samen met Snookie en dat ze dan samen wat leuks gaan doen.

"Noah, kom je?" De juf roept hem. Schoorvoetend loopt Noah naar de deur en laat hij de vrieskou achter zich. Vanmiddag hebben ze gym. Noah kan niet goed gymmen. Hij is te klein voor de touwen en te bang voor de grote houten toestellen en de hoogtes waar hij zich op bevindt als hij er dapper vanaf zou moeten springen. En Felix die dan roept dat Noah een bangerik is.

Renée is altijd weer blij als ze zijn kleine vingertjes op de deur hoort kloppen. Je kent pas echte angst als je een moeder bent. Angst die oplost in het niets zodra ze Noah's gezicht ziet glimlachen, als hij zijn wollen muts van zijn hoofd aftrekt en "hoi mam" fluistert. Dan rent hij meteen naar de vensterbank waar Snookie 's middags altijd lui voor zich uit ligt te staren. Noah is dol op de dikke rode kater die ze vorig jaar samen in het asiel uitkozen. Om de leegte van Karst op te vullen.
De eerste jaren bleef hij nog enigszins nonchalant in de buurt van zijn zoon. Het aanvankelijke plichtbesef, de misplaatste hoop een gezin voor te stellen. Zijn loyaliteit lag alleen altijd al ergens anders.

Die avond dat ze elkaar, met zwetende vingers en kloppende harten, hard zoenden en vervolgens zijn bed in rolden - die avond. Het had zo natuurlijk geleken, zo oprecht en zo heerlijk, dat ze het niet kon geloven toen de test die haar collega haar in de hand had gedrukt positief was. Ze was altijd zo voorzichtig.
Want ze wist, dat zodra een test ooit positief zou zijn, ze er niets meer aan zou kunnen doen. Groots voorvechter van carrière en emancipatie, maar ook maar gewoon een mens. Een mens met veel te veel gevoelens.

Ze wilde het hem helemaal niet vertellen. Zij was misschien verliefd op hem geweest, maar hij wilde haar niet. Hij was een hard en onvriendelijk mens, leerde ze later. Buiten de mooie glimoogjes, zijn zachte en verslavend goed geurend lijf en zijn warme zoenen, was hij niets.
Toch had ze het gedaan. Omdat ze dacht dat het moest, iemand inlichten van het feit dat hij vader wordt. Het was zomer toen ze het vertelde, ze zaten naast elkaar op een bankje in het park voor het kantoor. Hij had geglimlacht, haar hand vastgepakt en haar zelfs onzeker gekust. Hij had haar verbaasd en ze was blij geworden. Begon stiekem te dromen. Van hem, als een man, die bij haar hoorde. Bij hen hoorde.

"Mam, mag ik een koekje?" Noah staart haar aan met de dikke Snookie in zijn armen, zijn onderlijf ongemakkelijk uit Noah's kleine kinderarmen bungelend. Met zijn kenmerkende blauwe ogen die altijd lijken te schitteren lijkt hij te bedelen om het koekje alsof het zijn laatste is. Natuurlijk knikt Renée.

De enige echte man, is haar eigen kleine man.

Kerst, Oud & Nieuw en alleen?

2009-12-30T16:53:00.006+01:00

Het is weer zo'n dag dat ik nagelbijtend achter mijn laptop zit. Over drie dagen word ik officieel oud. Het oude Perzisch kleed dat mijn ouders op de massieve houten tafel hebben liggen troost me met de gedachte dat hij ouder is dan ik waarschijnlijk ooit zal zijn. Al sinds de vroege voormiddag heb ik me aan de tafel genesteld met mijn dikke stapel onderzoeksliteratuur. Het is kerstvakantie en ik had me dit jaar voorgenomen er eens productief mee om te gaan. Tussen mijn baan en kalend sociaal leven in heb ik doorgaans weinig tijd voor mijn onderzoek. Opgesloten bij pap en mam in een afgelegen ingesneeuwd Utrechts dorp doet soms wonderen voor de productiviteit.

