Enkele weken geleden had ik avondcollege over katholieke literatuur. Allemaal niets mis mee, geheel didactisch en academisch verantwoord. En voorafgaand aan deze gebeurtenis zat ik serieus, fervent en vooral enthousiast in mijn katholische geschriften te lezen. Afleiding had ik niet nodig. Tot, op een bepaald moment, ik het níet kon maken het volgende gesprek niet te overhoren:
Oh, Gijs*, wat ben ik blij jou hier te zien zeg! Weet je wat me net overkomt? Nou, ik zit daarzo net te studeren, hoor ik opeens heel hard gehijg en gesteun! Liggen er daar gewoon twee te neuken!
Gijs reageert hier vervolgens enigszins gematigd enthousiast op en de twee spelers verdwijnen van het toneel.
Helaas, wel, laten zij mij met open mond en íets te wild ronrennende verbeeldingskracht achter. Allereerst begreep ik niet waarom ik zelf nog nooit op zulksoortige lumineuse ideeën was gekomen. Als je van literatuur houdt, én seks - waarom zou je die twee dan nooit eens combineren? Niets zo sexy als musea an bibliotheken. Al helemaal als er gewoon nog ménsen in rondlopen.
It goes without saying dat het eerste én het laatste dat ik aan zinvolle uitspraken op het college later die avond betrekking had op mijn seks-in-de-LB primeur. En trots dat ik was. Maar ik zei er toch ook maar even steeds bij dat ik het niet was.
Je zou toch niet willen dat mensen een verkeerd beeld van me krijgen.
En. Oh ja. Ik ben eigenlijk best dom. En dat vind ik helemaal niet leuk. Ik wil overal heel goed in zijn en als ik dat niet ben, voel ik me uitermate dom.
En daarom moet ik naar Berlijn. En seks in de letterenbieb.
God, dit is echt het allerslechtste ooit dat ik heb geschreven.
* namen logischerwijze om privacyredenen (voorlopig) gewaarborgd.
