Twee lichtblauwe ogen kijken me aan vanuit de deuropening. Ik doe net alsof ik toevallig langs loop, op weg naar de wc in de lange gang. Je kijkt me aan, met die opvallende ogen. Je haar is donker en je huid is ook niet licht – maar je ogen zijn zo lichtblauw dat ik steeds denk een ander mens te zien in je ogen.
Vanaf het allereerste moment dat ik je zag lopen, wilde ik je hebben. Op wat voor manier wist ik toen nog niet. Ik zat in de achtertuin en je kwam zomaar binnen.
“Wie is dat?” vroeg ik zodra je weer weg was. “En wat doet hij hier?”
Je was Iris’ nieuwe huisgenoot, die tijdelijk bij haar woonde. Je was een man, maar je deed een jongen. Alsof je volwassen mannenlijf constant ondergedompeld was in druipende jongensachtigheid.
Ik zie je telkens als ik bij Iris ben en denk dat jij mij ook ziet. We praten over normale mensendingen, maar ik lees tussen onze woorden een eigen subtekst.
Die avond sta je in de deuropening van de gang. Ik loop naar je toe en vraag of “het” nog leuk is. Je hebt vrienden op bezoek, jonge mannen die bierfles na bierfles legen. Je knikt en kijkt me met je blauwe ogen aan.
Ik wil je nog steeds hebben, maar weet dat zodra ik een actie onderneem de consumerende honger die ik nu voel als ik voor je sta, ophoudt.
Als ik wegloop, knaagt het toch. De honger blijft aanhouden.
Een paar uur later vraag je of ik naast je kom zitten. Je zit, samen met de jongens, in de voortuin de laatste uren van de late nacht in te luiden. De barbecue is koud geworden en verdwaalde stukjes vlees liggen op de tegels. Ik weet dat ik eigenlijk naar bed moet gaan, maar de honger is zo dominant dat ik niet zonder eten naar bed kan gaan.
Dus ga ik naast je zitten. Je zegt dat ik narcistisch en hautain ben, en dat je daar wel van houdt. Ik probeer een man te zien, achter die blauwe ogen, maar je blijft een jongen.
Vroeger was het genoeg om woorden te horen die je zelf niet had uitgekozen, en was een compliment flexibeler. Als je met je hand over mijn benen begint te aaien, spat de ongrijpbaarheid kapot. Je grijpt me vast en ik haak me los.
Slapen gaat altijd beter alleen.
0 comments:
Een reactie plaatsen