Sommige mensen trekken hun neus er voor op en vinden het maar dom en oppervlakkig. In Berlijn trek ik ook soms mijn neus op voor de extreem oranje gekleurde meisjes met de wit-blonde haren met zwarte uitgroei. Vaak vergezeld van metershoge goedkope hakschoenen en een dozijn aan oncharmante piercings. Deze meisjes kopieeren vaak letterlijk de stijlvolle mode uit de etalages van goedkope kledingmerken zoals Tally Weil en Pimkie. Niets mis met de winkels an sich (alhoewel het niet echt mijn persoonlijke smaak vertegenwoordigt) maar het knip & plak werk van complete styles en 'setjes' vind ik nooit zo cool.
Maar, nu back to the point. Producten aanschaffen, als een brave onkritische consument consumeren, is soms zo ultiem therapeutisch. Het kan je de controle terug geven over je eigen leven, je motiveren 's morgens weer op te staan en je te doen inzien dat je zeker wel een waardevol mens bent. Want, in mijn opvatting, werk je heel bewust aan je eigen zelfbeeld op het moment dat je een aankoop doet. Zelfs in de supermarkt. Als ik een salade koop, ben ik weer meer gezond. Als ik een fles wijn koop, ben ik de zelfstandige passievolle vrouw die 's avonds een glasje Merlot leegnipt - en als ik chips en chocolade mee naar huis neem, dan ben ik de belichaming van een knuffelavond alleen op de bank.
Door het kopen van kleding ben je heel bewust met je externe verschijning bezig. Met wat je uit wil stralen en daaraan gekoppelt ligt heel direct wat jij denkt dat je bent. Je eigen opvatting van jezelf wil je immers naar de buitenwereld communiceren door middel van je kleding. "The medium is the message", schreef media hype McLuhan. Ook kleding is een medium en door middel van het medium kleding communiceer je heel duidelijk je eigen persoonlijkheid.
Enfin, enfin. Gisteren probeerde ik de macht weer bij mijzelf te leggen na een lange, pijnlijke en vooral moeilijke break-up. Ik ging even winkelen. En nu heb ik blijkbaar een aparte gewoonte opgedaan. Altijd als er iets heel ergs gebeurt, koop ik een tas. (Nu koop ik wel vaker een tas, maar dat terzijde.) De laatste keer dat ik ontslagen was, kocht ik een dure Tommy Hilfiger tas die ik toen gewoon moest hebben. Die tas is sinsdien nog steeds in mijn leven en een van mijn meest trouwe partners geworden. Toen ik gisteren in dezelfde winkel stond, moest ik dus weer even naar de hoek met de Hilfiger tassen. En ja hoor, weer een liefde op het eerste gezicht. Een dure aankoop, wederom, maar ik heb met deze relatie tenminste de garantie dat hij voor altijd bij me blijft. Tot ik hém zat ben.
Na een aantal spannende zelfophoudende kousen (die ik voorlopig nog niet kán en wil gebruiken, maar het is een troost te weten dat ze er zijn), een paar spannende peep toes met zebra print en dvd's, was het tijd voor sushi. Ik wilde eigenlijk nog nieuw ondergoed (symbool voor het 'je opnieuw alleen sexy voelen') en boeken ('het herontdekken van mijn intellectuele ik'), maar ik kon eigenlijk niet veel meer dragen. En moest nog op de fiets naar huis.
Maar daar heb ik het weekend nog voor en dan mag ik ook weer naar yoga. Live on.
0 comments:
Een reactie plaatsen