Maar nu zit ik met een kloppend, pulserend en bij voorbaat alvast bloedend hart te wachten op wat hij gaat zeggen op mijn woorden. Het is Marc, de gecompliceerde collega die op ruwe wijze mijn vakantierust kwam verstoren. Hij wil dingen weten, maar begrijpt niet dat alles voorvloeit uit mijn kleine voorliefde voor hem. Ik kan hem niet antwoorden zonder toe te geven aan de drang mijn oude kriebels in woorden om te zetten.
Het is nu gezegd. Als een ouderwets contract ondertekend op perkament en met een bloedrode zegel dichtgebrand. Maar dan door middel van een toetsenbord ingetypt - lang niet zo romantisch, maar even effectief.
Hij geeft me geen antwoord, omzeilt de vraag en bewijst dat alle mannen mietjes zijn. Mijn hart voelt zich als een overrijpe kiwi die iets te hard opgepakt is. Een kiwi die alleen nog maar te redden is door hem te drenken in liters rode wijn en als bowl op te drinken.

De sneeuw ligt nog steeds wat verward in de achtertuin van het ouderlijk huis. Net als last christmas, is het iemand weer gelukt mijn hart voor niets weg te geven. Mariah Carey en Wham als levensfilosofie garanderen een dramatische afloop van de kerstdagen. Mijn moeder weet zoals altijd precies de meest onpassende reacties te geven.
"Maar je moet niet zo wanhopig zijn," kan ze bijvoorbeeld zeggen. Of mij de schuld geven, omdat ik met teveel mannen er sporadisch lichamelijk contact op na houd. Het werkt wel in enigerlei mate, omdat ik vervolgens boos word op mijn moeder in plaats van plannen beraam om Marc op een pijnlijke manier van zijn hart te beroven.

De geschiedenis van kerstmis 2009 eindigt zoals alle eenzame kerstavonden in de afgelopen 24 jaar eindigden: met een domme en eenzame Roos die misschien zou moeten gaan leren van haar fouten. Haar foute mannen.

I'll never let you sweep me off my feet

This time baby,

I'll be bulletproof

Het kerstfeest op kantoor

2009-12-23T15:15:00.005+01:00

Bridget Jones VS. Samantha Jones

Nu moet ik hem er toch echt even doorheen gaan rollen, hoor, een foute grap die al maanden door mijn leven kruipt. Vroeger (en waarschijnlijk nog steeds) vergeleek mijn moeder mij al met Bridget Jones. En niet alleen mijn moeder, zo werd ik ook eens opgedragen als een Bridget Jones Playboybunny naar een verjaardagsfeest te komen. Dat deed ik overigens braafjes, het was een costume party. Enfin, ik lijk blijkbaar op Renée Zellweger's performance van Bridget, niet alleen qua persoonlijkheid, maar ook qua uiterlijk.

Onderdeel van deze typische kerstfilm is een scene die zich afspeelt tijdens de office party bij de uitgeverij waar Bridget werkt. Alwaar ze staand op een tafel en met een rendierdiadeem luidkeels "I can't live without you" van Mariah Carey ten gehore brengt - beschonken en al - voor de neus van haar baas, op wie ze heimelijk verliefd is. Intrige, intrige alom. En nu moet ik toegeven dat ik soms onbewust parallelen tegenkom in mijn leven en dat van de fictionele sad lonely spinster Bridget Jones. Maar, zegt mijn vriendin dan altijd: Roos, jij bent geen Bridget Jones, maar meer Samantha Jones. (De op seks-beluste PR-dame uit Sex & the City.)
Als ode aan de beide dames Jones, een verslag van míjn office Christmas party in Berlijn.

