Verhuizen is het allerergste wat je vrijwillig kan doen. Erger dan naar een kaakchirurg voor je verstandkiezen, of op een blind date met het sociaal gehandicapte neefje van je buurman. Verhuizen is een van de weinige zaken die zelfs vandaag de dag - na web 2.0 en het optimaliseren van veel processen des levens - nog een heuze hel is. Doutzen Kroes zit over een tijdje in een ruimtevaartschip in het heelal, maar voor de normale mens is verhuizen nog erger dan een ingegroeide teennagel.
Maar nog erger dan verhuizen, is verhuizen in Duitsland. Beter gezegd: vanuit Duitsland.
In Duitsland zijn ze namelijk meer dan trots op hun lange traditie van bureaucratie. Een bureaucratie die al een vruchtbaar leven had aan de vooravond van de tweede wereldoorlog en ook gekoesterd werd tijdens de DDR en Stasi-tijden. Duitsers zijn nu eenmaal dol op papier. Op alles documenteren. In veelvoud, in ettele kopieen en meervoudige uitgaves.
Een contract in Duitsland is niet als een contract in Nederland. Een contract in Duitsland kan - als je niet oplet - voor meerdere jaren worden afgesloten. Met minimumlooptijden van een jaar en opzeggingstermijnen van zes maanden is het contractuele landschap behoorlijk illegaal en extreem frustrerend.
Voor het kopen van een electronisch product wordt veelal naar geldige legitimatie en bewijs van inwonerschap in Duitsland gevraagd. Het "Meldeamt" is dan ook een vervaarlijk klinkende instantie waar je als beginnende Duitser niet om heen kan. Aanmelden is de eerste stap op de weg naar alles in dit land.
Maar dit is slechts bij het afsluiten van een contract - laat staan het opzeggen van een contract.
Als je het land verlaat, mag je met het bewijs van uitschrijving (van het Meldeamt) je contracten gaan opzeggen. Aan te raden is om dit driedubbel te doen. Zo schreef ik een officieele opzeggingsbrief, stuurde ik deze per post én per fax, en belde ik er vervolgens nog achteraan. In Duitsland moet je achter al je papierwerk aan, anders word je - zonder dat je het door hebt - heel hard in je blozende Hollandse billen genaaid.
En het allerergste van alle instanties is de Hausverwaltung, de huisorganisatie die voor mijn gebouw en mijn appartement aansprakelijk is. Deze organisaties zijn altijd voorzien van de meest onwelwillende, onvriendelijke en onvaardige vrouwen. Die werken hier niet omdat ze graag willen werken, of levensgeluk zoeken, maar puur en alleen vanuit haat en terreurlust. Er gaat geen dag voorbij dat ze onschuldige huurders het leven zuur maken.
Dienstverlening, heet dat, hè. Daar werken altijd de mensen die inherent de meest onverdienstelijke creaturen ter aarde zijn. Twee uur per week hebben ze een telefonisch spreekuur. En natuurlijk is nooit de dame aanwezig die voor mijn huis verantwoordelijk is. En natuurlijk heeft ze ook geen e-mailadres wat ik kan gebruiken.
En dat terwijl ik zo keurig driedubbel gedocumenteerd mijn huis heb opgezegd en slechts een volgende huurder erin probeer te organiseren. Zodat ik zo spoedig mogelijk de administratieve hel op aarde (lees: Duitsland) kan verlaten.
1 comments:
Wow, dit wist ik niet van Duitsland! Is alles nog goed gekomen? Lijkt me echt frustrerend om met zulke zaken je bezig te moeten houden, achter alles aangaan, dat maakt verhuizen niet echt prettiger!
Een reactie plaatsen