Spin, mijn lolfabriek op wielen
Mijn poes is dus echt een lolfabriek. Echt, levensgenot en onbeperkte voorraad aan lol en gelach komt als een lopende band uit dat beestje rollen. Ze verstopt zich overal onder en tussen, rent me als een hysterische panda achter na en heeft zelf haar eigen oog/poot coordinatie nog niet helemaal door. Waardoor ze zichzelf soms half ligt op te vreten, hard van de bank dondert of als een mangoeste 2 meter hoog de lucht in springt (in een hele mooie esthetische boog, mind you). Eenzame avonden op de bank worden plots intieme momenten van genot waarin ze zich luid spinnend op mijn borst nestelt, totaal overgeleverd en vol vertrouwen in mijn liefde voor haar.
Iedere ochtend tussen vijf en half zeven heeft ze haar wilde uurtje. Dan rent en springt en knaagt ze als een wilde wezel over mijn bed, valt ze alle interessante uitstulpingen aan met een verrassende harde bijtgrip voor zo'n klein en onschuldig ogend diertje. Een vinger die boven een dekbed uitsteekt is dan ook al snel overgeleverd aan haar woeste klauwen. Mijn palm moet er ook minstens twintig maal per dag aan geloven. Er is een tak waar ze bijzonder dol op is, die verliest iedere dag meer en weer mooie palmbladeren.
Natuurlijk speelt ze met de gehele inboedel, behalve met haar eigen krabpaal. Die negeert ze compleet. Er wordt niet aan gesnuffeld, niet eens op gesprongen, helemaal niets. En dat terwijl ze twintig keer liever in een problematische houding aan mijn tv-kastje hangt en onder en de tussen de bankkussen kruipt. Qua eten knabbelt ze heel netjes haar luxe kittenbrokjes op. Maar zodra ik ook maar een kruimel aan avondeten of snack op mijn schoot heb, stevent ze als een uitgehongerde kudde buffels om me af. Eten!
"Nee," zeg ik dan consequent en zet haar op de grond. En ze springt binnen twee seconden weer op mijn schoot en bord. "Nee," zeg ik dan consequent en zet haar op de grond. En ze springt binnen twee seconden weer op mijn schoot en bord. En zo gaat dat nog een keer of twintig door.
Slapen doet ze ook alleen maar bovenop mij, in mijn bed. Als ik dan nog even krampachtig probeer een serie te kijken in bed, kijkt ze gerust mee (met haar hoofdje en lijfje geheel het scherm blokkerend voor mijn ogen, natuurlijk). Het is net als een kind, maar dan veel leuker. Geen gehuil, geen luiers, veel meer liefheid en pluizigheid en ik hoef haar carrière niet te faciliteren door 18 jaar aan educatie te financieren. Ook de angst dat ze een hangkatjongere wordt heb ik niet en over SOA's en zwangerschap hoef ik ook niet in te zitten, daarvoor gaan we binnenkort even buurten bij de Tierarzt.
0 comments:
Een reactie plaatsen