The office christmas party

De climax van het werkjaar 2009 zou plaats gaan vinden in een bekende Berlijnse club aan de Potsdamer Platz, waar ik zelf al ettele malen was geweest voor een vermakelijke dansavond. Het is een vrij commercieel en bekend gebouw, dat van binnen geheel gedecoreerd is alsof je je in een klassiek kasteel bevindt. Zo'n club waar internationale sterren in een VIP-lounge kunnen gaan champagneren als ze eens in de stad zijn, zo'n club was het.
Ons bedrijf telt zo rond de 250 medewerkers. Veelal mannen. Geen slechte vijver om in te gaan vissen, behalve dan dat het je collega's zijn en je daar helemaal niets meer wilt beginnen, natuurlijk.

Nu schreef ik afgelopen zomer, toen ik hier net kwam werken, al over mijn collega Marc. Die mijn hoofd op hol wist te krijgen met zijn glimmende glansoogjes, mooie ronde billen en onze vaste lunches. Tot hij mij zó wist te frustreren met een Spaans-genaamde collega en het vermoedelijke bezwangeren van zijn vaste bedvriendinnetje. En hij ook geheel praktisch weg verhuisde naar ons andere filiaal. Good riddance.
We hebben altijd het kerstfeest nog, zeiden we nog tegen elkaar, tijdens een van de laatste gezamelijke lunches waartijdens hij stiekem een foto van mij maakte met zijn telefoon. Kerstfeest of niet, hij was er vandoor en zo gemakkelijk zou ik mij als ezel ook niet voor de derde maal tegen zijn steen stoten.

De vrijdag voor het feest, was hij voor een dag weer bij ons op kantoor. De hele dag probeerde ik hem te vermijden en negeren - hij was namelijk toevallig op mijn verdieping aan het werk. Totdat hij opeens mijn werkruimte binnen komt lopen, doelgericht op mij afstapt en aan mijn tafel komt zitten. Hoi, zegt hij, en we praten even. Onwennig, vreemd.
Mijn probleem met hem was altijd dat hij afstootte op het moment dat ik toenaderde en vice versa. Net als ik me weer bevrijd voelde van hem, stapte hij weer dichter op me af en begon ik weer te twijfelen.
We praten over onze werkprojecten en hij laat me een van zijn stukjes zien. Na een half uurtje staat hij weer op, en zegt hij, tot straks.

Voor die avond heb ik een plastic zak met mooie, maar doch iets spannende, avondkleren meegenomen. Het vroor die dag rond de 13 graden in Berlijn en op de fiets met een dunne panty had er waarschijnlijk echt toe geleid dat ik een van mijn ledematen was verloren. Ik fiets op het laatste moment naar de party location en kom verhit en bevroren aan en ren meteen de wc in.

Als ik even later mooi opgedoft naar buiten kom, voel ik me al meteen een stuk meer op mijn gemak. Het is duidelijk dat de oogjes van de meeste (onbekende) collegae mijn kleding afstropen. De eerste stop van de avond is natuurlijk een bar met alcohol. Ik regel een glaasje Riocha en probeer te beginnen met het doel van mijn avond: socializen en alle collega's leren kennen. Na 1,5 glas van de rode wijn ben ik al goed op gang, vanwege het tijdsgebrek die dag fatsoenlijk te lunchen. Na een paar verschillende groepjes aan mensen te zijn afgeweest, zie ik opeens in mijn ooghoek Marc. Met de "Spaanse".
Maar hij heeft de blouse aan die ik altijd zo aantrekkelijk op hem vond. (En wat hij ook wist.) Dus ik ben enigszins vertederd en stap op hem af. Hij knikt me toe en loopt in het kielzog van de Spaanse zo aan mij voorbij. Dan niet! roept mijn hart luidruchtig tegen mijn hersenen.

Die avond vraag ik een van de bedrijfseigenaren "of hij ook voor ons werkt?", met een grootschalig lachsalvo van o.a. mijn baas als beloning, vertel ik de eigenaar van de concurrent dat ik "met twintig mannen op de vakantiebeurs ga slapen voor onze links" en knuffel ik mijn eigen baas zo'n vijfmaal.

