Als je net opeens weer als alleenstaande vrouw door het leven moet, is dat even slikken. Even wennen. Van een droomtoekomst in een Duitse boerderij aan de Nederlandse grens met twee kinderen, drie katten en een hond - terug naar een alcoholistische Bridget Jones lifestyle. Zelfs als je er in principe best achter staat, omdat je weet dat het uiteindelijk te moeilijk of te onwelwillend was - wie wil er samen blijven met iemand die minder van jou houdt dan jij van hem? - het blijft toch nooit leuk. Je was namelijk gewend aan het idee op een bepaalde manier 'iemand' te hebben, bij iemand te horen en met iemand samen te zijn. Misschien ben ik daar dan te neo-romantisch in, maar als zoiets past en je op valentijnsdag met een mooie man aan je hand door de dierentuin loopt, dan ben ik toch even gelukkig.
Lach, huil
Maarja, enfin. Het is voorbij. En daar kan je lang of kort bij stilstaan. Je moet jezelf er de eerste weken minstens acht keer per dag aan herinneren waarom het ook al weer uit is. En dat het beter is zo. En dat je zéker niet pruillippend hem opeens op moet gaan bellen om te bedelen het toch nog een keer te proberen. Je moet het juk der partnerschap van je afschudden, weer genot ondervinden aan het non-stop flirten met barmannen, collegae en willekeurige vreemde mannen in supermarkten. Niet dat je dat in je relatie niet deed, maar het is anders te weten dat je in principe best meteen met deze mannen mee naar huis zou kunnen - en mogen. (Niet dat ik zoiets doe. Maar het gaat om het onmetelijke gevoel van vrijheid dat het single zijn met zich meebrengt. Een gevoel dat opeens verandert als je iemands 'vriendin' bent.)
Emoties zijn sowieso conjunctuurbewegingen, maar op het moment dat je een balans probeert te vinden in een ultiem ongebalanceerde situatie van een verse relatiebreuk, vliegen je gevoelens echt alle kanten op. Moment nummer één, extatisch van geluk dartel ik door de straat en vraag ik me af hoe ik ooit überhaupt met iemand samen kón zijn, omdat ik me nu plots realiseer dan mijn meest essentieele ik een single vrouw is. Cut to: een paar uur later. Ik zit thuis op bed, klik doelloos stalkerig op zijn Facebookfoto's en probeer me met de nog naar hem ruikende trui voor te stellen hoe het ook al weer was als hij naast me in bed lag en ik me verstopte in zijn warme holletje. Huil.
Het is verschrikkelijk. Maar ik probeer mezelf voor te houden dat iedere dag die ik weer verder kom, er al weer een is. En voordat je het weet, breekt die dag aan waarop je helemaal niet meer aan hem denkt. En je echt verder kan met je leven. Want uiteindelijk kan je dertig duizend keer liever alleen zijn, dan samen met iemand die jou niet datgene geeft wat je nodig hebt.
En daarom ga ik tegenwoordig iedere maandagavond naar yoga.
0 comments:
Een reactie plaatsen