Kerst, Oud & Nieuw en alleen?

Het is weer zo'n dag dat ik nagelbijtend achter mijn laptop zit. Over drie dagen word ik officieel oud. Het oude Perzisch kleed dat mijn ouders op de massieve houten tafel hebben liggen troost me met de gedachte dat hij ouder is dan ik waarschijnlijk ooit zal zijn. Al sinds de vroege voormiddag heb ik me aan de tafel genesteld met mijn dikke stapel onderzoeksliteratuur. Het is kerstvakantie en ik had me dit jaar voorgenomen er eens productief mee om te gaan. Tussen mijn baan en kalend sociaal leven in heb ik doorgaans weinig tijd voor mijn onderzoek. Opgesloten bij pap en mam in een afgelegen ingesneeuwd Utrechts dorp doet soms wonderen voor de productiviteit.

Maar nu zit ik met een kloppend, pulserend en bij voorbaat alvast bloedend hart te wachten op wat hij gaat zeggen op mijn woorden. Het is Marc, de gecompliceerde collega die op ruwe wijze mijn vakantierust kwam verstoren. Hij wil dingen weten, maar begrijpt niet dat alles voorvloeit uit mijn kleine voorliefde voor hem. Ik kan hem niet antwoorden zonder toe te geven aan de drang mijn oude kriebels in woorden om te zetten.
Het is nu gezegd. Als een ouderwets contract ondertekend op perkament en met een bloedrode zegel dichtgebrand. Maar dan door middel van een toetsenbord ingetypt - lang niet zo romantisch, maar even effectief.
Hij geeft me geen antwoord, omzeilt de vraag en bewijst dat alle mannen mietjes zijn. Mijn hart voelt zich als een overrijpe kiwi die iets te hard opgepakt is. Een kiwi die alleen nog maar te redden is door hem te drenken in liters rode wijn en als bowl op te drinken.

De sneeuw ligt nog steeds wat verward in de achtertuin van het ouderlijk huis. Net als last christmas, is het iemand weer gelukt mijn hart voor niets weg te geven. Mariah Carey en Wham als levensfilosofie garanderen een dramatische afloop van de kerstdagen. Mijn moeder weet zoals altijd precies de meest onpassende reacties te geven.
"Maar je moet niet zo wanhopig zijn," kan ze bijvoorbeeld zeggen. Of mij de schuld geven, omdat ik met teveel mannen er sporadisch lichamelijk contact op na houd. Het werkt wel in enigerlei mate, omdat ik vervolgens boos word op mijn moeder in plaats van plannen beraam om Marc op een pijnlijke manier van zijn hart te beroven.

De geschiedenis van kerstmis 2009 eindigt zoals alle eenzame kerstavonden in de afgelopen 24 jaar eindigden: met een domme en eenzame Roos die misschien zou moeten gaan leren van haar fouten. Haar foute mannen.

I'll never let you sweep me off my feet


This time baby,

I'll be bulletproof

Het kerstfeest op kantoor

Bridget Jones VS. Samantha Jones

Nu moet ik hem er toch echt even doorheen gaan rollen, hoor, een foute grap die al maanden door mijn leven kruipt. Vroeger (en waarschijnlijk nog steeds) vergeleek mijn moeder mij al met Bridget Jones. En niet alleen mijn moeder, zo werd ik ook eens opgedragen als een Bridget Jones Playboybunny naar een verjaardagsfeest te komen. Dat deed ik overigens braafjes, het was een costume party. Enfin, ik lijk blijkbaar op Renée Zellweger's performance van Bridget, niet alleen qua persoonlijkheid, maar ook qua uiterlijk.

Onderdeel van deze typische kerstfilm is een scene die zich afspeelt tijdens de office party bij de uitgeverij waar Bridget werkt. Alwaar ze staand op een tafel en met een rendierdiadeem luidkeels "I can't live without you" van Mariah Carey ten gehore brengt - beschonken en al - voor de neus van haar baas, op wie ze heimelijk verliefd is. Intrige, intrige alom. En nu moet ik toegeven dat ik soms onbewust parallelen tegenkom in mijn leven en dat van de fictionele sad lonely spinster Bridget Jones. Maar, zegt mijn vriendin dan altijd: Roos, jij bent geen Bridget Jones, maar meer Samantha Jones. (De op seks-beluste PR-dame uit Sex & the City.)
Als ode aan de beide dames Jones, een verslag van míjn office Christmas party in Berlijn.