En dan sta ik opeens op de dansvloer. Daar wil ik zijn, ik hou van dansen. Maar opeens staat Marc naast me en om een onverklaarbare reden dansen we heel dicht bij elkaar. Hij probeert zijn gezicht heel dicht in de buurt van het mijne te brengen, maar het lukt me mijn hoofd af te wenden. En dan is zijn mond daar toch en kust hij mij.
Dan maakt het niet meer uit en is het voor alles te laat. Het hek is eindelijk van de dam gerukt en alle schapen vluchten het natte in. Ik grijp hem vast, hij grijpt mij vast, ik probeer zijn ziel en zaligheid door middel van zijn mond op te zuigen.
Maar dan hou ik op en verliezen we elkaar uit het oog.

Een half uur later vindt hij mij van een balkon starende. Ik ben dronken, overweeg naar huis te gaan. Ik ben ook een beetje verdrietig. Ik ben dom geweest, met iemand te zoenen die iets voor me betekende. Iemand die niets om mij geeft.
Hij komt naast me staan en vertelt dat hij op het vorige feest met de Spaanse zoende. En dat zij hem leuk vindt, maar het niet wederzijds is. Hij vraagt of ik nog wil dansen.
Als een sip vijf-jarige meisje knik ik hem toe en samen lopen we de trap af. Ik hou zijn hand vast. In de mensenmassa die grotendeels uit collega's bestaat zoenen we opnieuw. Domme, domme Roos.

Die nacht slaap ik braaf alleen thuis. En vraag ik me af, of ik hem ooit nog eens terugzie.

De NS, ProRail en sneeuw #FAIL

2009-12-22T13:26:00.007+01:00

Ik wilde er eigenlijk niet over bloggen, omdat alle twitterfeeds, weblogs en Facebook pagina's al ruim een week volstromen met opmerkingen, posts en vooral foto's over alles dat met de sneeuw te maken heeft. Hartstikke snoezig natuurlijk, dat de weersomstandigheden ons zo kunnen bekoren. Maar natuurlijk is het in Nederland altijd zo dat als er een maar een herfstblad of een sneeuwvlok op een treinspoor terecht komt, niets meer funktioneert. The wrong type of snow, all over again.

En nu ben ik heel blij dat ik in Duitsland woon. Want hier weet men dat het gaat sneeuwen in de winter en vergeet men dat niet weer ieder jaar opnieuw en opnieuw. Je zou bijna denken dat ze bij ProRail last hebben van Korsakoff's. Want hier weet men desondanks alle Glühwein consumptie dat er overal sneeuwruimers en strooigoed voor de gladheid moeten zijn. En het mooie is: alles rijdt. Geen tram te laat, geen S-Bahn verstopping en geen geannuleerde treinen.

Maar natuurlijk vier ik mijn kerstmis in Nederland en reis ik daar met de trein naartoe. Zoals mij al ooit eens overkwam tijdens een treintrip vanuit Brussel - het gaat vaak direct fout zodra je de Nederlandse grens oversteekt. Dan ontploft er automatisch een leiding of vallen de sporen gewoon uit elkaar. Het is buitengewoon bizar om te merken hoe goed het in andere landen kan gaan - en daar beschikken ze toch over gewoon dezelfde hardware als in Nederland?
Daarom verwacht ik dan ook een succesvolle ICE-rit tot aan ongeveer Bad Bentheim. En dan wordt het net zo hard huilen als voor de duizenden treinreizigers die de afgelopen dagen de trein nodig hadden.

Maar het aller, allerergste is de verschrikkelijke service die de NS op dit moment aan haar klanten aanbiedt. Want ze maakten vandaag bekend dat er geen geld terug wordt gegeven aan de reizigers die sinds afgelopen zondag de trein (proberen te) gebruiken. Omdat de NS toen een negatief reisadvies gaf.

Nice.

