Depressief zijn - en waarom niemand het snapt

Soms sta ik 's morgens op en dan wil ik er niet uit. Niet omdat ik lui ben, een kater heb of omdat ik gewoon geen zin heb om de hele dag op het werk te zitten. Nee, het is dan gewoon, omdat ik de zin er niet in zie. Niet alleen het opstaan, maar ook de dag, het leven an sich. Dan wil ik de hele dag - of een paar weken - onder mijn dekens in bed liggen en alles vergeten. Het liefst gewoon ophouden met bestaan.

Depressief, ach dat is toch een dipje

Mensen die zelf het gevoel van depressiviteit niet kennen, die snappen dat niet. Die proberen met goedbedoelde opmerkingen te motiveren. Want er is toch niets ergs gebeurd? De zon schijnt! Het is bijna weekend!
Maar in mijn hoofd maakt dat niet uit. Er hangt alleen maar een grote donkergrijze wolk van ongelukkigheid. Je voelt je door en door ongelukkig en probeert op een klein koord naar de overkant te balanceren, maar kan ieder moment door een kleine windvlaag of een onschuldige vlinder naar beneden storten.

Als dit voor de driehonderste keer gebeurt, weet je natuurlijk dat het op een dag weer ophoudt. Dat de wolken weer wegtrekken en de zon in je hoofd weer gaat schijnen. Maar hier iedere keer opnieuw doorheen te moeten, is een moeilijke lijdensweg.
Als je je been gebroken hebt, snappen mensen waarom je de trap niet op kan. Maar als je depressief bent, snappen mensen niet waarom je niet normaal blij kan zijn.

Van ultiem geluk naar intense depressiviteit

En dan een paar weken later, trekt opeens de bewolking weg en kan ik als nooit tevoren als een doldwaze blije wezel ronddartelen. Als je dan weer zo blij bent (hello, bipolar) vergeet je ook direct dat je je ooit zo ziekelijk slecht voelde. Wat het voor jezelf én voor andere mensen alleen maar moeilijker maakt om überhaupt te begrijpen wat er aan de hand is, als je weer in het diepe donkere gat geworpen wordt, nadat je nog wanhopig "this is Sparta?" probeert te prevelen.