The office christmas party

De climax van het werkjaar 2009 zou plaats gaan vinden in een bekende Berlijnse club aan de Potsdamer Platz, waar ik zelf al ettele malen was geweest voor een vermakelijke dansavond. Het is een vrij commercieel en bekend gebouw, dat van binnen geheel gedecoreerd is alsof je je in een klassiek kasteel bevindt. Zo'n club waar internationale sterren in een VIP-lounge kunnen gaan champagneren als ze eens in de stad zijn, zo'n club was het.
Ons bedrijf telt zo rond de 250 medewerkers. Veelal mannen. Geen slechte vijver om in te gaan vissen, behalve dan dat het je collega's zijn en je daar helemaal niets meer wilt beginnen, natuurlijk.

Nu schreef ik afgelopen zomer, toen ik hier net kwam werken, al over mijn collega Marc. Die mijn hoofd op hol wist te krijgen met zijn glimmende glansoogjes, mooie ronde billen en onze vaste lunches. Tot hij mij zó wist te frustreren met een Spaans-genaamde collega en het vermoedelijke bezwangeren van zijn vaste bedvriendinnetje. En hij ook geheel praktisch weg verhuisde naar ons andere filiaal. Good riddance.
We hebben altijd het kerstfeest nog, zeiden we nog tegen elkaar, tijdens een van de laatste gezamelijke lunches waartijdens hij stiekem een foto van mij maakte met zijn telefoon. Kerstfeest of niet, hij was er vandoor en zo gemakkelijk zou ik mij als ezel ook niet voor de derde maal tegen zijn steen stoten.

De vrijdag voor het feest, was hij voor een dag weer bij ons op kantoor. De hele dag probeerde ik hem te vermijden en negeren - hij was namelijk toevallig op mijn verdieping aan het werk. Totdat hij opeens mijn werkruimte binnen komt lopen, doelgericht op mij afstapt en aan mijn tafel komt zitten. Hoi, zegt hij, en we praten even. Onwennig, vreemd.
Mijn probleem met hem was altijd dat hij afstootte op het moment dat ik toenaderde en vice versa. Net als ik me weer bevrijd voelde van hem, stapte hij weer dichter op me af en begon ik weer te twijfelen.
We praten over onze werkprojecten en hij laat me een van zijn stukjes zien. Na een half uurtje staat hij weer op, en zegt hij, tot straks.

Voor die avond heb ik een plastic zak met mooie, maar doch iets spannende, avondkleren meegenomen. Het vroor die dag rond de 13 graden in Berlijn en op de fiets met een dunne panty had er waarschijnlijk echt toe geleid dat ik een van mijn ledematen was verloren. Ik fiets op het laatste moment naar de party location en kom verhit en bevroren aan en ren meteen de wc in.

Als ik even later mooi opgedoft naar buiten kom, voel ik me al meteen een stuk meer op mijn gemak. Het is duidelijk dat de oogjes van de meeste (onbekende) collegae mijn kleding afstropen. De eerste stop van de avond is natuurlijk een bar met alcohol. Ik regel een glaasje Riocha en probeer te beginnen met het doel van mijn avond: socializen en alle collega's leren kennen. Na 1,5 glas van de rode wijn ben ik al goed op gang, vanwege het tijdsgebrek die dag fatsoenlijk te lunchen. Na een paar verschillende groepjes aan mensen te zijn afgeweest, zie ik opeens in mijn ooghoek Marc. Met de "Spaanse".
Maar hij heeft de blouse aan die ik altijd zo aantrekkelijk op hem vond. (En wat hij ook wist.) Dus ik ben enigszins vertederd en stap op hem af. Hij knikt me toe en loopt in het kielzog van de Spaanse zo aan mij voorbij. Dan niet! roept mijn hart luidruchtig tegen mijn hersenen.

Die avond vraag ik een van de bedrijfseigenaren "of hij ook voor ons werkt?", met een grootschalig lachsalvo van o.a. mijn baas als beloning, vertel ik de eigenaar van de concurrent dat ik "met twintig mannen op de vakantiebeurs ga slapen voor onze links" en knuffel ik mijn eigen baas zo'n vijfmaal.

