Ja, het is al hartstikke lang (3 weeks and counting) uit en voorbij met de man van mijn dromen, maar ik moet nog steeds aan hem denken als ik 's morgens opsta. Niet aan hoe ik de weeïge geur van zijn ochtendscheten mis, of de donkerharige vacht op zijn armen die zich 's nachts vaak een weg in mijn mond had gevonden waardoor ik het idee kreeg met schaamhaar in mijn mond wakker te worden - nee, en ook niet aan de kleverige kusjes doorweekt van morning breath en knoflook van de voorgaande avond. Nee, ik mis de mogelijkheid hem te slaan. Niet dat ik dat veel deed in de maanden dat wij aan elkaar gelieert waren.
Bitch-slap meets swaffelen met een komkommer
Maar sinds hij als een halfbakken mossel drie weken geleden een einde aan onze relatie maakte, wil ik hem slaan. Ik sta 's morgens op met het passievolle verlangen hem in zijn huis te overvallen - met of zonder een nieuwe vriendin, dat doet er allemaal niet toe - en hem dan hard in zijn ballen te trappen. (Terwijl ik natuurlijk net van 'voetbal training' kom en daardoor van die praktische schoenen met noppen aanheb.) En dan 's middags als ik op mijn werk zit mijmer ik anticiperend over een situatie waarin ik hem toevallig tegen het lijf loop nadat ik net groenten gekocht heb. Dan neem ik half-kwijlend van genot een komkommer of de tas met bleekselderij in de hand en begin ik hem hardhandig te swaffelen met de komkommer in zijn gezicht en krijgt hij als toetje verschillende takken en wortels in zijn gezicht geduwd. Ja, denk ik dan, dat zou mij echt heel veel goed doen. (Ik beeld me dan ook in dat hij heel overdonderd is door mijn aanval en huilt. En dat ik dan als een maniakale evil overlord 'muahaha' uitbrul en hard doorga met de meppen die net klinken alsof ik hem met een zweep sla.)
Maar meestal kruip ik dan 's avonds met een pruillip op de bank en vraag ik me nog steeds af waarom hij sindsdiens helemaal geen contact meer met mij wil. Betekende ik dan zo weinig voor hem? - en andere misselijkmakende zelfmedelijden gedachtes drijven dan kakelend door mijn brein. Meestal gooit de poes dan een goedgetimede plant op de grond, waardoor ik tenminste niet doelgericht verder drijven kan op de oceaan van liefdestragiek.
Want welbekeken ben ik lang niet meer zo gelukkig geweest als zónder hem. Zelfs zonder mij wanhopig in de armen van iedere willekeurige voorbijganger te storten of al te teleurgesteld met dertig dozen Ben & Jerry's ijs televisie te kijken in mijn roze schaapjes pyjama. Granted, een kennis nam mij een avond mee naar een locatie die men als 'seksclub' kan betitelen (whirlpool en 'rust'ruimtes included), alwaar ik braafjes alleen danste. Vervolgens bracht ik ook vele avonden door in het gezelschap van mijn ex zijn beste vriend - ja, u hoort het goed. Dat kán. Ook at ik veel sushi, bezocht ik oude favoriete clubs en probeerde ik veel restaurants uit voor mijn restaurant reviews. Sinds is weer een single vrouw ben, lijkt het erop dat ik mezelf weer hervonden heb.
Ik weet, het duurt misschien nog even voordat ik aan hem kan denken zonder instinctief zijn ogen uit te willen krabben en hem gewoonweg pijn-PIJN te willen doen. En het misschien zal het altijd blijven - zo'n gevoel dat je soms bekruipt en je je eenzaam doet voelen. Zo'n gevoel dat je voor één enkele miliseconde naar hem terug wilt doen laten rennen. Dat gevoel zou dan als een pittige salsasaus voor bij de wortels en komkommers in een mixer moeten persen en dapper en hardvochtig wegkauwen als dipsaus.
0 comments:
Een reactie plaatsen