Op zoek naar Google

Would YOU want to work for Google?



"Als we nu je baas in Berlijn opbellen, zou hij ons dan aanbevelen je aan te nemen?"
"Nee, dat zou hij niet."
"En waarom niet?"
"Hij zou zeggen dat hij wil dat ik blijf!"


Afgelopen vrijdagochtend, om tien uur 's morgens, in het Gordon House vlakbij de Dublinse Grand Canal Quay, had ik vier gesprekken met zeven Googlers.
Een paar weken geleden werd ik op mijn Xing profiel door Google recruiters gevonden. Daar zijn ze natuurlijk bijzonder goed in bij Google, in het zoeken - en dan vooral het vinden. Vervolgens werd ik gemaild en meermaals opgebeld om te vragen of ik interesse zou hebben in een functie bij Google, in het Europees hoofdkwartier in Dublin. Enkele telefonische sollicitatiegesprekken volgden, waarna ik werd uitgenodigd voor gesprekken in Dublin. All expenses paid - en daar doe ik dan natuurlijk weer niet te moeilijk over.

Met een harde pre-kerstmis Ierse wind in mijn snuit stond ik op donderdagavond voor het Schoolhouse hotel in Dublin. Daar om de hoek was het Google HQ, en daar langs moest ik een klein loopje doen alvorens ik mijn eigen vier sterren hotelletje tegen zou komen. Zo een hotel met een spa, wellnesscenter en gym enzo.
Het Maldron Hotel aan de Sir Rogerson's Quay stelde niet teleur. De receptionist gaf me twee kaartsleutels. Ik snap soms hotels niet helemaal, omdat ik nu eenmaal niet iedere nacht in een luxe businesshotel slaap, maar meestal gewoon bij mij thuis slaap.

"Zijn die voor twee verschillende dingen?"
"Nee."
"Dus... ik heb er twee met de bedoeling er een aan een onbekende man te geven zodat die mijn kamer binnen kan?"
"Ja, juist."

Je merkt meteen wanneer hotels eenzame business mannen en vrouwen gewend zijn. Ze zijn zo heerlijk open. Wat overigens ook heel fijn is om te horen aan een receptie naast een tien meter hoge kerstboom, is dat "your company will be paying for the expenses". Ook al weet je het al. Het is een fijn gevoel van corporate geborgenheid.

Die avond kon ik niets anders dan in bad liggen met een boek en in een pluizige badjas beer battered cod als room service bestellen, met Bulmers. En met Sherlock Holmes op itv3 en mijn baas op skype, kroop ik lui het King-size bed op. De volgende ochtend zou ik de Google EU HQ offices betreden voor mijn eerste gesprekken.

Op tijd en zelfs eigenlijk iets te vroeg stond ik aan de receptie. Een kritisch oog liet ik over de meubels en kerstdecoraties glijden. Niet bepaald de standaard die je van Google verwacht. Met mijn neus opgetrokken zetelde ik mij op een rode Google-sofa.
Spoedig kwam mijn Duitse contactpersoon mij ophalen. Een leuke jongeman die mij de lift in manoeuvreerde. Hij zou, samen met een andere Duitse collega, het eerste interview afnemen. Op de vijfde verdiepingen bevonden zich de AdWords offices alwaar enkele Duitse, Nederlandse en-alle-andere-mogelijke-landen-ter-wereld teams gelocaliseerd waren.
De gesprekken waren lang, maar vrijwel interessant en amusant. Ik vind niets ter wereld zo leuk als over mezelf te praten, dus heb nooit echt problemen bij sollicitatiegesprekken. En alhoewel ik mijn machstwellustige praktijken misschien iets teveel heb laten doorschemeren en ik misschien iets te duidelijk heb gemaakt dat ik perfectly happy ben waar ik nu werk, waren het productieve gesprekkensessies.
Bij Google Dublin heeft iedere afdeling een grote keuken waar alle mogelijke soorten aan sappen, drankjes en softdrinks (dan nog nét geen alcohol) te vinden zijn. Om nog maar te zwijgen over de bakken met fruit, chocolades, koekjes en andere stoute versnaperingen voor tussendoor. A dangerous place to work.

Na mijn gesprekken moest ik op pad in de stad. Mijn voeten konden door de blaren geen stap meer verzetten en het was dus van essentieel belang dat ik ander schoeisel aan mijn voeten had. Anders kon ik spoedig niet meer vooruit binnen de stad.
In Dublin zijn de UGGs, alwaar je in Duitsland en Nederland niet meer dood in gevonden kan en wil worden, nog steeds hip. Alle jongedames die het straatbeeld in Dublin City bepalen lopen op dit pantoffelesque schoeisel. Vanwege mijn blaartoestand, leken mij deze knuffelschoenen dan ook met de seconde aantrekkelijker. Tot ik de eerste de beste schoenenwinkel indook en daar ontdekte dat deze laarsjes niet minder dan 250 euro kosten. Iets te duur voor een nood paar schoenen dat ik na mijn weekend in Dublin waarschijnlijk nooit meer zou aantrekken.

Dus dapper sleepte ik mijn rechtervoet door de straten van Dublin. Pas na vier schoenenwinkels vond ik iets naar mijn gading. Een goedkoop, klein en grijs setje van zachte schapenvachten laarsjes. Die ik niet meer uittrok en waar ik meteen de eerste de beste Ier mee benaderde om te vragen waar de dichtsbijzijnde Waterstone's ook al weer was.
Daar kocht ik drie heerlijke detectives en kroop zo snel ik een Pub kon vinden naast een haardvuur met mijn boeken. Met bangers & mash en een glas Bulmers zat ik daar met een kalme en tevreden glimlach op mijn lippen. Misschien was het toch niet zo'n slecht idee naar Dublin te verhuizen...