En dan sta ik opeens op de dansvloer. Daar wil ik zijn, ik hou van dansen. Maar opeens staat Marc naast me en om een onverklaarbare reden dansen we heel dicht bij elkaar. Hij probeert zijn gezicht heel dicht in de buurt van het mijne te brengen, maar het lukt me mijn hoofd af te wenden. En dan is zijn mond daar toch en kust hij mij.
Dan maakt het niet meer uit en is het voor alles te laat. Het hek is eindelijk van de dam gerukt en alle schapen vluchten het natte in. Ik grijp hem vast, hij grijpt mij vast, ik probeer zijn ziel en zaligheid door middel van zijn mond op te zuigen.
Maar dan hou ik op en verliezen we elkaar uit het oog.

Een half uur later vindt hij mij van een balkon starende. Ik ben dronken, overweeg naar huis te gaan. Ik ben ook een beetje verdrietig. Ik ben dom geweest, met iemand te zoenen die iets voor me betekende. Iemand die niets om mij geeft.
Hij komt naast me staan en vertelt dat hij op het vorige feest met de Spaanse zoende. En dat zij hem leuk vindt, maar het niet wederzijds is. Hij vraagt of ik nog wil dansen.
Als een sip vijf-jarige meisje knik ik hem toe en samen lopen we de trap af. Ik hou zijn hand vast. In de mensenmassa die grotendeels uit collega's bestaat zoenen we opnieuw. Domme, domme Roos.

Die nacht slaap ik braaf alleen thuis. En vraag ik me af, of ik hem ooit nog eens terugzie.

De NS, ProRail en sneeuw #FAIL

Ik wilde er eigenlijk niet over bloggen, omdat alle twitterfeeds, weblogs en Facebook pagina's al ruim een week volstromen met opmerkingen, posts en vooral foto's over alles dat met de sneeuw te maken heeft. Hartstikke snoezig natuurlijk, dat de weersomstandigheden ons zo kunnen bekoren. Maar natuurlijk is het in Nederland altijd zo dat als er een maar een herfstblad of een sneeuwvlok op een treinspoor terecht komt, niets meer funktioneert. The wrong type of snow, all over again.

En nu ben ik heel blij dat ik in Duitsland woon. Want hier weet men dat het gaat sneeuwen in de winter en vergeet men dat niet weer ieder jaar opnieuw en opnieuw. Je zou bijna denken dat ze bij ProRail last hebben van Korsakoff's. Want hier weet men desondanks alle Glühwein consumptie dat er overal sneeuwruimers en strooigoed voor de gladheid moeten zijn. En het mooie is: alles rijdt. Geen tram te laat, geen S-Bahn verstopping en geen geannuleerde treinen.

Maar natuurlijk vier ik mijn kerstmis in Nederland en reis ik daar met de trein naartoe. Zoals mij al ooit eens overkwam tijdens een treintrip vanuit Brussel - het gaat vaak direct fout zodra je de Nederlandse grens oversteekt. Dan ontploft er automatisch een leiding of vallen de sporen gewoon uit elkaar. Het is buitengewoon bizar om te merken hoe goed het in andere landen kan gaan - en daar beschikken ze toch over gewoon dezelfde hardware als in Nederland?
Daarom verwacht ik dan ook een succesvolle ICE-rit tot aan ongeveer Bad Bentheim. En dan wordt het net zo hard huilen als voor de duizenden treinreizigers die de afgelopen dagen de trein nodig hadden.


Maar het aller, allerergste is de verschrikkelijke service die de NS op dit moment aan haar klanten aanbiedt. Want ze maakten vandaag bekend dat er geen geld terug wordt gegeven aan de reizigers die sinds afgelopen zondag de trein (proberen te) gebruiken. Omdat de NS toen een negatief reisadvies gaf.

Nice.

Ze denken dat ze door te roepen dat je de trein niet meer moet gebruiken overal gemakkelijk vanaf komen? Wat dan van al die mensen die gewoon afhankelijk zijn van de trein? Die niet de luxe hebben om 'gewoon' een dagje thuis te kunnen blijven of 'even' met de auto naar het werk te rijden (om vervolgens 300 kilometer in de file te staan omdat iedereen met de auto rijdt en nooit op je werk aan te komen)?

Ik vind dit buitengewoon schofterig. De NS als een bedrijf en brand krijgt van mij een dikke -1 voor service. Het is hun eigen domme schuld dat er niets rijdt, terwijl er in buurlanden in gelijksoortige weersomstandigheden niets aan de hand is. Seriously: wanneer koopt de Deutsche Bahn de NS? Bitte. Dan kom ik misschien ook ooit nog eens bij mijn ouders aan.