Ze denken dat ze door te roepen dat je de trein niet meer moet gebruiken overal gemakkelijk vanaf komen? Wat dan van al die mensen die gewoon afhankelijk zijn van de trein? Die niet de luxe hebben om 'gewoon' een dagje thuis te kunnen blijven of 'even' met de auto naar het werk te rijden (om vervolgens 300 kilometer in de file te staan omdat iedereen met de auto rijdt en nooit op je werk aan te komen)?

Ik vind dit buitengewoon schofterig. De NS als een bedrijf en brand krijgt van mij een dikke -1 voor service. Het is hun eigen domme schuld dat er niets rijdt, terwijl er in buurlanden in gelijksoortige weersomstandigheden niets aan de hand is. Seriously: wanneer koopt de Deutsche Bahn de NS? Bitte. Dan kom ik misschien ook ooit nog eens bij mijn ouders aan.

Elementary, dear Google: de meta-metasearch voor de zoekende

2009-12-17T18:40:00.005+01:00

Snakewool (slangenwol) is een website die met haar naam al benadrukt dat het internet een wirwar van verwarrende en misleidende websites kan zijn.
Een oplossing voor de verwarring op het internet zijn vaak en graag geziene vergelijkingswebsites. Een zulksoortige website vergelijkt de prijzen en diensten van verschillende online aanbieders.

Case study

Nemen wij de productgroep van mobiele telefoons als case-study. De mobiele telefoon, tesamen met andere populaire klein electronica zijn de "money keywords" als het om zoeken en vinden op het internet gaat. Veel mensen zoeken nu eenmaal eerst graag online naar de mogelijkheden en specificaties van de toekomstige speeltjes. Logischerwijze worden veel consumenten dan ook gemakkelijk overgehaald hun product via het internet te bestellen.

Maar, er zijn vele websites en webwinkels die mobiele telefoons met of zonder bijbehorende contracten verkopen. Waar koop je voor het minste geld de telefoon die je wilt hebben? Als antwoord op zulke vragen kwamen de prijsvergelijkingswebsites. Zo'n site verzamelt de informatie van veel online aanbieders en toont die in een vergelijkingstabel aan de klant. Slim, simpel en het werkt.

Reizen en vergelijken

Maar prijsvergelijking is er in veel verschillende soorten en maten en voor veel verschillende branches. Een andere gigantische online "money maker" is de reisbranche. Vliegtickets, reizen, vakantiepakketen - alles wat je je maar kan voorstellen. Sinds enkele jaren bestaan er honderden verschillende vliegticket websites. Online aanbieders, reisbureaus, directe vliegmaatschappijen - allemaal verkopen ze online.

De voordeligste prijs is en blijft uiteindelijk wat de consument wil zoeken en vinden. Wat deze websites willen, is gevonden te worden. Recent onderzoek wees weer eens uit dat slechts de eerste tien gevonden sites er toe doen op Google. Logisch natuurlijk, we weten allemaal hoe ongeduldig we zoeken, browsen en vinden. Als je een vliegticket aanbieder op de eerste pagina van zoekresultaten ziet staan, waarom zou je dan nog verder zoeken?

Wat is nu het probleem?

Het probleem is dat met de grote groei aan aanbieders, er ook een grote groei aan vergelijkingssites heeft plaatsgevonden. Alle websites die vliegtickets aanbieden lijken tegenwoordig "alle" prijzen te vergelijken.
Hier moet eigenlijk direct een onderscheid gemaakt worden tussen de verkopende vergelijker en de pure vergelijkingssite. Veel prijsvergelijkers die vliegtickets aanbieden verkopen namelijk ook meteen deze vliegtickets - sales, sales, sales is dan natuurlijk het beoogde doel.
Een échte vergelijker, daarentegen, vergelijkt onafhankelijk.

Deze problematiek wordt dus onder aandere aan de kaak gesteld door Snakewool, een website die de vergelijkingssites met elkaar vergelijkt. Een metacheck van de metawebsites, dus. Een raamvertelling binnen een raamvertelling.
En soms vraag je je dan af, hoe ingewikkelder het nog kan worden. Het uiteindelijke doel is en blijft de 'normale' consument zo snel en eenvoudig mogelijk zijn wens ofwel product op het internet te doen vinden. Hoe simpeler het wordt, hoe ingewikkelder de structuren en logica erachter.

