Ze zeggen dat je tien jaar ouder wordt als je een huis koopt. Ervaring leert me: zeg maar gerust een paar decennia. Na een maandenlang zich voortslepend proces van smotsige huizen op slechte locaties, lelijke appartementen op hot spots en onbetaalbare stukjes leuk real-estate, denk je er eindelijk te zijn op de dag dat je een voorlopige koopakte tekent.
En dan laten we zelfs nog even het hele hypotheekverhaal buiten beschouwing.
Service? Wat is dat?
Als ik een pak melk koop in de supermarkt krijg ik service, doen de mensen netjes en beleefd – en als ik een vraag hebt, wordt er geduldig naar geluisterd en antwoord op gegeven. Als je een huis koopt, zou je verwachten, dat de service en klantvriendelijkheid een tandje naar boven wordt geschroefd. Je spendeert namelijk wel iets meer dan de centen voor een pak melk.
Van het kastje naar de muur
Maar nee, het tegenovergestelde, zelfs. Na vermoeiende sessies over voorwaarden en bepalingen, valt dan eindelijk de koopakte op de deurmat. Na het ding weken door te ploeteren en er problematische bepalingen uit te halen, krijg je te horen dat er inhoudelijk niets veranderd kan worden aan de akte. Ook als er – talig en dus wettelijk gezien – zaken in staan die niet kloppen. Meewarig en onzeker kies je er dan toch uiteindelijk voor te tekenen. Een halve dag moet je er voor opofferen, om naar een veraf gelegen makelaarslocatie te reizen. Daar wacht het tekenen.
Koopaktes tekenen
En blijkt dat de verkoper nog niet heeft getekend. Er staat spoed op de sleuteloverdracht, want ondergetekende woont al een half jaar gedwongen in een achteraf gelegen dorp, waardoor ze vier uur per dag bezig is naar het werk te geraken. Daarom is het een onwelkome verrassing dat er niet geanticipeerd is op het tekenen van de verkoper.
Maar – rustig ademhalen, hier is niets meer aan te doen. Extra spoed gaat erachter en zelf probeer je ze goed als het kan alles zo vloeiend mogelijk naar de notaris door te sluizen, zodat er op 30 november alles gedaan kan zijn er sprake kan zijn van een sleuteloverdracht. Eindelijk denk je dat het langzaam de goede kant op begint te kruipen.
Garantie op nieuwbouw
Totdat er vanuit de verkoper wordt verteld – ná ondertekening van de aankoopakte – dat het garantiecertificaat (SWK, voorwaarde bij alle nieuwbouwwoningen, red.) niet aangeleverd kan worden. De woning voldoet namelijk niet aan de eisen. Er moet een aangepast certificaat opgesteld worden, wat wederom door ondergetekende getekend moet worden. Met een extra vertraging van twee weken op het aankoopproces.
Al veertig appartementen zijn er verkocht, deze informatie ligt al maanden klaar, en als koper krijg je dit pas te horen na aanschaf?
Huilen en gillen, moet je er van. En weer tien jaar aan rimpels aan je fysieke leeftijd toegevoegd, om over alle mentale stress nog maar te zwijgen. Maar goed dat het bijna Sinterklaas is en ik de Goedheiligman mooi om een setje Botoxinjecties kan vragen. (“Auw? Kom er eens kijken, wat er in mijn schoentje ligt?” Een injectienaald…)
0 comments:
Een reactie plaatsen