Al eerder schreef ik over de geneugten van shopping therapie, over hoe een nieuwe tas kan helpen bij het verwerken van een gebroken hart. Nu ging ik ook afgelopen vrijdag, na het werk, even het winkelcentrum Alexa aan de Alexanderplatz in. Ik moest namelijk een legging kopen voor yoga. Heel praktisch, normaal en dat was gewoon een must-have. Niets waar ik kriebelend blij van werd, maar een essentieele en benodigde aankoop.
Helaas hebben winkelcentra een groot nadeel. Ze verleiden je. Je komt naar binnen voor één winkel, maar moet noodgedwongen langs tientallen andere zwoelende shops voorbij kruipen alvorens je bij je doel aankomt. Natuurlijk is de H&M (waar ik mijn legging wilde kopen) tactisch helemaal achterin verstopt zodat je blootgesteld wordt aan een maximum van gevaarlijke etalages. En ik was nog steeds een beetje fragiel. Zo wakkelend op zoek naar het nieuwe levensdoel bij mannelijke afwezigheid. Zo aftastend en vragend - dat ik plotseling heel doelbewust de Hunkemöller in liep.
Mijn ex hield namelijk niet van lingerie. Niet van subtiele kanten broekjes, niet van expliciet stoute zwarte pakjes en niet van zelfophoudende kousen - nee, niks. En dat vond ik bijzonder frustrerend, omdat ik het zelf juist heel leuk en fijn vind mooie ondergoedjes aan te trekken - en het is vooral extra belonend als je dan zo af en toe iemand in je bed hebt liggen die eens zegt 'oh, mooi' of die als een tijgertje ligt te grommen zodra je je ontdoet van je business suit. Enfin, enfin. Het aankopen van ondergoed was daardoor een statement. Eindelijk bevrijd van het juk van een beklemmende man, was het weer leuk en spannend naar spicy setjes te zoeken.
En nu koop ik echt niet zo vaak ondergoed. Ik denk dat ik twee keer in het jaar eens doelgericht een lingeriewinkel in stap om dan even grootschalig huis te houden. Zodat ik er dan weer even tegen aan kan.
Exact dat voltrok zich afgelopen vrijdagnamiddag in de Hunkemöller aan de Alexanderplatz in Berlijn.
Maar daarmee was het leed voor mijn portomonnee nog niet geleden. Naast de Hunkemöller bevindt zich namelijk een Tommy Hilfiger winkel. En ever since mijn jeugd als meisje op een zogenaamde kakschool, kleeft er nog een beetje voorliefde voor Tommy aan mij. Niet meer de kuise polo shirtjes met merkopdrukjes, maar de subtielere en klassiekere kledingstukken. Zo ben ik een groot liefhebber van de Hilfiger tassen en schoenen. Ik heb al meer dan vijf jaar een setje uiterst comfortabele rode schoentjes die ik maar niet weg kan gooien.
Die vrijdag speelde ik al enkele dagen met de gedachte sneakers voor de zomer (die zich nog steeds uitermate afzijdig houdt in de Duitse hoofdstad) aan te schaffen. Dus, ik hopte even spontaan de Tommy winkel in. Schoenen snel gevonden en gepast. Vijftig euro, niet zo dramatisch duur. Maar - naast de schoenen hing de mooiste jas ter wereld. Licht crème kleurig, een klassieke trenchcoat, en heel mooi gesneden. Dus, ik denk, die trek ik even voor de lol aan. Ik pak een maatje small, trek het aan en voel me al meteen blij door de egostreling dat de maat S past. En de jas. Alsof iemand hem op mijn lichaam op maat had gemaakt. Maar het was een dure jas en desondanks de charmante mooie details die je alleen in duurdere kleding vindt, was ik klaar de jas terug te hangen.
Komt de verkoopster - waar ik al gedurende mijn bezoek mee stond te babbelen - op me af.
"Als je de jas koopt, krijg je er ook nog een tas bij."
Ze loopt naar de tassenetalage en haalt er een mooie grote weekendtas vandaan. Mijn hersenen doen aan kortsluiting en kwijlend struikel ik naar de kassa. Jas, tas én schoenen. Uiteindelijk loop ik met drie reusachtige Tommy Hilfiger tassen naar de H&M, alwaar ik nog maar met moeite een klein doosje met leggings tussen al mijn tassen in kan proppen.
0 comments:
Een reactie plaatsen