Op zoek naar Google

2009-12-09T11:43:00.003+01:00

Would YOU want to work for Google?

"Als we nu je baas in Berlijn opbellen, zou hij ons dan aanbevelen je aan te nemen?"
"Nee, dat zou hij niet."
"En waarom niet?"
"Hij zou zeggen dat hij wil dat ik blijf!"

Afgelopen vrijdagochtend, om tien uur 's morgens, in het Gordon House vlakbij de Dublinse Grand Canal Quay, had ik vier gesprekken met zeven Googlers.
Een paar weken geleden werd ik op mijn Xing profiel door Google recruiters gevonden. Daar zijn ze natuurlijk bijzonder goed in bij Google, in het zoeken - en dan vooral het vinden. Vervolgens werd ik gemaild en meermaals opgebeld om te vragen of ik interesse zou hebben in een functie bij Google, in het Europees hoofdkwartier in Dublin. Enkele telefonische sollicitatiegesprekken volgden, waarna ik werd uitgenodigd voor gesprekken in Dublin. All expenses paid - en daar doe ik dan natuurlijk weer niet te moeilijk over.

Met een harde pre-kerstmis Ierse wind in mijn snuit stond ik op donderdagavond voor het Schoolhouse hotel in Dublin. Daar om de hoek was het Google HQ, en daar langs moest ik een klein loopje doen alvorens ik mijn eigen vier sterren hotelletje tegen zou komen. Zo een hotel met een spa, wellnesscenter en gym enzo.
Het Maldron Hotel aan de Sir Rogerson's Quay stelde niet teleur. De receptionist gaf me twee kaartsleutels. Ik snap soms hotels niet helemaal, omdat ik nu eenmaal niet iedere nacht in een luxe businesshotel slaap, maar meestal gewoon bij mij thuis slaap.

"Zijn die voor twee verschillende dingen?"
"Nee."
"Dus... ik heb er twee met de bedoeling er een aan een onbekende man te geven zodat die mijn kamer binnen kan?"
"Ja, juist."

Je merkt meteen wanneer hotels eenzame business mannen en vrouwen gewend zijn. Ze zijn zo heerlijk open. Wat overigens ook heel fijn is om te horen aan een receptie naast een tien meter hoge kerstboom, is dat "your company will be paying for the expenses". Ook al weet je het al. Het is een fijn gevoel van corporate geborgenheid.

Die avond kon ik niets anders dan in bad liggen met een boek en in een pluizige badjas beer battered cod als room service bestellen, met Bulmers. En met Sherlock Holmes op itv3 en mijn baas op skype, kroop ik lui het King-size bed op. De volgende ochtend zou ik de Google EU HQ offices betreden voor mijn eerste gesprekken.

Op tijd en zelfs eigenlijk iets te vroeg stond ik aan de receptie. Een kritisch oog liet ik over de meubels en kerstdecoraties glijden. Niet bepaald de standaard die je van Google verwacht. Met mijn neus opgetrokken zetelde ik mij op een rode Google-sofa.
Spoedig kwam mijn Duitse contactpersoon mij ophalen. Een leuke jongeman die mij de lift in manoeuvreerde. Hij zou, samen met een andere Duitse collega, het eerste interview afnemen. Op de vijfde verdiepingen bevonden zich de AdWords offices alwaar enkele Duitse, Nederlandse en-alle-andere-mogelijke-landen-ter-wereld teams gelocaliseerd waren.
De gesprekken waren lang, maar vrijwel interessant en amusant. Ik vind niets ter wereld zo leuk als over mezelf te praten, dus heb nooit echt problemen bij sollicitatiegesprekken. En alhoewel ik mijn machstwellustige praktijken misschien iets teveel heb laten doorschemeren en ik misschien iets te duidelijk heb gemaakt dat ik perfectly happy ben waar ik nu werk, waren het productieve gesprekkensessies.
Bij Google Dublin heeft iedere afdeling een grote keuken waar alle mogelijke soorten aan sappen, drankjes en softdrinks (dan nog nét geen alcohol) te vinden zijn. Om nog maar te zwijgen over de bakken met fruit, chocolades, koekjes en andere stoute versnaperingen voor tussendoor. A dangerous place to work.