Elementary, dear Google: de meta-metasearch voor de zoekende

Snakewool (slangenwol) is een website die met haar naam al benadrukt dat het internet een wirwar van verwarrende en misleidende websites kan zijn.
Een oplossing voor de verwarring op het internet zijn vaak en graag geziene vergelijkingswebsites. Een zulksoortige website vergelijkt de prijzen en diensten van verschillende online aanbieders.


Case study

Nemen wij de productgroep van mobiele telefoons als case-study. De mobiele telefoon, tesamen met andere populaire klein electronica zijn de "money keywords" als het om zoeken en vinden op het internet gaat. Veel mensen zoeken nu eenmaal eerst graag online naar de mogelijkheden en specificaties van de toekomstige speeltjes. Logischerwijze worden veel consumenten dan ook gemakkelijk overgehaald hun product via het internet te bestellen.

Maar, er zijn vele websites en webwinkels die mobiele telefoons met of zonder bijbehorende contracten verkopen. Waar koop je voor het minste geld de telefoon die je wilt hebben? Als antwoord op zulke vragen kwamen de prijsvergelijkingswebsites. Zo'n site verzamelt de informatie van veel online aanbieders en toont die in een vergelijkingstabel aan de klant. Slim, simpel en het werkt.


Reizen en vergelijken

Maar prijsvergelijking is er in veel verschillende soorten en maten en voor veel verschillende branches. Een andere gigantische online "money maker" is de reisbranche. Vliegtickets, reizen, vakantiepakketen - alles wat je je maar kan voorstellen. Sinds enkele jaren bestaan er honderden verschillende vliegticket websites. Online aanbieders, reisbureaus, directe vliegmaatschappijen - allemaal verkopen ze online.

De voordeligste prijs is en blijft uiteindelijk wat de consument wil zoeken en vinden. Wat deze websites willen, is gevonden te worden. Recent onderzoek wees weer eens uit dat slechts de eerste tien gevonden sites er toe doen op Google. Logisch natuurlijk, we weten allemaal hoe ongeduldig we zoeken, browsen en vinden. Als je een vliegticket aanbieder op de eerste pagina van zoekresultaten ziet staan, waarom zou je dan nog verder zoeken?

Wat is nu het probleem?

Het probleem is dat met de grote groei aan aanbieders, er ook een grote groei aan vergelijkingssites heeft plaatsgevonden. Alle websites die vliegtickets aanbieden lijken tegenwoordig "alle" prijzen te vergelijken.
Hier moet eigenlijk direct een onderscheid gemaakt worden tussen de verkopende vergelijker en de pure vergelijkingssite. Veel prijsvergelijkers die vliegtickets aanbieden verkopen namelijk ook meteen deze vliegtickets - sales, sales, sales is dan natuurlijk het beoogde doel.
Een échte vergelijker, daarentegen, vergelijkt onafhankelijk.

Deze problematiek wordt dus onder aandere aan de kaak gesteld door Snakewool, een website die de vergelijkingssites met elkaar vergelijkt. Een metacheck van de metawebsites, dus. Een raamvertelling binnen een raamvertelling.
En soms vraag je je dan af, hoe ingewikkelder het nog kan worden. Het uiteindelijke doel is en blijft de 'normale' consument zo snel en eenvoudig mogelijk zijn wens ofwel product op het internet te doen vinden. Hoe simpeler het wordt, hoe ingewikkelder de structuren en logica erachter.

Op zoek naar Google

Would YOU want to work for Google?



"Als we nu je baas in Berlijn opbellen, zou hij ons dan aanbevelen je aan te nemen?"
"Nee, dat zou hij niet."
"En waarom niet?"
"Hij zou zeggen dat hij wil dat ik blijf!"


Afgelopen vrijdagochtend, om tien uur 's morgens, in het Gordon House vlakbij de Dublinse Grand Canal Quay, had ik vier gesprekken met zeven Googlers.
Een paar weken geleden werd ik op mijn Xing profiel door Google recruiters gevonden. Daar zijn ze natuurlijk bijzonder goed in bij Google, in het zoeken - en dan vooral het vinden. Vervolgens werd ik gemaild en meermaals opgebeld om te vragen of ik interesse zou hebben in een functie bij Google, in het Europees hoofdkwartier in Dublin. Enkele telefonische sollicitatiegesprekken volgden, waarna ik werd uitgenodigd voor gesprekken in Dublin. All expenses paid - en daar doe ik dan natuurlijk weer niet te moeilijk over.

