Schuin tegenover mij zit hij in de trein.
Met een dik, plastic gekaft bibliotheekboek.
Ik kan vanaf mijn groene treinbankje door een gapend stukje stof van zijn overhemd heen kijken. Zachte licht behaarde stukjes vlees. Ik kan ze zien. En bijna voelen.. Donkerder dan het haar op zijn hoofd, want hij is blond.
Lichtblond, als een Scandinavische wegwerpfantasie.
Hij heeft geen ring om zijn vinger. Iedere ochtend leest hij aandachtig in zijn geleend boek. Stiekem ben ik trots. Dat er nog zulke mooie mannen zijn die literatuur lezen.
Alhoewel - het is me nog niet gelukt een glimp van zijn titel op te vangen.
Iedere ochtend, als hij ook uitstapt op Sloterdijk, moet ik me inhouden hem niet te achtervolgen.
0 comments:
Een reactie plaatsen