Sommige mensen hebben echt alles. Die hebben een gelukkig leven - en zijn meestal zo gelukkig dat ze zich helemaal niet realiseren dat ze überhaupt gelukkig zijn, zó gelukkig zijn ze. Deze mensen hebben een baan die ze regelmatig tevreden stelt, waar ze met een kleine glimlach voor uit bed stappen in de ochtend. Een baan die ze geen angst inboezemt, maar een baan die hen rust geeft. Deze mensen krijgen voor dit werk een normaal loon. Niet teveel - ze liggen niet op jachten aan de Cote D'Azur te zonnen - maar genoeg om vrij van te leven. Een weekendje weg op zijn tijd en een vakantie in de zomer en winter, dat kan er best vanaf. Ook bewonen deze mensen een fijn appartement. Niet te groot, maar gezellig ingericht en van alle gemakken voorzien. Een comfortabel thuis. Maar het allergrootste wat deze mensen hebben is elkaar. Ze hebben elkaar leren kennen en sindsdien - voorzien van de nodige strubbelingen - zijn ze samen. Ze zijn elkaars beste vrienden, kunnen 's avonds in elkaars armen in slaap vallen, weten precies waar ze over moeten beginnen om elkaar witheet te krijgen, delen leed en lief. Deze twee mensen blijven bij elkaar. Ze zijn al jaren aan elkaar gewend en door de gewenning realiseren ze zich niet hoe fijn ze elkaar vinden. De fijnheid is zo fijn geworden dat ze hem niet meer voelen. Dat hij begint te dromen van affaires en zij knipoogt naar de nieuwe manager op het werk.
Deze gelukkige mensen vergeten hoe gelukkig ze eigenlijk zijn.
Terwijl andere mensen niet eens een eigen huis hebben, zich met een rotbaan proberen het hoofd boven water te houden (of zijn simpelweg werkloos) en al met moeite moeten vechten voor een normale vriendschap. Als de eerste soort mensen dan aan de tweede soort vraagt, of ze zijn 'saaie' en 'tragische' leven willen helpen door met hem een betekenisloze vunzige affaire te voeren, dan is het antwoord logischerwijze NEE.
0 comments:
Een reactie plaatsen