Met een harde pre-kerstmis Ierse wind in mijn snuit stond ik op donderdagavond voor het Schoolhouse hotel in Dublin. Daar om de hoek was het Google HQ, en daar langs moest ik een klein loopje doen alvorens ik mijn eigen vier sterren hotelletje tegen zou komen. Zo een hotel met een spa, wellnesscenter en gym enzo.
Het Maldron Hotel aan de Sir Rogerson's Quay stelde niet teleur. De receptionist gaf me twee kaartsleutels. Ik snap soms hotels niet helemaal, omdat ik nu eenmaal niet iedere nacht in een luxe businesshotel slaap, maar meestal gewoon bij mij thuis slaap.

"Zijn die voor twee verschillende dingen?"
"Nee."
"Dus... ik heb er twee met de bedoeling er een aan een onbekende man te geven zodat die mijn kamer binnen kan?"
"Ja, juist."

Je merkt meteen wanneer hotels eenzame business mannen en vrouwen gewend zijn. Ze zijn zo heerlijk open. Wat overigens ook heel fijn is om te horen aan een receptie naast een tien meter hoge kerstboom, is dat "your company will be paying for the expenses". Ook al weet je het al. Het is een fijn gevoel van corporate geborgenheid.

Die avond kon ik niets anders dan in bad liggen met een boek en in een pluizige badjas beer battered cod als room service bestellen, met Bulmers. En met Sherlock Holmes op itv3 en mijn baas op skype, kroop ik lui het King-size bed op. De volgende ochtend zou ik de Google EU HQ offices betreden voor mijn eerste gesprekken.

Op tijd en zelfs eigenlijk iets te vroeg stond ik aan de receptie. Een kritisch oog liet ik over de meubels en kerstdecoraties glijden. Niet bepaald de standaard die je van Google verwacht. Met mijn neus opgetrokken zetelde ik mij op een rode Google-sofa.
Spoedig kwam mijn Duitse contactpersoon mij ophalen. Een leuke jongeman die mij de lift in manoeuvreerde. Hij zou, samen met een andere Duitse collega, het eerste interview afnemen. Op de vijfde verdiepingen bevonden zich de AdWords offices alwaar enkele Duitse, Nederlandse en-alle-andere-mogelijke-landen-ter-wereld teams gelocaliseerd waren.
De gesprekken waren lang, maar vrijwel interessant en amusant. Ik vind niets ter wereld zo leuk als over mezelf te praten, dus heb nooit echt problemen bij sollicitatiegesprekken. En alhoewel ik mijn machstwellustige praktijken misschien iets teveel heb laten doorschemeren en ik misschien iets te duidelijk heb gemaakt dat ik perfectly happy ben waar ik nu werk, waren het productieve gesprekkensessies.
Bij Google Dublin heeft iedere afdeling een grote keuken waar alle mogelijke soorten aan sappen, drankjes en softdrinks (dan nog nét geen alcohol) te vinden zijn. Om nog maar te zwijgen over de bakken met fruit, chocolades, koekjes en andere stoute versnaperingen voor tussendoor. A dangerous place to work.

Na mijn gesprekken moest ik op pad in de stad. Mijn voeten konden door de blaren geen stap meer verzetten en het was dus van essentieel belang dat ik ander schoeisel aan mijn voeten had. Anders kon ik spoedig niet meer vooruit binnen de stad.
In Dublin zijn de UGGs, alwaar je in Duitsland en Nederland niet meer dood in gevonden kan en wil worden, nog steeds hip. Alle jongedames die het straatbeeld in Dublin City bepalen lopen op dit pantoffelesque schoeisel. Vanwege mijn blaartoestand, leken mij deze knuffelschoenen dan ook met de seconde aantrekkelijker. Tot ik de eerste de beste schoenenwinkel indook en daar ontdekte dat deze laarsjes niet minder dan 250 euro kosten. Iets te duur voor een nood paar schoenen dat ik na mijn weekend in Dublin waarschijnlijk nooit meer zou aantrekken.

