Al enige tijd ben ik op zoek naar een huis in Nederland. Zo'n echt huis, waar je dan helemaal volwassen in gaat wonen en dan ieder vrij weekend bij de Gamma en de Intratuin gaat doorbrengen. Waarna je dan met de buren over volwassen thema's als overlast en hypotheekrente-aftrek gaat praten.
Zo'n huis zoek ik dus. Maar huizen kosten geld. En voordat je geld hebt, moet je veel werken. Full-time werken, heet dat. Als ik dus een huis wil bezichtigen (en dat ook nog wil kunnen betalen), moet ik dus na het werk een huis bekijken. Avond- en weekendbezichtigen zijn heel normaal binnen de hedendaagse makelaardijscene.
Dacht ik.
Het telefoongesprek dat aan mijn desillusie vooraf ging:
Ik: Hallo, met Roos de Snaeck. Ik wilde even vragen of het mogelijk was aanstaande donderdag de Wezelstraat de bezichtigen.
(Op de achtergrond hoor je al een vermoeide zucht.)
- Ja, dat gaat niet. Wij werken van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: ja, ik dus ook. Daarom wil ik het huis 's avonds bezichtigen.
- Wij werken echt van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: ja, dat snap ik. Maar is dat niets een flexibele oplossing voor te vinden?
- Nee, wij werken van maandag tot en met woensdag van negen tot half zes.
Ik: nou, dan kan ik het huis dus niet bezichtigen.
- Ja, veel succes.
Als eerste: WTF? Maandag tot en met woensdag? Noemen we dat full-time werken?
Logischerwijze maakte een verblindende razernij zich heer en meester van mijn gemoedstoestand. Schreeuwend, mijn tanden zettend in de nieuw aangeleverde computers op de werkvloer, en luid grommend kroop ik door de gangen van mijn werkplek. Hoe kán je nu op zo'n manier gewoon géén service verlenen?
En dat terwijl een makelaardij niets anders is als een eenvoudige salesoperatie. Het product (huizen) moet aan de consument gebracht worden. Belangrijk bij alle vormen van verkoop is dat je klantvriendelijk te werk gaat. Zo leerde ik tijdens mijn zes-jarige carrière bij de Albert Heijn dat het aller-aller-allerergste is wanneer je een klant "nee" moet verkopen. En mocht dat dan eens in een benarde situatie van kerstavond-en-de-rosbief-is-op tóch gebeuren, dan gaf je minstens de klant een tegoedbon. En verontschuldigde je je heel vaak, om tenminste sympathiek te zijn. Want ja, als vakkenvuller is het niet jouw schuld dat de rosbief niet genoeg ingekocht is - of er gewoon niet genoeg koeien zijn geslacht.
Overigens stuurde ik nog besloten en daadkrachtig een schrijven naar de eigenaar van de desbetreffende makelaar, om mijn onvrede te uiten. Van hem kreeg ik wederom exact dezelfde tekst te horen als van de "klantvriendelijke" vrouw aan de telefoon. (Ja, deze dame heeft op de website in haar persoonlijk profiel staan dat ze zo bijzonder - en ik citeer - "klantvriendelijk" is. Nu had ze op zijn minst wat meer begrip van klantvriendelijkheid kunnen uiten aan de telefoon. Maarja, niet iedereen is er voor weggelegd om met mensen te werken.)
0 comments:
Een reactie plaatsen