Kommt die Erinnerung
Op zondagavond kwamen ze altijd samen. Iedere week. Weer of geen winter, kater of nuchter – altijd zochten ze een hoek die comfortabel of gemakkelijk genoeg was waar ze, typisch upgedressed voor een zondagnamiddag, bij elkaar konden kruipen. Zondagse kleding betekende iets dat casueel genoeg was voor comfort, maar nog sexy genoeg voor een stad als Berlijn waar je eigenlijk op ieder moment van de dag en in iedere situatie overvallen kon worden door een stoere, Duitse prins op een muildier.
Een wekelijkse melancholie overviel hen iedere week opnieuw, een treurnis die typisch was voor het einde van het weekend. Over een paar uur moesten ze namelijk allebei weer opstaan in hun trendy appartementen, met een slaapwaas voor de ogen zich aankleden en terug het werkende leven in. Maar eigenlijk leefden ze voor deze momenten. Gestolen momenten van vrijheid en geluk, waartijdens ze met glimmende ogen elkaar aankijken, nog een slok nemen van hun glas wijn, prosecco of cocktail en het warme gevoel dat alleen komt van alcohol en blijdschap door ieder haarvaatje voelen glijden.