Na mijn gesprekken moest ik op pad in de stad. Mijn voeten konden door de blaren geen stap meer verzetten en het was dus van essentieel belang dat ik ander schoeisel aan mijn voeten had. Anders kon ik spoedig niet meer vooruit binnen de stad.
In Dublin zijn de UGGs, alwaar je in Duitsland en Nederland niet meer dood in gevonden kan en wil worden, nog steeds hip. Alle jongedames die het straatbeeld in Dublin City bepalen lopen op dit pantoffelesque schoeisel. Vanwege mijn blaartoestand, leken mij deze knuffelschoenen dan ook met de seconde aantrekkelijker. Tot ik de eerste de beste schoenenwinkel indook en daar ontdekte dat deze laarsjes niet minder dan 250 euro kosten. Iets te duur voor een nood paar schoenen dat ik na mijn weekend in Dublin waarschijnlijk nooit meer zou aantrekken.

Dus dapper sleepte ik mijn rechtervoet door de straten van Dublin. Pas na vier schoenenwinkels vond ik iets naar mijn gading. Een goedkoop, klein en grijs setje van zachte schapenvachten laarsjes. Die ik niet meer uittrok en waar ik meteen de eerste de beste Ier mee benaderde om te vragen waar de dichtsbijzijnde Waterstone's ook al weer was.
Daar kocht ik drie heerlijke detectives en kroop zo snel ik een Pub kon vinden naast een haardvuur met mijn boeken. Met bangers & mash en een glas Bulmers zat ik daar met een kalme en tevreden glimlach op mijn lippen. Misschien was het toch niet zo'n slecht idee naar Dublin te verhuizen...

De Bulgaar

2009-12-02T12:11:00.004+01:00

Laten wij in stereotypen blijven leven. Na een handwerker, nu een Oosteuropeaan.

Nadat de verwarmingsman mijn hart hardhandig uit mijn borstkas had gebrand met zijn speciale verwarmingsman-vaardigheden, zocht ik troost in de armen van een Bulgaar. Deze Bulgaar had ik al eerder ontmoet en we zouden elkaar eigenlijk gaan zien op de avond ná mijn date met de verwarmingsman (ik verwachtte daar namelijk niets van en keek meer uit naar de Bulgaar). Maar door mijn hals-over-kop affectie voor de verwarmingsman, zei ik de Bulgaar af. Ik vond het een beetje respectloos om meteen de avond daarna met een andere kerel te gaan borrelen en daar had ik toen ook eerlijk gezegd geen zin in.

Dus de Bulgaar stond aanvankelijk op een laag pitje, maar kwam na mijn dramatische Icarusval der liefde handig van pas. We hadden voor vrijdagavond afgesproken en hij stuurde attente smsjes, belde me ook vrij regelmatig en maakte duidelijk dat hij uit keek naar ons samenzijn.
Die vrijdagavond fietste ik vanuit mijn werk wederom naar de Eberswalderstraße, alwaar de Bulgaar naast de drogisterij Rossman op mij stond te wachten, met een iPod in zijn hand. De rode. Ik zag hem en hij zag mij en pratend liepen we in de richtig van gezelligheid en restaurants. Ik had er geen zin in, ik had geen zin in hem. Vond zijn Oosteuropese Duits verschrikkelijk irritant en wilde eigenlijk niet eens proberen wéér een man te leren kennen. (Dat was ook niet waarvoor ik het deed, ik had de afleiding hard nodig.) Dus ik zette dapper voort en we zetelden ons in een charmant hoekrestaurantje.

