Okee. Bijna twee weken van de break-up probeer ik me welgebalanceerd als een volwassene te gedragen. Ex-liefde-van-mijn-leven doet daar blijkbaar niet aan mee en wil nimmer nooit meer contact met mij. En ik citeer van de dag des relatiebeeindigings die hij initieerde: "Ik wil je ook na het voorbij is in mijn leven". Mannen kunnen zo lekker consequent zijn. Loeders.
Enfin, ik wil deze gebeurtenissen als aanleiding nemen om het concept van de relatie temidden van de hedendaagse maatschappij eens onder de loep te nemen. Ik heb namelijk in de afgelopen weken voor het allereerst eens hardcore gerealiseerd dat het misschien helemáál niet zo leuk is een relatie te hebben en dat ik persoonlijk als individu veel beter functioneer zónder relatie. Als ik helemaal alleen ben en geen partner als 'excuus' te gebruiken merk ik dat ik letterlijk het leven weer bij de ballen grijp. Letterlijk, figuurlijk, hoe je het wilt interpreteren...
Zo kwam twee dagen geleden de lang verloren werkvloer liefde Marc opeens weer opduiken. En hij kon geen betere timing gehad hebben. We planden een volwaardig etentje en hij bleef (braafjes, als vrienden) bij mij slapen. Maar het bijzondere was dat we plotseling, na elkaar al bijna een jaar gekend te hebben, de meest fantastische middag, avond en nacht samen hadden. En dan heb ik het niet over passievolle liefdesverklaren en dwangmatige hartjes. Maar juist omdat we maatjes zijn en niets anders van elkaar verwachten dan - tja, niets eigenlijk, was het opeens idioot magisch.
Met Marc kwam opeens in één avond alles wat ik al die maanden bij de ex-liefde-van-mijn-leven - met wie ik al een bijna een boerderij aan de Nederlandse grens had gekocht en voor wie ik klaar was kinderen naar buiten te gaan persen - miste. Verdomme, dacht ik, terwijl passie mij uit een onverwachte hoek overweldigde, dus zó kan het ook! En natuurlijk had de positieve ervaring er waarschijnlijk alles mee te doen dan ik niet jaloers op vrouwen hoefde te worden in Marc's nabijheid (terwijl, toegegeven, ik dat toch af en toe stiekem was) en alles bij ons altijd spannend is gebleven. Met hem heb ik nooit huilend op straat gestaan of ruzie gemaakt over het gebrek aan seks.
Liefde en kriebels zijn veel leuker en spannender als je nog niet weet wat er kan of gaat gebeuren. Als je allebei totaal onafhankelijke levens leidt en je niet kibbelt over samen op vakantie gaan of moeilijk doet over 'waarom je elkaar nou al zo lang niet hebt gezien'. Misschien ligt het aan mij en verander ik gewoonweg in een heks zodra een man mij zijn 'vriendin' noemt.
Maar desalniettemin heb ik de bewuste wijsheid vergaard dat het voorlopig voor mij geen relatietijd is. Alleen vraag ik me dan toch tegelijkertijd wel weer af waarom er dan toch zo'n hardnekkig monstertje blijft zitten dat echt het liefst de leuke mannen aan mijn best vastketent, terwijl ik heus weet dat er dan niets meer aan is. Wil een mens nu per se altijd het onmogelijke?
0 comments:
Een reactie plaatsen