Dus dapper sleepte ik mijn rechtervoet door de straten van Dublin. Pas na vier schoenenwinkels vond ik iets naar mijn gading. Een goedkoop, klein en grijs setje van zachte schapenvachten laarsjes. Die ik niet meer uittrok en waar ik meteen de eerste de beste Ier mee benaderde om te vragen waar de dichtsbijzijnde Waterstone's ook al weer was.
Daar kocht ik drie heerlijke detectives en kroop zo snel ik een Pub kon vinden naast een haardvuur met mijn boeken. Met bangers & mash en een glas Bulmers zat ik daar met een kalme en tevreden glimlach op mijn lippen. Misschien was het toch niet zo'n slecht idee naar Dublin te verhuizen...

De Bulgaar

Laten wij in stereotypen blijven leven. Na een handwerker, nu een Oosteuropeaan.

Nadat de verwarmingsman mijn hart hardhandig uit mijn borstkas had gebrand met zijn speciale verwarmingsman-vaardigheden, zocht ik troost in de armen van een Bulgaar. Deze Bulgaar had ik al eerder ontmoet en we zouden elkaar eigenlijk gaan zien op de avond ná mijn date met de verwarmingsman (ik verwachtte daar namelijk niets van en keek meer uit naar de Bulgaar). Maar door mijn hals-over-kop affectie voor de verwarmingsman, zei ik de Bulgaar af. Ik vond het een beetje respectloos om meteen de avond daarna met een andere kerel te gaan borrelen en daar had ik toen ook eerlijk gezegd geen zin in.




Dus de Bulgaar stond aanvankelijk op een laag pitje, maar kwam na mijn dramatische Icarusval der liefde handig van pas. We hadden voor vrijdagavond afgesproken en hij stuurde attente smsjes, belde me ook vrij regelmatig en maakte duidelijk dat hij uit keek naar ons samenzijn.
Die vrijdagavond fietste ik vanuit mijn werk wederom naar de Eberswalderstraße, alwaar de Bulgaar naast de drogisterij Rossman op mij stond te wachten, met een iPod in zijn hand. De rode. Ik zag hem en hij zag mij en pratend liepen we in de richtig van gezelligheid en restaurants. Ik had er geen zin in, ik had geen zin in hem. Vond zijn Oosteuropese Duits verschrikkelijk irritant en wilde eigenlijk niet eens proberen wéér een man te leren kennen. (Dat was ook niet waarvoor ik het deed, ik had de afleiding hard nodig.) Dus ik zette dapper voort en we zetelden ons in een charmant hoekrestaurantje.

De eerste uren irriteerde hij me mateloos. Hij praatte onomwonden over zijn 'open' persoonlijkheid, over hoe dol hij is op Nederland(er)s en natuurlijk verbroken wij beide de no-go voor eerste dates, namelijk het bloederige boek der Exen. Maar hij had twee poezen (niet bij zich, natuurlijk) en er kwam meer rode wijn bij kijken, dus ik dwong mezelf wat vriendelijker en minder bevooroordeeld te zijn. Ik was immers woest op verwarmingsman en bij gebrek aan hem, was deze Bulgaar een fijn doelwit. Hij was namelijk ook een man.

En aan het einde van de avond neem ik hem half opetend mee naar een Dönertent alwaar hij Döners voor ons bestelt en bier koopt. Onderweg naar mijn huis moet ik me steeds inhouden hem niet bij iedere stap te zoenen. Hij is bijzonderlijk aantrekkelijk en ik heb een dorstige, onmogelijke honger naar liefde. Intimiteit-liefde. Hij houdt me vast, aait me af en toe en vervult heel mooi de rol die normaliter een man binnen een fijne en uitgebalanceerde relatie zou vervullen. Hij ruikt lekker, kijkt naar de sterrenhemel en zegt dat Prenzlauer Berg soms zo mooi kan zijn.
Ik knik, duw hem tegen een muur aan en kus hem.

Als hij een half uur later naast me in bed ligt en me net zo aait als alleen mijn moeder doet, moet ik wel hard slikken. Ik wil dit mens helemaal niet weer toegang verschaffen tot mijn leven. En als ik even later bijna in slaap val, trekt hij stilletjes zijn schoenen aan om weg te gaan. Hij woont 1,5 uur bij mij vandaan en wil niets liever dan bij mij in bed overnachten. Maar ik zei nee.

De Bulgaar vergat zijn sjaal bij mij en iedere avond als ik thuiskom ruik ik hem in mijn gang hangen.