De eerste uren irriteerde hij me mateloos. Hij praatte onomwonden over zijn 'open' persoonlijkheid, over hoe dol hij is op Nederland(er)s en natuurlijk verbroken wij beide de no-go voor eerste dates, namelijk het bloederige boek der Exen. Maar hij had twee poezen (niet bij zich, natuurlijk) en er kwam meer rode wijn bij kijken, dus ik dwong mezelf wat vriendelijker en minder bevooroordeeld te zijn. Ik was immers woest op verwarmingsman en bij gebrek aan hem, was deze Bulgaar een fijn doelwit. Hij was namelijk ook een man.

En aan het einde van de avond neem ik hem half opetend mee naar een Dönertent alwaar hij Döners voor ons bestelt en bier koopt. Onderweg naar mijn huis moet ik me steeds inhouden hem niet bij iedere stap te zoenen. Hij is bijzonderlijk aantrekkelijk en ik heb een dorstige, onmogelijke honger naar liefde. Intimiteit-liefde. Hij houdt me vast, aait me af en toe en vervult heel mooi de rol die normaliter een man binnen een fijne en uitgebalanceerde relatie zou vervullen. Hij ruikt lekker, kijkt naar de sterrenhemel en zegt dat Prenzlauer Berg soms zo mooi kan zijn.
Ik knik, duw hem tegen een muur aan en kus hem.

Als hij een half uur later naast me in bed ligt en me net zo aait als alleen mijn moeder doet, moet ik wel hard slikken. Ik wil dit mens helemaal niet weer toegang verschaffen tot mijn leven. En als ik even later bijna in slaap val, trekt hij stilletjes zijn schoenen aan om weg te gaan. Hij woont 1,5 uur bij mij vandaan en wil niets liever dan bij mij in bed overnachten. Maar ik zei nee.

De Bulgaar vergat zijn sjaal bij mij en iedere avond als ik thuiskom ruik ik hem in mijn gang hangen.

BAD romance (een pleonasme)

2009-11-27T12:09:00.003+01:00

Gillend, bijtend en openkrabbend. De beste liefde is de pijnlijkste, de hardste. Hij wacht op mij vanuit zijn Hilton luxe suite in Keulen. Ik lig in de tussentijd op de bank met alcohol en nicotine tussen de lippen. Hij is dronken en heeft net een nieuw bedrijf gekocht. Hij wil het vieren. Wil me zien.

Ik wil iemand heel anders zien. Degene die me niet meer wil zien, die plots al zijn lieve en verliefde interesses verloren heeft. Ik ben me niet bewust van de man aan de andere kant van Duitsland. Die maakt ook niet uit. Want de enige echte, waar ik weer zo dom voor was om er in te trappen, die wil niet meer. Waarom is geen woord meer dat in mijn hoofd op komt in zulke situaties. Op lippen kapot bijten, hard gillen, afleiding erin gieten en gewoon door.

Hij had me toen maar beter meteen mijn schedel kapot kunnen stoten op de houten vloer terwijl zijn lippen mijn mond vastgrepen. Dat was tenminste duidelijk geweest. Dat hij me - net als al die anderen - gewoon ouderwets kapot wilde maken. Dat het niets uitmaakt om met iemand te praten, niemand is te vertrouwen. Liegerds.
Dan doe mij maar die man die daar in luxe ligt op te scheppen over hoe fantastisch hij is. Hij doet tenminste niet alsof. Hij komt er eerlijk voor uit. De beste liefde is die soort van liefde is geen liefde is. Gewoon die harde, vastgrijpende, ademverstikkende momenten die ophouden zodra hij de deur weer uitloopt.

Soms vraag je je wel eens af of je bewust met je liefdeskorst loopt te stoten. Of je net zo lang loopt en rent tot er iemand per ongeluk tegen je oploopt - dat je wond weer openbarst en het bloed weer vloeit.

Dont't want your kiss
don't want your touch
don't call my name.