De rustige ademhaling naast mij in de trein kietelt mijn verlangen. Zijn harige armen zie ik vanuit mijn ooghoek verradelijk dichtbij mijn lichaam rusten. Mijn zintuigen zijn wakker, met jeukende vingertoppen die het liefst zijn hele lichaam voor altijd in kaart brengen. Een kaart die ik al vaak genoeg opgestuurd heb, maar waar ik steeds meer behoefte aan heb om hem opnieuw door te lezen.
"Ik weet het ook niet," zei hij tijdens de bruiloft. Wat de fuck kan je nu niet weten, schreeuwt mijn hart, maar ik heb geleerd niet meer in de realiteit te schreeuwen. Al helemaal niet als het gaat om iets dat belangrijk is. Altijd doen alsof het je geen reet kan schelen en misschien dan, héél misschien lukt het dan. We staan tegenover elkaar, temidden van drie grote voetbalvelden en staren over elkaars schouders heen. De zon schijnt, het is warm en zomers en de vrolijk groen gekleurde takken ruisen ongepast om ons heen.
"In mijn hoofd is het als een treintje dat maar in een cirkel blijft rondrijden en wat luidruchtig toetert." Hij kijkt me aan alsof hij met zijn ogen probeert te signaliseren wat dit betekent.
Ik snap er geen hol van en heb geleerd geen woorden van mannen te proberen te interpreteren. Als zijn treintje niet weet waar het eindstation is, dan weet ik het ook niet.
"Okee," zeg ik en probeer hoestend mijn tranen weg te forceren. Het heeft geen zin te huilen, verdrietig te zijn. Gevoelens zijn zo machteloos nutteloos.
Als een paar uur later de gelukkige bruid mijn onwelwillende bruidegom aangeschoten vertelt dat hij met mij moet trouwen, ben ik blij dat hij geen Nederlands spreekt.
0 comments:
Een reactie plaatsen