Ze zingen het en je hoort het. Je weet het en gelooft het. Maar voelen doe je het pas als je al verder bent gegaan met je leven en er helemaal van overtuigd bent dat je de dingen van andere plekken en andere tijden niet meer mist – of ooit nodig gaat hebben. Totdat op een onbewaakt ogenblik, als je al maanden verder bent en zelf verrast door het gebrek aan gemis, opeens een klap op je hoofd krijgt van een bijzonder hard stuk karton. Alsof je tegen een luchtkasteel oploopt dat plots van beton blijkt te zijn.
Ik woon niet meer in Berlijn en dacht dat ik daar echt aan toe was. Ik was het zat, ik was er klaar mee en ik zat er al maanden op metaforische houtjes te bijten. Het was gewoon niet meer het lekkere Berlijn voor mij waar ik al die jaren verliefd op was geweest. Waar het precies aan lag – geen idee. Een gevoel, een verandering van gemoedstoestand, een nieuwe levensfase – een van alle of geen van de drie.
Maar pas als je écht afstand hebt genomen, en de gevoelens en de directe tastbare herinneringen uit je verdwenen zijn, pas dan kan je echt gaan missen. Als je in de zo lange gemiste Albert Heijn naar flessen wijn staart, en opeens volschiet omdat je niet in de Rewe aan de Schivelbeiner Strasse staat. Omdat je niet vier verdiepingen naar je kleine appartement omhoog hoeft te lopen. Je niet op vrijdagavond naar een bekende en vertrouwde bank fietst om urenlang naar heerlijke mind-numbing Unterschichten (onderlaag des samenlevings) TV te kijken.
Make me shut my Playboy mouth
I've had a little bit too much
0 comments:
Een reactie plaatsen